Region przyciąga też miłośników sportów wodnych – Karyntia to kraina jezior: z ponad 1000, aż 200 to kąpieliska z bardzo czystą i ciepłą wodą: w jeziorze Klopeiner See temperatura wody dochodzi do 28 stopni.

Chcielibyśmy pokazać jeszcze inne oblicze Karyntii: wykute w górach sztolnie oraz niesamowite skalne wąwozy z wodospadami i mostami linowymi, przez które poprowadzone są ferraty. Nie są to propozycje klasycznych, długich przejść wspinaczkowych, ale kilka pomysłów na przeżycie różnorodnych i pięknych przygód, które mogą być szczególnie atrakcyjne dla rodzin z nastoletnimi dziećmi. Jest to nasza sprawdzona propozycja na aktywne i piękne wakacje w górach z dziećmi.

Na początek niezwykły, głęboki kanion Mauthner Klamm (pol. Wąwóz Mauthner) znajdujący się w miejscowości Kötschach-Mauthen. Przygoda polega na przejściu dnem tego skalnego wąwozu, który jest jednocześnie korytem potoku. Ale największą jego atrakcją jest wspinaczka na progi wodospadów. Ferrata (B/C) nie jest wymagająca technicznie, pokonywane progi mają najwyżej kilkanaście metrów wysokości.

Wąwóz składa się z trzech fragmentów o różnym stopniu trudności:
Pierwszy odcinek to trasa spacerowa urozmaicona kładkami, mostkami i galeryjkami.

Spacerowa część Mauthner Klamm

Druga część przebiega w kanionie, którego dnem płynie potok (konieczne jest ubranie, a przede wszystkim obuwie, w którym możemy brnąć w zimnej i miejscami rwącej wodzie). W tej części wąwóz jest bardzo głęboki, ściany mają kilkadziesiąt metrów wysokości. W niektórych miejscach ściany „zazębiają się”, co sprawia że nie dociera tutaj światło słoneczne.

Przejście dnem wąwozu Mauthner Klamm

Trzeci, ostatni odcinek dostępny jest dla osób wyposażonych w sprzęt na ferratę. Są tu liczne progi skalne i wodospady.
Jeden z wodospadów w Mauthner Klamm

Osobom nie posiadających umiejętności wspinaczkowych i sprzętu ferratowego gorąco polecamy przejście dwóch pierwszych odcinków i powrót tą samą drogą.

Jeżeli chcemy przejść cały Wąwóz Mauthner, a mamy możliwość wyboru dnia wyprawy należy zapanować to w słonecznym, ciepłym dniu – wąwóz jest bardzo głęboki i nawet przy pięknej pogodzie w niektórych miejscach panuje mrok. Ważny jest też poziom wód, wejście do wąwozu po dużych opadach może być niebezpieczne.

Dokładny opis ferraty (trasa, mapa, dojazd i ubezpieczenie): Ferrata wodna Mauthner Klamm w Karyntii

Podobny charakter ma kolejna wyprawa do wąwozu Millnatzen z ciekawą i stosunkowo łatwą ferratą (B/C). Tutaj prawdziwym wyzwaniem nie jest wspinaczka, ale dojazd do parku, gdzie rozpoczyna się nasza przygoda. W końcowym odcinku droga jest wąska i prowadzi serpentynami wśród wzgórz. Po drodze czekają nas za to przepiękne widoki. Kto był latem ten wie: alpejskie łąki i nieliczne domy, a właściwie całe gospodarstwa w stylu tyrolskim. Oczywiście i domy i budynki gospodarcze udekorowane są pięknymi kwiatami, wszystko jest zadbane i bardzo uporządkowane.

Próg wodospadu Millnatzenklamm

„Nasza” ferrata znajduje się na terenie parku Abenteuer- und Walderlebniswelt („Przygoda w leśnym świecie przyrody”). Główną atrakcją Millnatzenklamm Klettersteig są liczne mosty linowe rozpięte kilka metrów nad strumieniem wody. Niezwykłe wrażenie robi też 30 – metrowej wysokości ścianka, z progu której spada wodospad. Wbrew pozorom wspinaczka po niej nie jest bardzo trudna. Przy przejściu, na samym progu wodospadu, stojąc na pionowej ścianie lewą ręką można bez problemu dotknąć kaskad wody – naprawdę rewelacyjne wrażenie!
Dokładny opis ferraty – trasa, mapa, dojazd i ubezpieczenie: Millnatzenklamm – ferrata przez wodospady w Karyntii

Mosty linowe przez wodospady Millnatzenklamm

W okolicach Villach znajdziemy jeszcze jeden niesamowity wąwóz skalny z mostami linowymi, jest to Rotschitza-Klamm Klettersteig. Podobnie jak w przypadku Millnatzen Klamm, największym problemem jest znalezienie parkingu, z którego prowadzi ścieżka do wąwozu. Jeżeli już uda nam się tam dojechać:) z parkingu, w kilkadziesiąt minut podchodzimy leśną ścieżką do wysokiej skały, na której rozpięta jest ferrata. Wspinaczka jest od samego początku bardzo atrakcyjna.

Most linowy nad wodospadem Rotschitza

Po minięciu skalnego wzniesienia czeka nas największa atrakcja Rotschitza-Klamm, mianowicie mosty linowe, które tutaj mają trochę inny charakter. Liny rozpięte są nad wysokim i załamanym progiem skalnym, co sprawia, że przy przechodzeniu go mamy wrażenie „zawieszenia” nad przepaścią. Podczas tego przejścia czeka nas jeszcze jeden niesamowity efekt – doskonale widać stąd jezioro Faaker See i otaczającą go panoramę. Ferrata nie jest trudna, ale polecamy ją raczej osobom bez lęku przestrzeni.

Dokładny opis ferraty – trasa, mapa, dojazd i ubezpieczenie: Rotschitza-Klamm w Karyntii – ferrata nad wodospadem

Widok na jezioro Faaker See z ferraty Rotschitza

Zupełnie inną przygodę można przeżyć na ferracie Cellon Stollen poprowadzonej w starej wojennej sztolni wykutej w górze Cellon (niem. Frischenkofel, 2241m n.p.m.).

