Moldoveanu (2544 m) o charakterystycznym trapezowatym kształcie widoczny ze szczytu Vânătoarea lui Buteanu (2507 m)

Podejście I – czerwiec 2014.
I prawdziwe podejście zdobycia Moldoveanu robią Danusia i Jacek w 2014 r. Przygotowali się solidnie – zaplanowali całą trasę w szczegółach, czasy, odległości, schrony po drodze, warunki pogodowe. Zdecydowali się na kilkudniową wędrówkę granią Fogaraszy z plecakami – przedsięwzięcie ambitne, biorąc pod uwagę fakt, że trzeba zabrać ze sobą wszystko – śpiwory, jedzenie i przede wszystkim wodę. Startują z parkingu przy Drodze Transfogarskiej nad Jeziorem Balea Lac (2034 m), przez przełęcz Caprei nad Jezioro Capra i dalej na główną grań Fogaraszy (znaki – czerwone prostokąty), a potem na wprost, za niebieskimi krzyżykami, na nocleg do schroniska Podragu (2136 m). Pewnie udałoby im się wejść stąd na Moldoveanu, ale pokonał ich śnieg. Koniec czerwca, Fogarasze rozkwitają różanecznikami, a tu temperatury spadły poniżej zera. Cel jest w zasięgu ręki, ale perspektywa kolejnej nieprzespanej z powodu zimna nocy, zniechęca – decydują się na powrót ale przez przełęcz Podragu (2301 m) i dalej granią za czerwonymi prostokątami nad Balea Lac.

Podejście II – sierpień 2015 r.
II podejście zostało zaplanowane w sierpniu 2015 r., tym razem w większej grupie. Wspaniałe warunki pogodowe, mocna ekipa, wszyscy dobrze przygotowani kondycyjnie, rozchodzeni po górach. Plan jest taki: idziemy na lekko bez namiotów, śpimy w schroniskach. Start zaplanowany jest z miejscowości Victoria. Ale pojawia się komplikacja, kilka zbiegów okoliczności, które sprawiają, że późnym wieczorem znaleźliśmy się w innej dolinie. A stąd na Moldoveanu nie da się dojść bez biwakowania po drodze w namiotach. Właściwie, to już wyruszając wiedzieliśmy, że szczytu raczej nie zdobędziemy. Decydujemy się jednak na wędrówkę z noclegiem w schronisku Cabana Valea Sâmbetei. Drugiego dnia docieramy do przełęczy Șaua Viștișoarei (2291 m), do szczytu brakuje nam 2 godz, ale licząc drogę powrotną są to 4 godz. Rozczarowani robimy odwrót, ale obiecujemy sobie, że jeszcze tu wrócimy.

Moldoveanu wydaje się być tuż, tuż… Ale z przełęczy Șaua Viștișoarei (2291 m) to jeszcze co najmniej 2 godz. drogi, powrót bez biwakowania w górach jest niemożliwy

Podejście III – czerwiec 2017 r.
Zimą analizujemy różne warianty tras, szukamy dobrych map i przewodników. Doczytujemy się, że najszybciej na Moldoveanu wejdziemy z doliny Valea Rea. Atutem tego wariantu jest możliwość podjechania samochodem 36 km szutrową drogą, aż na polanę Stana lui Burnei. Wyjazd planujemy w okolicach długiego weekendu na Boże Ciało. Prognozy pogody są dobre, ekipa się szybko kompletuje, jedna grupa decyduje się na dłuższy wyjazd wcześniej, żeby zdobyć jeszcze Retezaty. 15 czerwca spotykamy się w Slatinie przy wjeździe do doliny. Dzień wcześniej zmieniają się jednak prognozy pogody i w piątek zapowiadane jest zachmurzenie i opady deszczu. Jedna z uczestniczek ekipy, klasyczna pesymistka i Maruda zaczyna się wahać, siać niepokój, rozpisuje czarne scenariusze. Kiedy w Slatinie odkrywamy tabliczki informujące o zakazie wjazdu, robi się naprawdę nerwowo… Ale obserwujemy, że ruch w dolinie jest spory – samochody osobowe, ciężarówki zwożące drzewo. Pytamy o ten zakaz kilku kierowców, wszyscy jak jeden mąż mówią, że nie mamy się czym przejmować i jechać – ta dolina jest właśnie super do wejścia na Moldoveanu. Zastanawiamy się długo co zrobić, w końcu decydujemy się na przejazd. Sama droga zaskakuje nas bardzo pozytywnie – w dolnym odcinku jest trochę rozjeżdżona przez ciężarówy, ale ogólnie do pokonania bez większego problemu.

