Grań Bukowego Berda szczególnie polecana jest jesienią, ale zimą przy dobrej pogodzie prezentuje się nie mniej efektownie. Najłatwiej jest tu wejść z Mucznego. Po przejściu całego pasma możemy przejść przez Przełęcz Goprowską na szczyt Tarnicy i zejść do Wołosatego. Przemierzając kolejne granie i przełęcze zobaczymy wychodnie skalne pokryte fantastycznymi lodowymi dekoracjami, a przede wszystkim wspaniałe panoramy Bieszczadów z białymi czapami połonin zarówno po polskiej, jak i Ukraińskiej stronie. Proponowana trasa wycieczki wymaga zapewnienia sobie transportu do Mucznego i powrotu z Wołosatego, zimą busy nie mają regularnych kursów.

Wędrówka granią Bukowego Berda

Opisywana trasa: wyjście z Mucznego- grań Bukowego Berda – Przełęcz Goprowska – Tarnica – zejście do Wołosatego.

Uwaga! Zimą koniecznie trzeba mieć ze sobą raki lub raczki, bardzo przydatne przy wędrówkach są rakiety śnieżne, które umożliwią nam wędrówkę, nawet przy nieprzetartym szlaku.

Kraj: Polska
Rejon: Bieszczady Zachodnie
Punkt wyjścia: Muczne
Punkt powrotu: Wołosate
Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato, jesień, zima (zależnie od warunków śniegowych)
Trudności: zimą przy przetartym szlaku i dobrych warunkach pogodowych nie ma trudności technicznych, ale należy zachować ostrożność na śliskich wychodniach skalnych
Suma podejść: ok. 880 m
Długość trasy: ok. 13,1 km
Czas wyprawy: ok. 4:40 h (sam przemarsz) (zimą czas przejścia może być znacznie dłuższy).

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD      EKWIPUNEK
POGODA    
NOCLEGI online 
BEZPIECZEŃSTWO W GÓRACH


Mapa online: Bieszczady

Poniżej prezentujemy fragment mapy “Bieszczady” Wydawnictwa Compass z zaznaczoną trasą na Bukowe Berdo i Tarnicę

Bukowe Berdo, Tarnica - mapa trasy

Naszą wycieczkę rozpoczynamy w Mucznem, wychodzimy stąd żółtym szlakiem.

Muczne "centrum" :)

Muczne “centrum” 🙂

Pierwszy odcinek trasy prowadzi przez las, droga stopniowo wznosi się do góry – do pierwszej kulminacji na grani mamy do przejścia 3,2 km i do pokonania 440 m przewyższenia. Po drodze mijamy tablice informacyjne Bieszczadzkiego Parku Narodowego, w kilku miejscach przy szlaku ustawione są ławki, ale zimą najczęściej są przysypane śniegiem.

Żółty szlak z Mucznego na Bukowe BerdoTablice informacyjne Bieszczadzkiego Parku Narodowego na trasie na Bukowe Berdo

Wychodzimy z lasu i ostrym podejściem po ok. 1:30 godz. marszu z Mucznego docieramy do pierwszego szczytu w paśmie Bukowego Berda o nazwie Szołtynia – 1201 m.
Pasmo Bukowego Berda ma trzy kulminacje: Szołtynia – 1201 m., Połonina Dźwiniacka – 1238 i Bukowe Berdo – 1313 m. Na jego grani występują liczne piaskowcowe skałki.

Podejście pod kulminację grani o nazwie Szołtynia (1201 m)

Podejście pod kulminację grani o nazwie Szołtynia (1201 m)

Pierwsze widoki po wyjściu na grań poniżej Szołtynii (1201 m)

Pierwsze widoki po wyjściu na grań poniżej Szołtynii (1201 m)

Tutaj „nasz” żółty szlak spotyka się z niebieskim biegnącym na Bukowe Berdo z Pszczelin – Widełek (2:45 h). Od tego miejsca prowadzić nas będą już niebieskie znaki, przed nami bardzo atrakcyjna widokowo wędrówka granią.