Ferrata we wnętrzu góry Cellonstolen

Ferrata jest bardzo atrakcyjna szczególnie dla młodzieży. Wbrew pozorom nie jest trudna technicznie, wewnątrz tunelu poruszamy się całkiem swobodnie. W trudniejszych miejscach poprowadzone są stopnie metalowe na tyle gęsto, że bezpiecznie pokonuje się trudniejsze odcinki. W sztolni, co kilkanaście metrów wykute jest okno, ale w niektórych miejscach trudno jednak o światło. Dlatego dobrze jest mieć ze sobą czołówkę.

Zejście z Cellonstolen

Dla osób sprawnie poruszających się po ferratach ciekawym wyzwaniem może być wejście na szczyt Cellon ferratą Oberst Gressel Gedenkweg (C/D) i następnie Weg ohne Grenzen (D). Natomiast zejście Steinbergweg (B/C), a potem Cellonstollen (B).

Dokładny opis ferraty (trasa, mapa, dojazd i ubezpieczenie): Cellonstollen – ferrata wewnątrz góry 

I jeszcze jedna atrakcja rejonu, w okolicach góry Cellon często można spotkać świstaki (niem. murmeltier).

Świstak przy zejściu z Cellonstolen

Wszystkie wymienione ferraty są stosunkowo krótkie, nie są też trudne (B/C), ale oczywiście polecamy je osobom, które miały już przygodę z ferratami. Ich dużą zaletą jest fakt, że nie są zatłoczone, nie ma więc żadnej presji kolejki, pośpieszania, itp. Mosty linowe są niezwykle atrakcyjne, szczególnie dla młodszych uczestników. Na trasie spotykaliśmy „zespoły” nawet z kilkuletnimi dziećmi, ale towarzyszyła im zawsze osoba świetnie przygotowana technicznie.

Najlepszym relaksem po takiej wspinaczce jest kąpiel w karynckich jeziorach. My biwakowaliśmy nad jeziorem Weissensee, najwyżej położonym jeziorem kąpieliskowym w Karyntii (930 m n.p.m.). Po aktywnie spędzonym dniu kąpiel, nawet w pochmurny dzień, była wielką przyjemnością.

Kąpiel w jeziorze Weissensee

Dodatkowe informacje o Karyntii

Jest to kraj związkowy na południu Austrii, jego stolicą jest Klagenfurt.

Grossglockner (3797 m n.p.m.) jest najwyższym szczytem masywu Wysokie Taury i jednocześnie najwyższym szczytem Austrii.

Zimą rejon przyciąga narciarzy i snowbordzistów, dla których ma bardzo ciekawą i zróżnicowaną ofertę, zarówno pod względem trudności tras, jak i oferty après-ski. Najpopularniejsze ośrodki narciarskie Karyntii: Bad Kleinkirchheim, Katschberg, Lavanttal, Großglockner/Heiligenblut, Nassfeld Hermagor, Mölltal, Spittal an der Drau, Villacher Skiberge.

Karyntia to kraina jezior. Największym i najbardziej znanym jest Wörthersee. Odbywają się tutaj międzynarodowe zawody w siatkówce plażowej oraz zawody Ironman Austria. Najwyżej położonym jeziorem kąpieliskowym (930 m n.p.m.) jest Weissensee. Inne znane jeziora to: Klopeiner See, Ossiacher See, Millstätter See, Presseggersee i najbardziej na południu położone, oryginalnie brzmiące Faaker See. Wszystkie wymienione jeziora dysponują świetną bazą sprzętową, szkółkami żeglarskimi i atrakcjami dla rodzin z dziećmi: dobrze przygotowanymi plażami, zjeżdżalniami.

Jezioro Farchtensee

Karyntia to także raj dla rowerzystów – rejon obfituje w tak liczne i urozmaicone trasy rowerowe, że jest to temat na osobny artykuł. Dla miłośników dwóch kółek przygotowano m.in. szlaki tematyczne. Są np. trasy kulinarne, kulturalne, trasy rodzinne (np. 90-kilometrowy Szlak Karnicki, gdzie trasa prawie cały czas biegnie w dół). Jest też niezwykła atrakcja – rowerowa eskapada po sztolniach. Najpopularniejsze rowerowe szlaki: Drauradweg, Alpe-Adria-Bike, Szlak Karnicki, Szlak Karynckich Jezior.

Słoweńcy karynccy to druga, obok Austriaków, najliczniejsza nacja zamieszkującą Karyntię. Posługują się dialektem karynckim języka słoweńskiego, tradycyjnie nazywanym językiem wendyjskim, który cechuje duża ilość zapożyczeń niemieckich. Stąd też dwujęzyczne, niemiecko–słoweńskie, nazwy geograficzne.

Przy dłuższym pobycie warto wykupić kartę: Kärnten Card, która uprawnia do bezpłatnego wejścia do atrakcyjnych miejsc i obiektów przyrodniczych, rekreacyjnych, muzeów oraz bezpłatnych przejazdów kolejkami, itd. Szczegóły znajdują się na stronie: http://www.kaerntencard.at.

Jeżeli planujemy aktywnie spędzić czas w górach, szczególnie na wspinaczce i ferratach warto, a nawet trzeba, wykupić dodatkowe ubezpieczenie, które powinno zawierać opcję „koszty ratownictwa i poszukiwania”. Bardzo ważna jest suma ubezpieczenia – trzeba mieć świadomość, że ewentualne koszty ratownictwa mogą być wysokie i popularna, najczęściej oferowana kwota 5000 € może nie być wystarczająca. Oczywiście powinniśmy posiadać także kartę EKUZ, która zapewnia zwrot kosztów leczenia w krajach UE. Informacje o tym, gdzie się ubezpieczyć znajdziecie na naszym portalu przy opisie każdej z ferrat – w panelu bocznym w zakładce „Ubezpieczenie”.