Droga biegnie cały czas wzdłuż potoku Valea Rea. W wielu miejscach jest on tak niezwykły, że nie możemy się opanować – co chwilę wysiadamy z samochodu i robimy zdjęcia

Droga jest urokliwa, ale kamienne barierki pamiętają czasy dawnej świetności

Po 2 godz. docieramy do końca drogi, znajdujemy ładne miejsce przy rzece, rozbijamy namioty i robimy sobie wieczorny piknik nad wodą. Na trasę wyruszamy o 7 rano. Z punktu startu na szczyt Moldoveanu prowadzą 2 szlaki oznaczone niebieskimi krzyżykami – ok 5 h, i krótszy – 4 godz. czerwonymi trójkątami. Najfajniej byłoby zrobić pętlę, ale na naszej aktualnej mapie Fogaraszy szlak niebieski jest oznaczony jako „słabo oznakowany”. A ponieważ prognozy pogody są niepewne, decydujemy się na wejście i zejście szlakiem czerwonym. Szybko przechodzimy przez polanę Stana lui Burnei, na której stoi owczarnia, podziwiamy po lewej przepiękny wodospad Zbuciumata, który spada przez jodłowy las trzema stopniami z ok. 100 metrowej wysokości. Potem przejście przez potok Izvoru Rosu i dochodzimy do potężnego prawie pionowego trawiastego zbocza, powoli zakosami pokonujemy wysokość – tak naprawdę nachylenie „docenimy” schodząc już z powrotem.

Polana Stana lui Burnei o poranku. Okazuje się, że w nocy biwakowali tu 3 młodzi Rumunii, którzy wcale nie zamierzają iść w góry. Na wprost widać cieniutką strużkę wodospadu. Musimy się wdrapać na ten próg skalny – oczywiście jest to jeden z kilku etapów naszego wdrapywania się.

Owczarnia na polanie Stana lui Burnei. W środku jest kilka prycz i stół, mimo niewątpliwego uroku miejsca, nie decydujemy się na to lokum

Bardzo strome podejście z doliny Valea Rea do doliny pod Moldoveanu

Przez całe podejście towarzyszą nam kolejne wspaniałe wodospady opadające z prawie 600 – metrowej wysokości.

Wodospad spadający z progu dolinki pod Moldoveanu, już za chwilę zobaczymy go od drugiej strony

A takie widoki czekają na nas na progu dolinki. Z trudem dostrzegamy placyk, na którym zostawiliśmy samochody. Nasza Maruda zastanawia się, czy będzie do czego wracać …

Po ok. 2 h od startu stajemy na skalnym progu, z którego spadają w dół wody mijanych wodospadów, a w nagrodę czeka nas niecodzienny widok: zielona dolina z oczkami wodnymi, meandrującymi strumyczkami, młakami, pięknymi kwitnącymi różanecznikami i nad tym wszystkim nasz cel – Moldoveanu. Napawamy się widokami i atmosferą wiosny – kwiatki, kozica i poletko z krokusami…

Po środku, „na 12” – nasz cel – Moldoveanu 2544 m

Dolinka pod szczytem Moldoveanu – absolutne zaskoczenie
Nasz wodospad od drugiej strony
I jeszcze jedno zdjęcie dolinki

Podchodzimy do górnej partii doliny, gdzie nad charakterystycznym trójkątnym jeziorkiem Iezerul Triangular lub Moldoveanului (2159 m) robimy dłuższy odpoczynek. Jeziorko bardzo ładnie się prezentuje, ale oglądane z grani pod Moldoveanu. Zalegają tu jeszcze spore łaty śniegu, które musimy ostrożnie przekraczać. Kolejnym etapem jest przełęcz „Portița Viștei 2317 m”.

