Adamcula (słow. Adamcula, Skorušová polianka) – niewielka polana w Dolinie Rohackiej, znajduje się przy drodze prowadzącej od Zwierówki do Bufetu Rohackiego.
Nazwę Adamcula nadawano dawniej szałasowi należącemu do Adamca z Adamcula w Dolinie RohackiejZiemiańskiej Dziedziny na Orawie. Szałas, w zależności od potrzeb „wędrował” po Dolinie, ostatecznie nazwa przylgnęła dla tej polanki, chociaż szałasu dawno już na niej nie było. Poprzednia nazwa miejsca to Skoruszowa polanka – od gwarowej nazwy jarzębiny, która licznie występowała w okolicy.

Ciekawostka – w 1973 r. powstał projekt budowy ogromnego kompleksu sportowo-rekreacyjnego w Dolinie Rohackiej i Dolinie Zuberskiej. Planowano wybudować m.in.: 2 skocznie narciarskie, 2 kolejki linowe, 8 wyciągów narciarskich, szkołę sportową, biura turystyczne, sklepy, restauracje i hotel na 1750 miejsc. Plany budowy nie zostały zrealizowane. Pozostałościami tych działań są asfaltowa szosa oraz plac znajdujący się poniżej głównej drogi, który służył dawniej za parking.

Bufet Rohacki (słow. bývalá Ťatliakova chata, 1380 m n.p.m.) – bufet obsługujący turystów znajdujący się w Dolinie Rohackiej. Prowadzi do niego od Zwierówki asfaltowa droga (zamknięta dla ruchu samochodowego). Obok bufetu znajdują się WC, plac, ławki i stoły dla turystów, jest tez obelisk upamiętniający Jána Ťatliaka – pioniera turystyki górskiej. Bufet mieści się w budynku narciarni, która była częścią schroniska turystycznego (schronisko spłonęło w 1963 r.).

Niedaleko bufetu jest płytki staw Czarna Młaka (słow. Ťatliakove pleso).

Czarna Młaka (słow. Ťatliakove pleso) – nieduży i płytki stawek, o długości ok. 70 m. Ma kamieniste i muliste dno. W latach 1946–47 staw został sztucznie obudowany kamieniami. Kiedy jednak w latach 70. woda zaczęła z niego uciekać do Rohackiego Potoku, mieszkańcy Zuberca bez wsparcia naukowców podjęli próbę ratowania jeziora. Wypełnili dno ilastą gliną, zapobiegając w ten sposób odpływaniu wód. Słowacka nazwa: Tatliakowe Jeziorko została nadana na cześć pioniera turystyki górskiej Jána Ťatliaka.

Rohackie Stawy (słow. Roháčske plesá) – cztery stawy w Dolinie Rohackiej:Rohackie Stawy (słow. Roháčske plesá) widziane z Hrubej Kopy

– Wyżni Staw Rohacki (Zadni Staw Rohacki)

– Pośredni Staw Rohacki

– Mały Staw Rohacki

– Niżni Staw Rohacki (Wielki Staw Rohacki)

Do stawów prowadzi ścieżka dydaktyczna i szlaki turystyczny: zielony od Bufetu Rohackiego oraz niebieski od skrzyżowania z szlakiem zielonym przy Wyżnim Stawie Rohackim.

Niżni Staw Rohacki, zwany też Wielkim Stawem Rohackim (słow. Veľké Roháčske pleso)jest największym z Rohackich Stawów, ma 2,22 ha powierzchni i 7 m głębokości. Przy stawie jest mały budynek – schron, wybudowany przez Tatrzańskie Pogotowie Górskie. Ze stawu wypływa woda, która zasila Rohacki Potok.

Banówka (słow. Baníkov, 2178 m n.p.m.) – najwyższy szczyt w głównej granBanówka (słow. Banikov) 2178 m n.p.mi Tatr Zachodnich. Tworzy długą grań ze słabo wyodrębnionymi wierzchołkami. Jej północne stoki opadają bardzo stromą, skalistą, 350-metrową ścianą do Doliny Spalonej.

Polska nazwa szczytu pochodzi od gwarowej nazwy liptowskiej „Banovka”, ta natomiast od słowa bania, czyli kopalnia. Ma to związek z poszukiwaniem w tej okolicy rud żelaza (bez efektów).

 

Dolina Spalona (słow. Spálená dolina) – opada spod Banikowskiej Przełęczy do Doliny Rohackiej. Dawniej nazywana była Doliną Zieloną (słow. Zelená dolina). Na wysokości ok. 1450 m n.p.m. znajduje się wypłaszczenie, stoją tutaj stoły i ławy turystyczne, dawniej znajdowały się tutaj szałasy pasterskie.
Nazwa doliny pochodzi prawdopodobnie od wypalania roślinności na halach (dawniej była tutaj Hala Spalona, na której wypasali m.in. mieszkańcy Zuberca).
Jest to jedno z piękniejszych miejsc w Tarach Zachodnich. Znajduje się tutaj Zielony Stawek, dawniej zwany także Żabim Stawkiem lub Studnicą (słow. Zelené pliesko, Žabie pliesko). Nazwa tego niewielkiego jeziorka pochodzi od koloru wody: ma ono intensywnie zieloną barwę (od zielenic). Natomiast dawna nazwa „Studnica” ma związek z temperaturą wody – woda w nim jest bardzo zimna, jak w studni.

Rohackie Wodospady (słow. Roháčsky vodopád) – dwa wodospady na Spalonym Potoku w Dolinie Spalonej:

  • Wyżnia Spaleńska Siklawa lub Wyżni Rohacki Wodospad (słow. Vyšný Roháčsky vodopád, 1340 m n.p.m.) – większy i ładniejszy, woda z dużym hałasem spada z 18–metrowego progu, łączna jego długość wynosi 23 m. Do wodospadu prowadzi oznakowana ścieżka (ok. 100 m) odchodząca ze szlaku prowadzącego z Doliny Rohackiej na Banikowską Przełęcz.
  • Niżnia Spaleńska Siklawa lub Niżni Rohacki Wodospad (Nižný Roháčsky vodopád). Położony jest niżej. Nie prowadzi do niego znakowana ścieżka, ale można do niego dojść wydeptaną i stromą ścieżką, która zaczyna się obok ławki dla turystów.