Post Oryginalne ferraty w Karyntii pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Jedna z ciekawszych możliwości zdobycia Triglavu (2864 m), najwyższego szczytu Alp Julijskich i zarazem najważniejszej góry Słoweńców. Trasa poprowadzona jest z dna Doliny Vrata stromą ścieżką, która powyżej wprowadza nas w skalne ściany ubezpieczone ferratą. Przejście trawersu górnej ściany jest wyjątkowo ekscytujące, a zarazem bezpieczne. Niektóre eksponowane fragmenty nie posiadają pełnego zabezpieczenia, przez co wymagają dużej ostrożności. Cała trasa obfituje we wspaniałe widoki na otoczenie Doliny Vrata oraz na potężną ścianę Triglavu. Droga od schroniska „Triglavski dom” na sam szczyt jest bardziej uczęszczana, ale oferuje rewelacyjne widoki i trochę dobrej wspinaczki. Wyprawę możemy podzielić na dwa dni korzystając z wielu wariantów zejścia.

Ferrata:  B/C

Triglav ferrat Tominškova pot

Kraj: Słowenia
Rejon: Alpy Julijskie (Triglavski Narodni Park)
Czas: 1 dzień (2 dni z noclegiem w schronisku)
Pora roku: wiosna, lato, jesień
Podejście: ścieżką ok 400 Hm 1:15 h
Ferrata: ok. 700 Hm; 2:30 h
Dalsze podejście: ścieżką do schroniska „Triglavski dom” ok. 400 Hm 1:15 h
Wejście na szczyt Triglavu 2864 m: 350 Hm 1:30 h
Powrót: tą samą drogą do schroniska „Triglavski dom” 1:40 h , dalej możliwości zejścia:
– ferrata pot čez Prag do Aljažev dom – ok. 3 h 30 min
– ścieżka do doliny Kot – ok. 4:30 h
– ścieżka do doliny Krma na parking „Pri lesi” przed Kovinarską kočą – ok. 3 h 30 min
– ścieżka do Rudnego polja koło Vodnikovego domu, przez Przełęcz Końską (Konjsko sedlo) – ok. 4 h

Jakość ubezpieczeń: dobra (miejsca bez zabezpieczeń)
Wysokość n.p.m. min. 1015 m; max. 2864 m
Razem (samo przejście w górę): 6:30 do 7:00 h / ok. 1900 Hm
Ważne: Czas przejścia może się znacznie wydłużyć przy dużej ilości ludzi na trasie lub przy śliskiej skale.

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Ważne: zapoznaj się z warunkami ubezpieczenia w Alpach Julijskich

Wyruszamy z parkingu znajdującego się w Dolinie Vrata tuż przed schroniskiem Aljažev dom. Startujemy o piątej rano, pomimo tak wczesnej pory jest tu już spory ruch i zaczyna brakować miejsca do zaparkowania. Nic dziwnego, jeżeli chcemy zmierzyć się z wejściem na Triglav (2864 m) musimy pokonać prawie 1900 m przewyższenia. Biorąc pod uwagę wspinaczkę, jaka nas czeka na jednej z ferrat wychodzących z tego miejsca, zajmie nam to „kilka” godzin.

Pierwsze wrażenie po wyjściu z samochodu, to ogrom ściany, jaka wyrasta przed nami. W parę minut podchodzimy do schroniska Aljažev dom, przed którym znajdziemy „zestaw” drogowskazów dróg wychodzących w kierunku Triglavu i nie tylko. Do wyboru mamy:

– ferrata Tominškova pot (niem. Tominsek-Steig) trudności C
– ferrata pot čez Prag (niem. Prag-Weg) trudności A/B
– ferrata pot čez Plemenice (niem. Bamberg-Weg) trudności C/D

Ocena trudności wg www.klettersteig.de

Naszym zdaniem opisany poziom trudności Tominškova pot jako C, jest oceną zbyt wysoką. My wyceniamy ją max. na B/C. Ferrata jest długa (wysoka) oraz ma kilka miejsc bez ubezpieczeń. Wymaga to dobrej kondycji i wprawy wspinaczkowej, ale na trasie wyprzedzili nas Słoweńcy w sile wieku, którzy poruszali się o wiele szybciej i bez jakiejkolwiek asekuracji – można i tak.

Wspinaczkowo najbardziej interesująca wydaje się pot čez Plemenice, ale prowadzi ona przez przełęcz Luknja (1758 m) i dociera pod Triglav od strony schroniska Dom Planika, a my byliśmy już umówieni w schronisku Triglavski dom na Kredarici. Czyli wybór padł na Tominškova pot. Droga pot čez Prag jest często wykorzystywana do zejścia w Dolinę Vrata (z doliny nie prowadzi na Triglav żaden szlak turystyczny, wyłącznie ferraty).
Mijamy szybko pogrążone jeszcze w ciemnościach schronisko Aljažev dom i w kilka minut docieramy do ciekawego pomnika partyzantów górskich z okresu I Wojny Światowej. Zapatrzeni w monument nie zauważamy namalowanego na skale skrętu w lewo na Tominškova pot, i po „zwiedzeniu” kawałka doliny wracamy na naszą drogę.

Opis trasy na Triglav ferratą

Ścieżka wspina się stromo przez las. Stopniowo odsłania się coraz rozleglejszy widok na otoczenie doliny. Pokonujemy coraz częstsze fragmenty skalnych progów i półek, ale ferraty nie widać, więc idziemy bez kasków i lonży.

Dopiero dosyć wysoko ok. 400 m nad dnem doliny pojawia się pierwsza stalowa lina. Ubieramy sprzęt i ruszamy wyżej. Okazuje się, że przed nami jeszcze kawałek zwykłej ścieżki. Wreszcie wchodzimy na żeberko, z którego ubezpieczoną ścianką można się trochę powspinać.

Panorama z drogi „Tominškova pot” na przeciwległą stronę Doliny Vrata – Stenar (2502 m), Dolkova špica (2591 m) i Škrlatica (2740 m)

Pokonujemy kolejne progi, półki i uskoki. Teren robi się miejscami eksponowany, a nie wszędzie zainstalowane są liny i niektóre fragmenty trzeba pokonywać bez asekuracji. Przed nami otwiera się wspaniały widok na potężną ścianę Triglavu.

Potężna ściana Triglavu widziana z drogi „Tominškova pot”

Wrażenie niesamowite. Dodatkową atrakcją jest wojskowy śmigłowiec (pełni funkcje ratownicze), który na tle ściany wyglądał jak zabawka; kiedy przeleciał pod nami, uświadomiło nam to, jak wysoko już się znajdujemy.