Jeziorko Iezerul Triangular lub Moldoveanului (2159 m) w zimowo-wiosennej szacie. Bardziej nam się podobało oglądane z góry

Nie wiadomo, kto był bardziej zaskoczony spotkaniem – my czy świstak

Podejście znad jeziorka Iezerul Triangular (lub Moldoveanului, 2159 m) na przełęcz Portița Viștei 2317 m. „Wszyscy jacyś tacy dziwnie radośni, a przecież z lewej strony nadciągają już chmury…” cyt. Maruda

Tutaj „zmieniamy” szlak na czerwone prostokąty. Z przełęczy czeka nas teraz naprawdę strome podejście skalnym kominem. Cześć ekipy jest zachwycona – fajna wspinaczka w skale, coraz lepsze widoki i super efekty z chmurami przewalającymi się przez granie. W dole nad przełęczą widać biało czerwony schron Refuge Viștea Mare (2310 m).

Podejście z przełęczy Portița Viștei 2317 na Moldoveanu, szlak biegnie stromym, skalistym i trochę kruszącym się zboczem

Panorama ze szlaku na Moldoveanu. Ten malutki biało – czerwony punkcik pośrodku to schron Refuge Viștea Mare (2310 m)

Zdobywamy Vf. Vistea Mare (2527 m), gdzie robimy dłuższą sesję zdjęciową, otwierają się z tego miejsca widoki na całą główną grań Fogaraszy, od Vf. Urlea (2473 m) na wschodzie, po Vf. Negoiu (2535 m) na zachodzie.

Podejście na szczyt Vf. Vistea Mare (2527 m). Jest trzeci pod względem wysokości (po Moldoveanu i Negoiu) szczyt Rumunii, więc warto nadłożyć kilka metrów by go zdobyć

Panorama z Vf. Vistea Mare (2527 m). Dobrze widać „naszą” dolinkę

Wąską granią ruszamy na szczyt Moldoveanu. Po drodze musimy zejść do ostro wciętej szczerbiny, w której zalega jeszcze śnieg, trochę ekspozycji ubezpieczonej krótkim łańcuchem dodaje smaku wspinaczce.

Nasza trasa na Moldoveanu

Szczęśliwi docieramy do celu  – na szczycie staje pierwsza 13-letnia Zosia. Widoki z najwyższego szczytu Fogaraszy są absolutnie zachwycające!

Nasza ekipa na szczycie Moldoveanu

Panorama ze szczytu Moldoveanu w kierunku zachodnim

Panorama ze szczytu Moldoveanu w kierunku wschodnim

A tak wygląda z góry jeziorko Iezerul Triangular lub Moldoveanului (2159 m)

Niestety, pogoda zaczyna się pogarszać, a ponieważ czeka nas jeszcze powrót granią i zejście tym nieprzyjemnym kominem decydujemy się na zejście ze szczytu, natomiast dłuższy odpoczynek i obiadek planujemy przy jeziorku Iezerul Triangular. Stamtąd obserwujemy szczyt Moldoveanu, który powoli zakrywają ciemne chmury.

„Czarne chmury idą prosto na nas!”. Na szczęście ten scenariusz, uparcie powtarzany przez taką jedną pesymistkę z naszej grupy – „Marudę” się nie sprawdził. Chmury nad Moldoveanu nadciągnęły, kiedy my już byliśmy w odwrocie
Powrót na polanę Stana lui Burnei. Samochody, wbrew obawom niektórych stały, prognozy pogody na szczęście się nie sprawdziły – deszcz nas nie dopadł. Zmęczeni, ale szczęśliwi docieramy na parking po ok. 9 godz. od naszego startu.

Post Jak zdobywaliśmy Moldoveanu – 3 podejścia na “dach Rumunii” pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

(Opis i zdjęcia: Agnieszka, Marek i Zosia. Przyjaciele portalu Góry dla Ciebie)

Tym razem udało nam się zebrać grupę znajomych, którzy towarzyszyli nam w tej wyprawie. Postanowiliśmy nie brać namiotów, żeby było lżej i bazować na rumuńskich schroniskach.
Po przeanalizowaniu różnych tras, uznaliśmy, że szlak prowadzący z miejscowości Victoria będzie odpowiedni. Po drodze są dwa schroniska, więc nie będzie problemu z noclegiem. Jednakże zbieg kilku okoliczności sprawił, że późnym wieczorem znaleźliśmy się w innej dolinie i przenocowaliśmy w pensjonacie pomiędzy miejscowością Sâmbăta de Sus a Viştişoarą.