Grań Bukowego Berda - pod Szołtynią (1201 m)- tutaj zółty szlak spotyka sie ze szlakiem niebieskim biegnącym na Bukowe Berdo z Pszczelin – WidełekGrań Bukowego Berda - pod Szołtynią (1201 m)- tutaj zółty szlak spotyka sie ze szlakiem niebieskim biegnącym na Bukowe Berdo z Pszczelin – Widełek

Widokowa grań Bukowego Berda

Grań Bukowego Berda to jedna z ciekawszych bieszczadzkich propozycji, szlak przez wielu uważany za najpiękniejszy. Największym atutem trasy są widoki, a te niezależnie od kierunku wędrówki, są wspaniałe. Idąc wysoką granią zobaczyć można połacie białych połonin kontrastujących z ciemnymi lasami. Wyjątkowo pięknie prezentuje się równoległy Szeroki Wierch, w kierunku zachodnim Połonina Caryńska i Wetlińska, a na wschodzie Kopa Bukowska, Krzemień, Halicz, Rozsypaniec i szczyty po ukraińskiej stronie.

Charakterystyczną cechą grani Bukowego Berda jest występowanie licznych piaskowcowych skałek. To właśnie od tych ostańców pochodzi nazwa pasma – Bojkowie określali terminem „berdo” skaliste grzbiety górskie. Zimą miejsca te są często oblodzone – należy zachować przy nich ostrożność.

Na grani Bukowego BerdaWędrówka granią Bukowego BerdaWidok z grani Bukowego Berda m.in. na Połoninę Caryńską i Połoninę WetlińskąWędrówka granią Bukowego BerdaWidoki z grani Bukowego BerdaPołonina Caryńska i Wetlińska widziane z grani Bukowego BerdaNa grani Bukowego Berda

Bukowe Berdo – 1313 m n.p.m.

Wg oznaczeń przejście grani – od pierwszej kulminacji grani – Szołtyni (1201 m) do szczytu Bukowego Berda (1313 m) wynosi ok. 2,5 km i ok. 1 godz., ale zimą należy się liczyć z dłuższym czasem wędrówki. Po dotarciu do najwyższego punktu pasma – Bukowego Berda (1313 m) zobaczymy jedną z piękniejszych bieszczadzkich panoram – po prawej postrzępioną grań Krzemienia, na wprost Kopę Bukowską, Halicz, Rozsypaniec, a nieco w prawo Tarnicę i Szeroki Wierch.
Na szczycie zatrzymujemy się na zasłużony odpoczynek i podziwianie panoram. Znajduje się tu kilka ławek, ale zimą najczęściej są one przysypane śniegiem.

Bukowe Berdo 1313 m n.p.m.

Najwyższy punkt pasma Bukowego Berda (1313 m), skąd rozciąga się jedna z piękniejszych bieszczadzkich panoram. Po prawej doskonale widoczny jest Halicz i Krzemień

Widoki ze szczytu Bukowego Berda na Bieszczadzki Worek

Widoki ze szczytu Bukowego Berda na Bieszczadzki Worek

Widoki z grani Bukowego Berda w kierunku Krzemienia

Widoki z grani Bukowego Berda w kierunku Krzemienia

Panorama z grani Bukowego Berda w kierunku Połoniny Caryńskiej

Szczyt Bukowego Berda (1313 m) i co dalej?

Po zdobyciu szczytu Bukowego Berda mamy kilka możliwości do wyboru, dalszy ciąg zimowej wycieczki zależy przede wszystkim od warunków śniegowych i pogodowych, od naszej kondycji, ale też od możliwości transportu. Najpopularniejsze zimowe warianty powrotu z Bukowego Berda:

1. Trasa: Bukowe Berdo – Muczne
Zejście ze szczytu i powrót tą samą drogą do Mucznego- i tak zimą robi wielu turystów, szczególnie tych, którzy nie mają rakiet śnieżnych.
Suma podejść: ok. 40 m (zejść ok. 630 m)
Długość trasy: ok. 5,5 km
Czas przejścia: ok. 1:30 h.
Można też zejść do Pszczelin, ale zimą szlak jest rzadko przetarty.

2. Trasa: Bukowe Berdo –  Przełęcz Goprowska – Wołosate
Suma podejść: ok. 190 m (zejść: ok. 770 m)
Długość trasy: ok. 6,7 km
Czas przejścia: ok. 2 h.

3. Trasa: Bukowe Berdo – Przełęcz Goprowska – Tarnica – Wołosate
Suma podejść: ok. 250 m (zejść: ok. 840 m)
Długość trasy: ok. 7,5 km
Czas przejścia: ok. 2:25 h.

Inne warianty: przejście przez Szeroki Wierch do Ustrzyk Górnych oraz przejście przez Halicz i Rozsypaniec do Wołosatego to już dłuższe czasowo trasy, zimą, kiedy dzień jest krótki, nie polecamy takich rozwiązań.

Opis trasy: przejście z Bukowego Berda na Przełęcz Goprowską, dodatkowo wejście na Tarnicę i zejście do Wołosatego.