Wojskowy śmigłowiec (ratowniczy) przelatujący pod nami

Nad nami w kilku miejscach ściany zauważamy maleńkie postacie – tędy przebiega nasza ferrata.

Tą ścianą przebiega nasza droga „Tominškova pot”, w tle Triglav

Przechodzimy dwa mało przyjemne miejsca, gdzie brak jest liny, jedynie kilka stalowych prętów -trzeba iść bardzo ostrożnie, bo jest tu już gdzie polecieć.

Powyżej wchodzimy na dobrze ubezpieczony trawers pionowej ściany, który z dołu robił duże wrażenie. Faktycznie ekspozycja jest duża, ale brak trudności i dobra asekuracja sprawiają, że jest to chyba najefektowniejsze miejsce całej trasy.

Bardzo eksponowany trawers – wbrew pozorom łatwy i bezpieczny

Po wyjściu nad ścianę pokonujemy kolejne żeberka i progi.

W pełnym słońcu wchodzimy na piargi, gdzie spotykamy ścieżkę pot čez Prag. Widoki są wspaniałe – na ścianę Triglavu i na przeciwległą stronę Doliny Vrata ze szczytami  Bovski Gamsovec (2392 m), Stenar (2502 m), Dolkova špica (2591 m) i Škrlatica (2740 m).

Panorama na ścianę Triglavu i otoczenie górnej części Doliny Vrata

Stromym piargiem wchodzimy na próg kotła polodowcowego pod szczytem Begunjski vrh (2461 m).

Koniec wspinaczki ferratą, wchodzimy na piargi pod Begunjski vrh (2461 m)

W skale, po lewej, znajduje się (zaznaczone na mapie) źródełko, a w zasadzie kawałek mokrej skały. Aby się napić trzeba podłożyć naczynie i czekać, aż uzbiera się łyk wody. Z progu, w lewo odbija ścieżka do schroniska „dom Staniča” (2332m), a my musimy przejść prosto przez stromy kocioł, w którym jeszcze „nie tak dawno” zalegał lodowiec.

Schronisko „Dom Valentina Staniča”

Przed nami kocioł polodowcowy, który musimy pokonać

Teren jest ciekawy geologicznie, znajdujemy kamienie, które wyglądają jak eksponaty z wystawy. Wchodzimy na niekończące się progi, mijamy potężne szczeliny wypełnione, a z nieba leje się żar. Podchodzimy coraz wyżej – (fragmenty z ferratą) zboczem Kredarici (2539). Dookoła nas wspaniałe widoki na Triglav i zalegający pod nim szczątkowy lodowiec, kocioł polodowcowy, nad którym góruje charakterystyczny Begunjski vrh (2461 m) oraz schronisko dom Staniča . Na horyzoncie, (na zachód) widać odległe Dolomity z białą sylwetką Marmolady.

Panorama kotła polodowcowego pod Kredaricą z widocznym schroniskiem „Dom Valentina Staniča”

Widok ze środka kotła na Begunjski vrh (2461 m)

Droga przez kocioł polodowcowy

Przechodzimy żeberko skalne i stajemy prawie pod samym schroniskiem „Triglavski dom na Kredarici”.

Wreszcie przed nami schronisko „Triglawski dom na Kredarici”

Schronisko „Triglavski dom na Kredarici” (2515 m).

Duży budynek – 140 miejsc w pokojach i 160 w salach zbiorowych (http://www.pzs.si/koce.php?pid=24) jest chyba najdogodniejszym miejscem startu na Triglav (z opcją noclegu w schronisku) – szczególnie o świcie, kiedy nie ma jeszcze tłumów na trasie, zdobycie szczytu w 1 godz. wydaje się być bardzo realne. Pomimo sporej wysokości, w sezonie letnim oblegany – w sierpniu spotkaliśmy liczne grupy rodzinne nawet z 10-letnimi dziećmi. Wieczorem w schronisku panuje biesiadna atmosfera, miejsca w jadalniach są zajęte przez grupy radosnych, rozśpiewanych Słoweńców. Ale przy dobrej pogodzie można zjeść „klimatyczną” kolację na zewnątrz – z widokiem na góry. Nam udało się zdobyć miejsca do spania w dużej sali (30 osób), natomiast ci, którzy mieli tylko podłogę czekali, aż imprezujący pójdą spać. Mimo tych może mało interesujących warunków warto zanocować w schronisku, by zobaczyć zachód i wschód słońca w górach.

Warunki w schronisku:  Nie ma konieczności zabierania śpiwora – w pokojach są do dyspozycji po 2 koce dla 1 łóżka, ponadto w recepcji otrzymuje się zestaw jednorazowej pościeli – powłoczkę na poduszkę oraz 2 „prześcieradła”. Są toalety, tylko zimna woda do mycia, woda z kranu nie nadaje się do picia (deszczówka). W bufecie można kupić wodę mineralną, kawę, herbatę, piwo, ciepłe i zimne dania.
Cennik w schronisku Triglavski dom: http://www.pd-ljmatica.si/media/uploads/ceniki/cenik_kredarica_2016.pdf
Uwaga – dla członków klubu wysokogórskiego, np. OEAV, jest 50 % zniżka na nocleg.

Wejście na Triglav od Triglavskiego domu

Ze schroniska szlak na Triglav jest dobrze oznakowany, wg oznaczeń od schroniska na szczyt można wejść za 1 godz. Ponieważ trasa jest bardzo popularna, latem wręcz oblegana, w ciągu dnia robią się spore zatory, dlatego jeśli nie wchodzimy na szczyt bardzo wcześnie rano, należy liczyć się nawet z dwukrotnie dłuższym czasem przejścia. Odcinek od schroniska na szczyt posiada liczne sztuczne ułatwienia: stalowe pręty i klamry, oraz na dłuższym odcinku via ferratę. Jeżeli posiadamy sprzęt na via ferratę, warto go użyć – może być przydatny, szczególnie podczas mijania się na wąskich odcinkach z idącymi w drugim kierunku (szlak jest dwukierunkowy). Podobnie, jeśli idziemy z dzieckiem. Na pewno warto mieć ze sobą kask wspinaczkowy (ryzyko uderzenia odłamkiem skalnym!). Większość osób trasę pokonuje bez asekuracji

Schronisko „Triglavski dom na Kredarici” (2515 m), w tle Triglav

Od schroniska schodzimy ścieżką w dół obok miejsca skąd weszliśmy z drogi Tominškova pot. Po kilkudziesięciu metrach szlak zaczyna się bardzo ostro wznosić do góry. Pojawiają się też sztuczne ułatwienia: stalowe pręty i stopnie oraz via ferrata. Pokonujemy kolejne zakosy i półki skalne wspinając się coraz wyżej, daleko w dole widać nasze schronisko.