Nie chcąc już wsiadać do samochodu, postanowiliśmy zmienić plany i zacząć wędrówkę w Sâmbăta de Sus. Wprawdzie gospodarze pensjonatu oraz mieszkający w nim turyści znający z pewnością lepiej od nas góry Fogarskie zgodnie twierdzili, że nie uda nam się tędy zdobyć Moldoveanu, jeśli nie mamy namiotów, z rana wyruszyliśmy w stronę najwyższego szczytu Rumunii szlakiem oznaczonym czerwonymi trójkątami.

Nie spieszyło nam się, ponieważ w pierwszym dniu zamierzaliśmy dotrzeć jedynie do schroniska Cabana Valea Sâmbetei. Dzień był słoneczny, trasa wiodła początkowo leśną drogą, którą można było nawet pokonać samochodem, ale my szliśmy pieszo i po sześciu kilometrach dotarliśmy do ścieżki, która najpierw przez las, a potem szeroką polaną doprowadziła nas do schroniska położonego na wysokości 1401m n.p.m. Znajduje się tu również posterunek Salvamontu (odpowiednik naszego GOPR-u).

Zapytaliśmy gospodarza o miejsca noclegowe i dostaliśmy osobny pokój dla naszej szóstki. Standard tego lokalu znacznie różnił się od tego, do czego jesteśmy przyzwyczajeni w Polsce, ale atmosfera w schronisku była bardzo miła.

Kuchnia oferowała nawet kilka ciepłych potraw. To godne podziwu, ponieważ nie ma tutaj żadnej drogi dojazdowej i jedynym środkiem transportu są osiołki, które codziennie przynoszą zaopatrzenie, a ze światła elektrycznego można korzystać tylko przez dwie godziny, wieczorem.

Jako, że pora była wczesna, po krótkim odpoczynku i zjedzeniu małego co nieco, wybraliśmy się szlakiem oznaczonym niebieskimi krzyżami do pustelni ojca Arsenie Boca z cudownym źródełkiem. To krótki, ale malowniczy szlak. Drogowskazy podają 40 minut, ale nie zajmie to więcej, niż 20-30 min.

Następnego dnia program był już napięty. Pobudkę zaplanowaliśmy na godzinę szóstą. Śniadanie zjedliśmy w bardzo romantycznej atmosferze pod gwiazdami i zaraz potem, ruszyliśmy szlakiem czerwonych trójkątów na główną grań Fagaraszy.

Po drodze mogliśmy podziwiać wschód słońca, a przed sobą cały czas mieliśmy piękny widok na przełęcz Fereastra Mare i na wschód od niej, na Colţul Bălăteni nazywany rumuńskim Matterhornem.

W miarę zdobywania wysokości, coraz lepiej widzimy rozpościerającą się za nami dolinę Sâmbetei.

Tutaj kończą się czerwone trójkąty. Dalej pójdziemy głównym szlakiem Fagaraszy oznaczonym czerwonymi paskami. Teraz wspaniałe panoramy rozciągają się na wszystkie strony świata.

Idąc na zachód, po 20 minutach docieramy do pierwszego szczytu na grani, Vârful Slaninei 2268 m. Następnie schodzimy na przełęcz Fereastra Mica Sâmbetei, gdzie znajduje się schron.

Po kolejnej godzinie osiągamy szczyt Gălăşescu Mic, 2410 m, by następnie zejść na przełęcz Vistisoarei 2291 m. Nasz szlak trawersem przechodzi przez Galbenele, ale my wiemy już, że Moldoveanu będzie tym razem dla nas nieosiągalny i postanawiamy zdobyć szczyt Galbenele 2156 m, zanim zaczniemy wracać.

Stąd widać już jak na dłoni przełęcz Portiţa Viştei ze schronem i wznoszący się za nią majestatyczny Moldoveanu w kształcie trapezu. Wydaje się, że jest na wyciągnięcie ręki, ale mamy już za sobą ponad sześć godzin marszu i zdajemy sobie sprawę, że aby zejść przed nocą, musimy tym razem skapitulować.

