Szarotka alpejska, na Podhalu zwana kocią łapką, to jeden z botanicznych symboli Tatr, ale też jeden z najbardziej znanych i symbolicznych kwiatów alpejskich. Zarówno w Polsce, jak i wielu europejskich krajach, objęta jest ścisłą ochroną gatunkową.
Rośnie tylko na podłożu wapiennym, w miejscach nasłonecznionych, w skalnych szczelinach i półkach skalnych, w Alpach też na łąkach.
Szarotka alpejska pochodzi z Azji, w Europie występuje w Karpatach, Alpach, Apeninach, Pirenejach i na Półwyspie Bałkańskim. W Polsce, w naturalnych warunkach występuje tylko w Tatrach, m.in. na stromych skałach w Bramie Kraszewskiego w Dolinie Kościeliskiej, Wąwozie Kraków i Nosalu.
Zdjęcia – Szymon Czyżewski
Szarotka alpejska (Leontopodium alpinum) – bylina, ma ok. 5 – 20 cm wysokości, kwitnie w lipcu i sierpniu. Kwiaty koloru żółtego tworzą koszyczki. „Podpierają” je puszyste, srebrzystobiałe liście tworzące wieloramienną gwiazdę, które potocznie uważane za płatki kwiatów, są one dużo większe od liści łodygowych. Cała roślina pokryta jest kutnerem – gęstymi włoskami, które stanowią doskonałą izolację cieplną oraz ochronę przed silnym nasłonecznieniem, wiatrem i nadmiernym parowaniem.
Botaniczna nazwa rodzaju Leontopodium pochodzi od greckich słów leon oznaczających lwa i podion oznaczających małe stopy, co nawiązuje do charakterystycznego kształtu oraz wyglądu listków pokrytych gęstymi włoskami.
W Polsce objęta jest ochroną gatunkową ścisłą. Chroniona jest też w wielu krajach Europy m.in. Szwajcarii, Słowenii, Rumunii i Słowacji.
Na Podhalu szarotka jest popularnym motywem zdobniczym. Jej podobizny umieszcza się na różnorodnych wyrobach pamiątkarskich: szkatułkach, koronkach, ciupagach, ramkach do obrazków, itp.
Szarotka alpejska uprawiana jest nie tylko jako roślina ozdobna w ogródkach – skalniakach, ale też wykorzystywana w przemyśle farmaceutycznym, kosmetycznym (ekstrakty z liści stosowane są jako środki nawilżające, chroniące przed promieniowaniem UV) i spożywczym – jako dodatek do piwa, herbaty i likierów.

Źródło: Wikipedia