Panorama z wejścia na Triglav

Trasa jest bardzo dobrze ubezpieczona, większość osób pokonuje ją szybko, bez asekuracji. Trzeba się liczyć z faktem, że praktycznie cały czas, od początku szlaku idziemy w „towarzystwie” – może to być mało komfortowe dla osób lubiących wspinaczkę we własnym tempie. Tutaj ograniczają nas zatory tworzące się najczęściej podczas mijanek z turystami schodzącymi ze szczytu. Prawdziwe korki tworzą się na Małym Triglavie (2725 m), gdzie dochodzi szlak z Domu Planika i gdzie większość zatrzymuje się, żeby pooglądać widoki, a te są niesamowite! Oprócz alpejskich panoram świetnie widać też „naszą” ścieżkę biegnącą granią na szczyt Triglavu. Przejście granią jest w większości ubezpieczone stalową liną, chociaż zdarzają się też miejsca bez liny. Mało przyjemne, szczególnie dla osób z lekiem wysokości, może być mijanie się w takich punktach z innymi turystami. Generalnie, pomimo sporego ruchu na trasie, największego chyba pod samym szczytem, przejście tego odcinka nie powinno sprawiać problemu, szczególnie jeśli idziemy w pogodny dzień.

Znacznie bardziej zaprawieni wspinacze na Małym Triglavie

Triglawskie panoramy

Podejście na szczyt Triglav (2864 m)

Triglav – najwyższy szczyt Alp Julijskich

Po prawie 2 godz. wspinaczce zdobywamy szczyt. Czeka nas teraz zasłużona nagroda – przepiękne panoramy na 4 strony świata. Pomimo późnej popołudniowej pory jest tu całkiem sporo ludzi i cały czas dochodzą następni turyści. Na szczycie znajduje się okrągła metalowa wieża, tzw. Aljažev Stolp (Wieża Aljaża) postawiona tutaj z inicjatywy księdza Jakoba Aljaža, który miał duże zasługi w popularyzacji turystyki górskiej. On też w 1889 r. odkupił szczyt góry, by został w słoweńskich rękach. Wieża cieszy się ogromnym powodzeniem – chyba wszyscy chcą sobie zrobić tutaj zdjęcie.

„Góry dla Ciebie” przy „Aljažev Stolp”

Triglavskie panoramy

Triglavskie panoramy

Delektujemy się widokami, najdłużej jak tylko się da. Zejście ze szczytu wcale nie jest łatwiejsze od drogi wejściowej, tym bardziej, że pomimo późnej pory sporo osób jeszcze wchodzi na górę. Znowu czekają nas mijanki i spore przystanki, ale bez problemów i niespodzianek wracamy do schroniska.

Na grani pomiędzy Małym Triglavem i Triglavem

Zachód słońca w Alpach Julijskich

Zachód słońca w Alpach Julijskich

Zachód słońca w Alpach Julijskich

Po zdobyciu szczytu i powrocie pod Triglavski dom na Kredarici, możemy tu zanocować i na drugi dzień wrócić w Dolinę Vrata ferratą pot čez Prag lub, tak jak my, zejść malowniczym szlakiem turystycznym do Doliny Krma (mieliśmy tam auto). [patrz nasza wyprawa Triglav trasa turystyczna z Kovinarskiej kočy].

Będąc pod Triglavem nie musimy oczywiście zaraz schodzić w doliny. Alpy Julijskie oferują wiele wspaniałych miejsc, gdzie możemy wyruszyć korzystając z kolejnych schronisk wysokogórskich.

Zainteresowanych wejściem na Triglav łatwą trasą odsyłamy do opisów:

Triglav – trasa turystyczna z Kovinarskiej kočy

Triglav – wejście z Rudno Polje

 
Wyjeżdżając w Alpy Julijskie warto mieć ubezpieczenie turystyczne (oprócz karty EKUZ). Koszt odpowiedniej polisy można szybko sprawdzić w poniższej porównywarce ubezpieczeń.

Post Triglav ferratą Tominškova pot pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Ferrata:  C

Kraj: Włochy
Rejon: Dolomity; Grupa Sella
Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato, jesień
Podejście: ścieżką 0:10 h
Ferrata: 500 Hm; 3:00 h
Powrót: ścieżka nr 666 A/B 1:40 h
Jakość ubezpieczeń: bardzo dobra (2013)
Wysokość n.p.m. min. 1940 m; max. 2585 m
Razem (z postojami): 5:30 do 6:30 h / 650 Hm

Ważne: Czas przejścia może się znacznie wydłużyć przy dużej ilości ludzi na trasie.
Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Uwaga:
Na drogowskazach i opisach prawie wszędzie umieszczane są nazwy w 3 językach w kolejności: włoska, niemiecka, ladyńska. Podobnie jest na mapach, z tym że kolejność może być inna (zależy od wydawcy). Nazwy często znacznie się różnią, co może powodować pewne zamieszanie. Dla przykładu przełęcz między Selva w Dolinie Gardena, a Colfosco:

włoski:         Passo Gardena
niemiecki:     Grödnerjoch
ladyński:      Ju de Frara

Przebieramy się w komplet sprzętu na ferratę i ruszamy ścieżką w kierunku wsch. Po kilku minutach docieramy pod pierwszą część ferraty.

Droga jest łatwa (A/B), bardzo dobrze ubezpieczona, tylko trzeba uważać na strącane z trawiastych półeczek kamienie. Po 30 minutach przechodzimy pomiędzy charakterystycznymi dwoma skałami i dołączamy do ścieżki trawersującej zbocze.

Teraz spacerek w kierunku wschodnim pod widoczny z daleka wodospad. Po ok. 600 metrach skręcamy w prawo pod ścianę, gdzie zaczyna się właściwa ferrata.

Warto podejść pod wodospad i uwiecznić to miejsce na paru zdjęciach.