Urządziliśmy więc ostatni piknik na szczycie Galbenele, napawając się cudownym widokiem, porządnie odpoczęliśmy i ruszyliśmy w drogę powrotną.

Nikt nie miał już ochoty na nocleg w schronisku. Wszyscy marzyliśmy o prysznicu, więc postanowiliśmy, że za wszelką cenę musimy dotrzeć do naszego pensjonatu. Musieliśmy pokonać jeszcze raz wszystkie szczyty znajdujące się na grani, zeszliśmy do schroniska, skąd zabraliśmy pozostawione tam bagaże i o zmroku dotarliśmy do pensjonatu Zmeilor, gdzie zjedliśmy pyszną kolację i czym prędzej położyliśmy się do łóżek. Po czternastogodzinnej wycieczce, zasłużyliśmy na to.

Żal, że nie zdobyliśmy najwyższego szczytu Rumunii? Może trochę, ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, mamy już plany na następne wakacje!

Więcej o Fogaraszach w opisach wypraw:

Negoiu przez Strunga Dracului w Fogaraszach

Vânătoarea lui Buteanu w rumuńskich Fogaraszach

Droga Transfogarska i okolice

Galeria wyprawy

Post Jak nie udało się zdobyć Moldoveanu pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autorami wyprawy są Agnieszka i Marek.

Kraj: Rumunia
Rejon: Góry Fogaraskie
Punkt wyjścia: Piscul Negru
Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato, jesień
Trudności: trudności techniczne w Strunga Dracului (łańcuchy, ekspozycja)
Suma wzniesień: ok. 1400 m
Długość trasy: ok. 15 km
Czas wyprawy: (sam przemarsz): 9:30 h

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Oznaczenia szlaków

Szlaki rumuńskie nie są podobne do tych, które znamy z Polski. Musimy zwracać uwagę nie tylko na ich kolor, ale też kształt. Możemy spotkać znane nam paski, ale również krzyże, kółka i trójkąty, a każdy z nich może mieć różne kolory. Kształt i kolor oznaczenia nie są w jakikolwiek sposób powiązane z trudnością trasy.

Mapa trasy:

Noc spędziliśmy w ośrodku turystycznym Piscul Negru położonym po południowej stronie grzbietu Fogaraszy, przy Drodze Transfogarskiej. Architektura tego miejsca może zadziwiać i nie zachęca do pozostania tu na dłużej, to niestety częsty obrazek w Rumunii, ale jest to bardzo dogodne miejsce na nocleg, jeśli nie chcemy spać w górach. Standard i ceny pokoi bywają różne, znajdziemy tu jednak to, co najpotrzebniejsze zmęczonemu turyście, czyli łóżko, prysznic i domowe jedzenie w rozsądnej cenie.

Postanowiliśmy tym razem nie ruszać samochodu, więc wycieczkę zaczynamy na wysokości 1300 m n.p.m., czyli 700 m niżej, niż dnia poprzedniego (wyprawa na Vânătoarea lui Buteanu). Wyruszamy z ośrodka Piscul Negru, podążając szlakiem oznaczonym niebieskimi kółkami, który początkowo prowadzi przez las świerkowy. W miarę, jak zdobywamy wysokość, świerki zastępuje kosodrzewina, później wychodzimy na hale, a przed sobą widzimy już skaliste szczyty.

Teraz prowadzą nas niebieskie trójkąty.

Po mozolnym podejściu kamienistym bezdrożem, dochodzimy do jeziora Lacul Călţun, na wysokości 2135 m n.p.m., gdzie znajduje się również schron Refugiu Călţun. Tutaj urządzamy piknik.

Po odpoczynku, rozpoczynamy podejście pomiędzy ogromnymi blokami skalnymi, by w końcu znaleźć się na głównej grani Fogaraszy. Teraz pójdziemy na zachód, szlakiem oznaczonym czerwonymi paskami.

W dole widać Lacul Călţun z charakterystycznym, żółtym schronem. Wspinamy się nadal, mijamy odbicie na żółty szlak prowadzący na Strunga Doamnei i wchodzimy do stromego żlebu o przerażającej nazwie „Strunga Dracului” (Diabelska Rozpadlina lub Czarci Żleb).