Widok z grani Bukowego Berda na Krzemień
Z Bukowego Berda przechodzimy przez przełęcz na Krzemień i dalej na Przełęcz Goprowską (1160 m). Na przełęczy krzyżują się szlaki: na Halicz (1:30h), Tarnicę (0:30 h) i Bukowe Berdo (1313 m – 1 h). Po prawej stronie znajduje się drewniana wiata – dobre miejsce do odpoczynku.

Wejście na grań Krzemienia (1335 m) od strony Bukowego Berda

Wejście na grań Krzemienia (1335 m) od strony Bukowego Berda

Pod szczytem Krzemienia (1335 m)

Pod szczytem Krzemienia (1335 m)

Krzemień (1335 m)

Krzemień (1335 m)

Zejście z Krzemienia na Przełęcz Goprowską (1160 m)

Zejście z Krzemienia na Przełęcz Goprowską (1160 m)

Drogowskazy szlaków na Przełęczy Goprowskiej (1160 m)

Drogowskazy szlaków na Przełęczy Goprowskiej (1160 m)

Widok z Przełęczy Goprowskiej (1160 m) na Krzemień, Halicz i Rozsypaniec

Widok z Przełęczy Goprowskiej (1160 m) na Krzemień, Halicz i Rozsypaniec

Drewniana wiata na Przełęczy Goprowskiej to popularne miejsce odpoczynku

Drewniana wiata na Przełęczy Goprowskiej to popularne miejsce odpoczynku

Tarnica (1346 m) – najwyższy szczyt polskich Bieszczadów

Przed nami Tarnica (1346 m) – najwyższy szczyt polskich Bieszczadów

Przełęcz pod Tarnicą (1275 m), stąd tylko 15 min. na szczyt Tarnicy (1346 m) – najwyższy szczyt polskich Bieszczadów

Przełęcz pod Tarnicą (1275 m), stąd tylko 15 min. na szczyt Tarnicy (1346 m) – najwyższy szczyt polskich Bieszczadów

Wędrowcy w drodze na Przełęcz pod Tarnicą

Widok z Przełęczy pod Tarnicą – wędrowcy podchodzący z Przełęczy Goprowskiej

Tarniczka (1315 m) - bardzo widokowy szczyt, dalej niewidoczna stąd grań Szerokiego Wierchu

Widok z Przełęczy pod Tarnicą na Tarniczkę (1315 m) – bardzo widokowy szczyt, dalej częściowo widoczna grań Szerokiego Wierchu

Zimowa inwersja na Tarnicy, zdj. Szymon Ziemba Fotografia

Na szczycie Tarnicy – zimowa inwersja na Tarnicy, zdj. Szymon Ziemba Fotografia

Widoki z Tarnicy, Szymon Ziemba Fotografia

Widoki z Tarnicy, Szymon Ziemba Fotografia

Zejście z Przełęczy pod Tarnicą do Wołosatego

Suma zejść: ok. 555 m
Długość trasy: ok. 3,9 km
Czas wyprawy: ok. 1:00 godz.

Zejście z Przełęczy pod Tarnicą w stronę Wołosatego

Zejście z Przełęczy pod Tarnicą w stronę Wołosatego

Droga na Przełęcz pod Tarnicą

Droga na Przełęcz pod Tarnicą

Krzyż na Tarnicy

Krzyż na Tarnicy

Turyści na szlaku na Przełęcz pod Tarnicą, po prawej stronie Tarnica, po lewej Tarniczka i Szeroki Wierch

Turyści na szlaku na Przełęcz pod Tarnicą, po prawej stronie Tarnica, po lewej Tarniczka i Szeroki Wierch

Droga na Tarnicę

Droga na Tarnicę

Zejście z Tarnicy do Wołosatego - ze szlaku widoczny jest m.in. Pikuj

Zejście z Tarnicy do Wołosatego – ze szlaku widoczny jest m.in. Pikuj

Niebieski szlak przechodzi przez las

Zejście z Tarnicy do Wołosatego

Szeroki Wierch i Tarnica w zachodzącym słońcu - widok z Wołosatego

Szeroki Wierch i Tarnica w zachodzącym słońcu – widok z Wołosatego

Tarnica (1346 m)

Tarnica (1346 m)

Połonina Caryńska widziana znad Wołosatego

Połonina Caryńska widziana znad Wołosatego

Szeroki Wierch i Tarnica - widok z Wołosatego

Szeroki Wierch i Tarnica – widok z Wołosatego

 

[komentarze]