Mijamy tablicę i szukamy wzrokiem naszej drogi na ścianie. Robi duże wrażenie i budzi pewne wątpliwości – głównie odnośnie kondycji.

Łatwą wspinaczką (B) docieramy do półki ze śniegiem, która dzieli wodospad Pisciadu na Górny i Dolny. Jest trochę miejsca na ewentualny odpoczynek, ale ruszamy od razu dalej.

Ściana przed nami wygląda imponująco i zachęca do zdobycia, tym bardziej, że trudności są umiarkowane, a ubezpieczenia poprowadzone bardzo wygodnie.

Wychodzimy z cienia i od razu robi się naprawdę gorąco. Droga jest trochę trudniejsza technicznie (B/C), ale wspinaczka w dużej ekspozycji jest naprawdę piękna.

Wchodzimy w łatwiejszy, lekko wypłaszczony teren mijając ostatni fragment wodospadu.

W tym miejscu można opuścić ferratę i wygodną ścieżką wzdłuż potoku dotrzeć do schroniska Pisciadu, lub odpocząć i napić się lodowatej wody.

Przed nami wejście na pionową ścianę Exner Turm 2497m n.p.m. Ten odcinek jest już trudniejszy (C). Przyzwyczailiśmy się już do ekspozycji i przestrzeń pod nogami nie robi takiego dużego wrażenia.
Exner Turm jest właściwie iglicą oddzieloną od masywu głęboką na kilkaset metrów szczeliną. Pod samym szczytem musimy przetrawersować na południową stronę i przejść przez efektowny mostek.

Exner Turm 2497 m n.p.m.

Koniec ferraty. Jesteśmy zmęczeni wspinaczką i wykończeni prażącym słońcem. Od wyjścia z parkingu zajęło nam to prawie 4 godziny, ale w tym był odpoczynek i zdjęcia przy wodospadzie. Były też trudniejsze miejsca, gdzie tworzył się po prostu korek. Wygodną ścieżką w kilkanaście minut docieramy do schroniska.

Rifugio Franco Cavazza al Pisciadu nel Gruppo di Sella (niem. Pisciadù-Hütte) położone na wysokości 2585 m n.p.m. nad jeziorem Lago di Pisciadu w otoczeniu imponujących dolomitowych ścian Cima Pisciadu 2985 m i Sas da Lech 2936 m.

Lago di Pisciadu

Sas da Lech 2936 m

Schronisko oferuje noclegi i wyżywienie. Korzystając z jego usług warto pamiętać o zasadach obowiązujących w schroniskach alpejskich.

Schodzimy drogą 666 przez Val Setus prosto na parking. I tu lekkie zaskoczenie. Na progu masywu okazuje się, że zejście „ścieżką” niewiele różni się od ferraty (miejsca A/B). Na szczęście nie było tak źle, ale dla bezpieczeństwa asekurowaliśmy się do stalowych lin.

Na piargach droga 666 skręca w lewo na przełęcz Passo Gardena, a my podążamy w dół prosto na parking. Zejście zajęło nam ok. 1:40 h.

Post Brigata Tridentina – klasyk ferraty w Dolomitach pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Wyprawa korytem potoku płynącego dnem skalnego wąwozu połączona ze wspinaczką na progi wodospadów. Ferrata nie jest wymagająca technicznie, pokonywane progi mają najwyżej kilkanaście metrów wysokości, ale wyprawa ze względu na swój niepowtarzalny charakter, godna jest polecenia.

Ferrata:  B/C

Kraj: Austria
Rejon: Karyntia
Czas: 1 dzień
Pora roku: lato, jesień
Podejście: ścieżką 0:45 h
Ferrata: 260 Hm; 2:30 h (wąwóz + ferrata)
Powrót: ścieżką 1:45 h
Jakość ubezpieczeń: bardzo dobra (2012)
Wysokość n.p.m. min. 707 m; max. 965 m
Razem: 5 do 6 h/350 Hm

Mauthner Klamm (pol. Wąwóz Mauthner) składa się z trzech fragmentów o różnym stopniu trudności:

• Od parkingu do końca ścieżki z kładkami i galeryjkami (trasa spacerowa)
• Wąwóz skalny, bardzo wąski i głęboki z potokiem płynącym często całą jego szerokością (konieczne jest ubranie, a przede wszystkim obuwie, w którym możemy brnąć w zimnej i miejscami rwącej wodzie po skalnym podłożu)
• Do wymienionych powyżej trudności dochodzą progi skalne i wodospady, które pokonujemy ubezpieczając się do ferraty.

Dla osób nie posiadających umiejętności i sprzętu ferratowego, gorąco polecamy przejście dwóch pierwszych odcinków i powrót tą samą drogą. Z opisu i zdjęć przekonacie się dlaczego.

Ważne: Większość trasy przebiega skalnym korytem potoku. Konieczne jest posiadanie obuwia, które całkowicie zamoknie, a jednocześnie nadaje się do poruszania po skale (najlepiej stare buty turystyczne).

Ważne: Dobrze jest sprawdzić (zapytać) o poziom wody w potoku. Wysoki stan wody może znacznie utrudnić lub uniemożliwić przejście. 

Ważne: W wąwozie brak jest zasięgu telefonów komórkowych.

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Trasa

Schemat wąwozu i ferraty Mauthner Klamm

Po ok. 30 min. docieramy do końca drogi. Na skałkach wokół jest przygotowanych sporo dróg wspinaczkowych, głównie do nauki. Dalej prowadzi ścieżka wprowadzająca nas w coraz węższy i głębszy wąwóz. Przechodzimy przez galeryjki i mostki, aż docieramy do momentu gdzie ich brakuje, a dalsza droga wymaga wejścia do wody (ok. 45 min. od parkingu).

Potok jest płytki i spokojny, więc dzielnie wchodzimy do wody. Jest naprawdę ZIMNA! Ściany robią się coraz wyższe i koryto coraz mniej komfortowe.

Jakakolwiek roślinność znika z dna wąwozu i widać ją jedynie na krawędzi ścian kilkadziesiąt metrów nad nami.

Poruszamy się w wąskim kanionie skalnym. Robi się mroczno i wilgotno, a dodatkowo szum wody powoduje, że musimy do siebie prawie krzyczeć. Cała sceneria robi naprawdę duże wrażenie.