Jest to 200 m długości komin skalny, którym pokonujemy 120 m różnicy poziomów przy kącie nachylenia dochodzącym nawet do 80 stopni.

To najtrudniejszy i najbardziej eksponowany fragment naszej trasy. Ubezpieczając się łańcuchami, pokonujemy go sprawnie i osiągamy szczyt Negoiu (2535 m n.p.m.).

Widok, który można podziwiać z góry oczaruje każdego. Na zachodzie widać główny grzbiet Fogaraszy, a na wschodzie niezliczoną liczbę szczytów wyłaniających się jedne zza drugich. Między innymi możemy rozróżnić, zdobyty dnia poprzedniego, Vârful Vânătoarea lui Buteanu.

W drodze powrotnej wybraliśmy szlak oznaczony początkowo żółtymi, a następnie niebieskimi paskami. Dzięki temu schodzimy znacznie łagodniej niż przez Strunga Dracului. Kamienistą ścieżką, gdzie skały sprawiają wrażenie pokrytych rdzą, docieramy do szerokiego kotła, gdzie wije się mały strumyk.

Czeka nas jeszcze jedno podejście na przełęcz pod Varful Lespezi, a potem, prowadzeni przez czerwone kółka, schodzimy pośród pastwisk, a następnie przez las, do naszego ośrodka.

Teraz zasłużyliśmy na dobrą kolację w tutejszej restauracji i rumuńskie piwko!

Post Negoiu przez Strunga Dracului w Fogaraszach pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autor: Agnieszka, Zosia i Marek

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       MAPY/ PRZEWODNIKI       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Droga Transfogarska (Transfăgărășan), droga krajowa DN7C to, obok Transalpiny, jedna z dwóch kultowych dróg Rumunii. Przecina ona Góry Fogaraskie z północy na południe pomiędzy ich dwoma najwyższymi szczytami – Moldoveanu i Negoiu, łącząc miasta Sybin w Siedmiogrodzie i Pitești na Wołoszczyźnie. W kulminacyjnym punkcie, na wysokości 2034 m n.p.m., znajduje się najdłuższy w Rumunii tunel o długości 884 m. Na trasie znajduje się 27 wiaduktów, 830 mostów i kilka mniejszych tuneli.

Droga ta została zbudowana w latach 1970-74 na polecenie Nicolae Ceauşescu, który w ten sposób chciał sobie zapewnić drogę ucieczki w razie inwazji radzieckiej. Wg oficjalnych danych przy budowie życie straciło 40 żołnierzy (w rzeczywistości kilkaset osób), a koszty były ogromne.

Dzisiaj jest to przede wszystkim atrakcja turystyczna. Warto przejechać ponad 150 km Trasy Transfogarskiej, by podziwiać zapierające dech w piersiach widoki.

Ze względów bezpieczeństwa (serpentyny) na drodze obowiązuje ograniczenie prędkości do 40 km/h. W zimie, z powodu olbrzymich ilości śniegu, przejazd górnych odcinków trasy jest niemożliwy (w najwyższym punkcie drogi tunel jest zamknięty od października (lub listopada) do kwietnia (lub maja).

Od strony północnej górny odcinek trasy możemy pokonać kolejką linową. W najwyższym punkcie, obok malowniczego jeziora Bâlea Lac, droga przebija się tunelem pod główną granią Gór Fogaraskich.

Najbardziej spektakularne serpentyny znajdują się po stronie północnej, na południu zaś zobaczymy wysoką na 160 m zaporę na rzece Ardżesz tworzącą jezioro Vidraru. Tutaj też znajduje się zamek Poenari należący do Włada Palownika (pierwowzoru Drakuli).

Przy drodze znajdują się stacje Salvamont, czyli rumuńskiego odpowiednika GOPR.