Miejscami brnięcie w górą rwącej wody jest bardzo męczące. Trudno jest utrzymać równowagę na śliskich, wypolerowanych przez wodę kamieniach.
Jakby było mało tych atrakcji, w pewnym miejscu ściany nad nami zamykają się całkowicie. Przed nami tunel z rzeką w środku.

Po drugiej stronie bez większych zmian, słońca nie widać (jest południe), ogłuszający szum i lejąca się również ze ścian woda.

Wkrótce jednak robi się trochę szerzej. Z wody wystaje płyta, która wygląda jak wyspa – cała w słońcu.

Zatrzymujemy się tutaj na chwilę, żeby się zagrzać i coś zjeść.

Dalej robi się znacznie jaśniej i przestronniej, ale z kolei kamienie w rzece są jakby większe i coraz trudniej się idzie.

No i skończyło się. Kamienie są już wyższe od nas. Pojawiają się pierwsze klamry, a właściwie pręty. Jeszcze parę metrów i i zaczyna się ferrata.

Tutaj kończy się drugi odcinek wąwozu, który można przejść bez pokonywania ferrat. Parę osób kończy tu przygodę i zawracają tą samą drogą. Dotarcie tutaj od miejsca wejścia do wody zajęło nam 1h, ale jak zwykle dużo czasu poświęciliśmy na robienie zdjęć.

Przed nami pierwszy wodospad i próg skalny, wyceniony na B/C – najtrudniejszy na całej trasie (mokra i śliska skała). Jeżeli ktoś przejdzie ten odcinek, to nie powinien mieć wyżej problemów. Według nas ostatni wodospad jest co najmniej tak samo trudny, ale można go ominąć wychodząc wcześniej z wąwozu.

Powyżej droga bez zmian, podziwiamy stróżki wody spływające po ścianach. W miejscach, gdzie do skał dociera słońce od razu pojawiają się zielone plamy roślinności.

W niektórych miejscach potok przegradzają spore konary wklinowane pomiędzy ściany. Zastanawiamy się, jak wygląda wąwóz przy wyższym poziomie wody, np. w trakcie burzy – wody z całej doliny muszą tędy spływać uniemożliwiając przejście.
Mijamy wodospad, który wpada wyżłobioną w skale rynną prosto na nas.

Wreszcie koniec szczeliny, którą się posuwaliśmy, ale żeby wyjść z wąwozu trzeba pokonać wąskie przejście zalane wodą do głębokości ok. 1,5m (wiemy z doświadczenia).

Zmienia się charakter wąwozu. Na tym odcinku jest stosunkowo szeroki i jasny, a dookoła sporo drzew. Wcale jednak nie ułatwia to dalszego poruszania się w górę, głównie ze względu na barykady z kłód drzewa i kluczenie pomiędzy sporymi głazami w korycie potoku.

Przechodzimy ubezpieczonym fragmentem przez charakterystyczne płyty pochylone nad wodą.

Pojawia się kolejna atrakcja naszej wyprawy – wodospady. Będzie ich kolejno sześć.
Pod każdym z nich wypłukane jeziorko z krystaliczną wodą.

Kolejny próg pokonujemy dzięki drabinkom wyprowadzającym nas nad kaskadę potoku.
Wszystkie wodospady są oznakowane tabliczkami z numerem. Ułatwia to orientację i ocenę długości pozostałej przed nami trasy.

Po 4. wodospadzie jest możliwość wyjścia z wąwozu: w prawo, ścieżką do drogi z Kötschach-Mauthen na Plöckenpass koło pensjonatu Eder. Kolejne wyjście nad 5. wodospadem.

I jeszcze jedna atrakcja: boczny wodospad Moosdusche, co możemy przetłumaczyć jako „prysznic na mchu”.

Jeszcze trudne przejście do ostatniego wodospadu i ostatni próg, które oceniamy jako co najmniej B/C, a biorąc pod uwagę mokrą ścianę, nawet C.

Koniec trudności i po chwili jesteśmy przy ścieżce, którą możemy pójść w prawo do drogi z Kötschach-Mauthen na Plöckenpass lub w lewo przez las do Römerweg, czyli rzymskiej drogi. Była to, wybudowana jeszcze przez Rzymian, przeprawa przez Plöckenpass. Przejście ferraty od pierwszego wodospadu zajmuję nam prawie 3h, ale sporo w tym przerw na zdjęcia i podziwianie niesamowitej przyrody.

Ponieważ nie mamy zapewnionego transportu z szosy, wracamy Römerweg (ok. 1:45h ) na parking, gdzie pozostawiliśmy samochód.

Post Ferrata wodna Mauthner Klamm w Karyntii pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Ferrata Marino Bianchi:  C/D

Kraj: Włochy
Rejon: Dolomity; Grupa Cristallo

Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato, jesień
Podejście: kolejką linową do schroniska Guido Lorenzi
Ferrata:
przewyższenie: ok. 240 m;
Czas przejścia: 2:30 h (tam i z powrotem ok. 4 h)
Powrót: tą samą drogą (ferratą) do schroniska Guido Lorenzi 1:30 h
Jakość ubezpieczeń: bardzo dobra (2013)
Wysokość n.p.m.  min. 2932 m; max. 3154 m

Razem (z postojami – licząc od schroniska): 4:00 do 5:00 h / 240 m przewyższenia

Ważne: Czas przejścia może się znacznie wydłużyć przy dużej ilości ludzi na trasie i oczywiście uzależniony jest od warunków pogodowych, co na tej wysokości ma olbrzymie znaczenie (mokra, śliska skała, zamglenie, wiatr, oblodzenie, śnieg, itp.).