Górna część Drogi Transfogarskiej jest idealnym miejscem do rozpoczęcia wejść na jedne z najwyższych szczytów Rumunii Vânătoarea lui Buteanu (2507 m n.p.m.) i Negoiu (2535 m n.p.m.). Zapraszamy na nasze wyprawy:

Vânătoarea lui Buteanu w rumuńskich Fogaraszach

Negoiu przez Strunga Dracului w Fogaraszach

Miasta Rumuńskie

Braszów (Braşov), to duże miasto liczące około 300 tys. mieszkańców, znajdujące się na południe od Fogaraszy. Zostało założone przez osadników saskich przybyłych tu w ślad za Krzyżakami w XIII w. W XIV w. miasto otoczono murami, które były rozbudowywane w następnych wiekach. W systemie fortyfikacji znajdują się bastiony (Tkaczy, Kowali, Powroźników, Sukienników, Graft), bramy miejskie (Katarzyny i Porta Şchei) oraz wieże obserwacyjne rozmieszczone na stokach pobliskich gór. Spacer wzdłuż murów pozwala spojrzeć na Braszów nieco z góry i podziwiać jego niezwykle malownicze dachy. Aby popatrzeć na miasto z jeszcze większej wysokości, można wyjść lub wyjechać kolejką linową na szczyt góry Tâmpa.

Główne zabytki znajdują się w obrębie Starego Miasta. Na środku Piaţa Sfatului, rynku o nieregularnym kształcie, stoi średniowieczny ratusz z dobudowaną w XVI w. wieżą strażniczą. Plac okalają zabytkowe kamieniczki.

Czarny Kościół (Biserica Neagră) z początku XIV w. to kolejna budowla przykuwająca uwagę. Jego rozmiary są imponujące (90 m długości i 38 m szerokości). Nazwę swą zawdzięcza pożarowi, który w XVII w. okopcił jego ściany. Dziś nie ma już śladu po tym wydarzeniu.

Warto również odwiedzić Şchei – dawną dzielnicę rumuńską znajdującą się za murami miejskimi. Jej główne zabytki, to cerkiew św. Mikołaja z XVI w., cerkiew św. Bartłomieja z XIII w., kilka innych świątyń i najstarsza rumuńska szkoła, ale przede wszystkim można tu poczuć egzotyczną atmosferę miast południowego wschodu Europy.

Sybin (Sibiu) leży w południowej części Siedmiogrodu, w górach Cindrel. Jego historia sięga czasów rzymskich, kiedy to na wzniesieniu, na którym dziś znajduje się miasto, został zbudowany obóz Cibinum. Właściwe miasto zostało założone przez osadników saskich i mozelskich w XII w. Jest mniejszy od Braszowa (ok. 170 tys. mieszkańców), ale nie mniej interesujący. W roku 2007 był, wraz z Luksemburgiem, Europejską Stolicą Kultury.

Sybin składa się z dwóch części: Górnego i Dolnego Miasta. Charakterystycznym elementem Sybina są place. Najważniejsze z nich, to Duży Rynek (Piaţa Mare) z pięknym ratuszem i barokowym kościołem jezuitów oraz Mały Rynek (Piaţa Mica) otoczony kamieniczkami i przedzielony ulicą, nad którą przerzucony jest najstarszy żeliwny most w Rumunii, który prowadzi do placu, na którym stoi XIV-wieczny kościół ewangelicki.

Będąc w Sybinie, nie sposób nie zajrzeć do Rašinari, małej, ślicznej miejscowości położonej 9 km od miasta, a znanej głównie z tego, że tutaj urodził się i wychował wybitny rumuński filozof, Emil Cioran. Jeszcze kilka lat temu do Rašinari kursował tramwaj z Sybina. Andrzej Stasiuk, w swojej książce „Jadąc do Babadag”, poświęcił tej pięknie położonej miejscowości o nostalgicznym klimacie cały rozdział.

Sighișoara jest miastem legendarnego księcia Draculi, co widać tu na każdym kroku, głównie w sklepach z pamiątkami. Tu urodził się Vlad Tepeş (Vlad Palownik), krwawy hospodar, postać historyczna będąca pierwowzorem literackiego bohatera.

Pod względem turystycznym, atrakcyjne jest jedynie górne miasto. Najbardziej znanym zabytkiem jest średniowieczna Wieża Zegarowa (Turnul Cu Ceas), przez którą, idąc pieszo, wchodzimy do miasta. Jej dach pokryty jest emaliowaną dachówką. Obecnie znajduje się tu muzeum, a z balkonu możemy podziwiać widok na miasto.
Obok wieży znajduje się kościół ewangelicki (Biserica Mănăstirii), a nieco dalej podobno dom rodzinny Vlada Tepeşa.
Po drewnianych krytych schodach z XVII w. docieramy do gotyckiego Kościoła na Wzgórzu (Biserica Din Deal).

Post Droga Transfogarska i okolice pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autorami wyprawy są Agnieszka, Zosia i Marek – Przyjaciele portalu „Góry Dla Ciebie”.

Kraj: Rumunia
Rejon: Góry Fogarskie
Punkt wyjścia: schronisko / pensjonat Cabana Bâlea Lac
Czas: 1/2 dnia
Pora roku: wiosna, lato, jesień
Trudności: brak trudności technicznych
Suma wzniesień: ok. 550 m
Długość trasy: 3,5 km
Czas wyprawy: (sam przemarsz): 2:30 h

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Oznaczenia szlaków

Szlaki rumuńskie nie są podobne do tych, które znamy z Polski. Musimy zwracać uwagę nie tylko na ich kolor, ale też kształt. Możemy spotkać znane nam paski, ale również krzyże, kółka i trójkąty, a każdy z nich może mieć różne kolory. Kształt i kolor oznaczenia nie są w jakikolwiek sposób powiązane z trudnością trasy.

Mapa trasy:

Zdobycie szczytu Vânătoarea lui Buteanu i powrót zajmą mniej więcej pół dnia, a więc nie wymaga to wielkiego wysiłku, a mimo to wycieczka jest niezwykle atrakcyjna widokowo.

Podejście rozpoczynamy przy jeziorze Bâlea Lac, znajdującym się przy Drodze Transfogarskiej w jej najwyższym punkcie na wysokości 2037 m n.p.m.

Szlak rozpoczyna się przy pięknie położonym schronisku (pensjonat) Cabana Bâlea Lac i początkowo oznaczony jest niebieskimi trójkątami.

Okrążamy jezioro od wschodniej strony i wspinamy się na przełęcz Şaua Caprei, na wysokość 2315 m n.p.m. Podejście jest dosyć męczące, ale wysiłek wynagradza nam piękny widok na stronę północną na jezioro Bâlea Lac, schronisko i wijącą się w dole Drogę Transfogarską.

Po dotarciu na przełęcz ujrzymy w dole, po południowej stronie, jezioro Capra (2249 m), nad którym zbudowano charakterystyczny biały obelisk upamiętniający wspinaczy, którzy zginęli tu w lawinie w 1963r. Polanka nad jeziorem jest wykorzystywana jako biwak, a dla nas w drodze powrotnej będzie znakomitym miejscem na piknik.

Z przełęczy ruszamy grzbietem na wschód, kierując się tym razem szlakiem oznaczonym niebieskimi krzyżami.

Teraz możemy podziwiać panoramy rozciągające się we wszystkich kierunkach.

Od południa, trawersujemy Vârful Vâiugi, po czym schodzimy na przełęcz o tej samej nazwie. Jeszcze krótka wspinaczka po grani i docieramy do miejsca, gdzie zaczyna się najtrudniejszy fragment szlaku.

Nie ma tu wprawdzie większych trudności technicznych, ale spora ekspozycja wymaga skupienia uwagi.

Ze szczytu Vânătoarea lui Buteanu rozciąga się przepiękny widok na najwyższe szczyty Fogaraszy. Na zachodzie widać między innymi Negoiu, na który wybierzemy się następnego dnia, a na wschodzie najwyższy szczyt Rumunii, Moldoveanu o charakterystycznym, trapezowatym kształcie. Można odnieść wrażenie, że stoimy pośrodku morza gór, które nigdy się nie kończą.

Wracając warto z przełęczy Şaua Capre podejść za szlakiem (czerwony pasek) na szczyt Iezerul Caprei (2417 m), skąd możemy zobaczyć całe otoczenie jeziora Capra i trasę na Negoiu.

Teraz czeka nas już tylko zejście, tą samą trasą, do parkingu przed tunelem Drogi Transfogarskiej.

Post Vânătoarea lui Buteanu w rumuńskich Fogaraszach pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.