Uwaga! Z powodów technicznych 24.07.2016 r. (do odwołania) zamknięto kolejkę na na Przełęcz Forcella Staunies (2930 m)

Ferrata Ivano Dibona:  A/B

Kraj: Włochy
Rejon: Dolomity; Grupa Cristallo

Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato, jesień
Podejście: kolejką linową do schroniska Guido Lorenzi
Ferrata:
przewyższenie: ok. 250 m;  zejścia ok. 950 m
Czas przejścia: ok. 6:00 h
Powrót: doliną, drogą nr 203 i 206 do parkingu 2:30 h
Jakość ubezpieczeń: dobra (2013)
Wysokość n.p.m.  min. ok. 2300 m; max. 3008 m

Razem do parkingu (z postojami – licząc od schroniska): 8:30 do 10:00 h / ok. 580 m podejść;  ok. 1600 m zejścia

Ważne: Czas przejścia może się znacznie wydłużyć przy dużej ilości ludzi na trasie i oczywiście uzależniony jest od warunków pogodowych, co na tej wysokości ma olbrzymie znaczenie (mokra, śliska skała, zamglenie, wiatr, oblodzenie, śnieg, itp.).

Uwaga! Z powodów technicznych 24.07.2016 r. (do odwołania) zamknięto kolejkę na na Przełęcz Forcella Staunies (2930 m)

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD      EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Uwaga:
Na drogowskazach i opisach prawie wszędzie umieszczane są nazwy w 3 językach w kolejności: włoska, niemiecka, ladyńska. Podobnie jest na mapach, z tym że kolejność może być inna (zależy od wydawcy). Nazwy często znacznie się różnią, co może powodować pewne zamieszanie. Dla przykładu przełęcz między Selva w Dolinie Gardena, a Colfosco:

włoski:         Passo Gardena
niemiecki:     Grödnerjoch
ladyński:      Ju de Frara

Do punktu startu ferrat najlepiej dotrzeć kolejką linową. Najpierw z parkingu przy restauracji Rio Gere [patrz Dojazd] wyjeżdżamy krzesełkiem do stacji Son Forca na wysokość 2215 m. Już stąd można podziwiać piękne panoramy otoczenia Cortiny d’Ampezzo.

Schodzimy parę metrów niżej i wsiadamy do bardzo nietypowego wyciągu przypominającego kolorowe cukierki zawieszone na choince. Trzeba wsiąść prawie w biegu i upchnąć się w niemiłosiernie ciasnym wnętrzu „cukierka”. Wykonanie obudowy naszego wagonika nie napawa specjalnie optymizmem, ale jedziemy.

Sam wjazd na Przełęcz Forcella Staunies (2930 m) już jest wart polecenia ze względu na wspaniałe widoki i ostrość grani, na którą wyjeżdżamy. Od wyciągu podchodzimy ścieżką do schroniska Guido Lorenzi, które jest wydaje się zawieszone na grani. Jeżeli chcemy z tarasu wyłącznie podziwiać widoki bez zamówienia posiłku czy napoju, to musimy wnieść drobną opłatę (kilka Euro). Ubieramy sprzęt i … przekraczamy barierkę tarasu prosto w przepaść. Tak zaczyna się ferrata Imienia Marino Bianchi na szczyt Cristallo di Mezzo (2932 m). Trasa jest dobrze ubezpieczona i poprowadzona bardzo widokową granią. Wg skali Schalla jej trudności są wycenione na C/D [patrz Bezpieczeństwo na ferratach].

Ponieważ przejście całej drogi (powrót tą sama trasą) zajmuje 4 godziny (z dziećmi idziemy wolniej), rezygnujemy z wejścia na szczyt i wracamy wcześniej do schroniska skąd od razu wyruszymy w przeciwną stronę grani na ferratę imienia Ivano Dibona. Jest to łatwa technicznie droga A/B, natomiast bardzo wyczerpująca (8 godzin i 1600 m różnicy poziomów). Dodatkowo powrót do parkingu skąd wyruszyliśmy zabiera kolejne kilka godzin. Chcąc skorzystać jak najwięcej z poruszania się po grani Cristallo wybieramy przejście początkowego odcinka ferraty Dibona i wejście na szczyt Cristallino d’Ampezzo o wysokości 3008 m n.p.m. czyli już „trzytysięcznik”.

Omijamy galeryjką stację kolejki i przez zalodzoną (środek lata) szczerbinę w grani przechodzimy na jej północną stronę. Dalej przez fragmenty wykutych w czasie I Wojny Światowej sztolni docieramy do najbardziej znanego miejsca, czyli mostu linowego o długości 27 m rozpiętego nad potężną przepaścią. Miejsce jest oczywiście oblegane przez wszystkich chętnych do uwiecznienia się na fotografiach. Most był wykorzystany w filmie „Na krawędzi” z Sylvestrem Stallone.

Po drugiej stronie mostu czekają na nas drabinki, które wyprowadzają na łatwą technicznie i bardzo widokowa grań. Na uwagę zasługuje widok bardzo charakterystycznej góry Croda Rossa (Sextener Rotwand) 2 965 m. Widać też dalszą trasę ferraty Dibona przebiegającej przy ruinach kolejnych fortyfikacji. Droga opada w kierunku Przełęczy Grande (2874 m) i tutaj skręcamy w lewo na wariant ferraty prowadzący na Cristallino d’Ampezzo. Trasa jest technicznie łatwa, ale jest parę bardzo eksponowanych fragmentów.

Ze szczytu możemy podziwiać piękną panoramę Dolomitów. Widać stąd między innymi Sorapis 3205, Civetta 3220, Marmoladę 3342 m, Tofany, i oczywiście Croda Rossa.

Schodzimy pokonując eksponowaną ściankę i dalej tą samą drogą przez most linowy wracamy do stacji kolejki.

Jeżeli chcemy uniknąć schodzenia z grani na piechotę (stroma, niewygodna ścieżka), to musimy zdążyć na ostatni kurs kolejki. Już kupując bilety na dolnej stacji przy parkingu trzeba sprawdzić czy górny wyciąg jest czynny (zdarzają się przerwy) i w jakich godzinach musimy się zmieścić. Wszystkie potrzebne informacje znajdziemy (w języku polskim) na stronie: http://cortinacube.it

https://www.cortinacube.it/wp-content/uploads/2018/05/Circolare-prezzi-Cristallo-Estate-2018-INGLESE.pdf

Zjeżdżamy „cukierkowym” wagonikiem i dalej krzesełkiem na parking, gdzie czeka nasz samochód.

Taka kombinacja przejść 2 ferrat rozbudziła nasz apetyt na przejście całej ferraty Marino Bianchi i całej Ivano Dibona.

Post Ferraty masywu Cristallo – Marino Bianchi i Ivano Dibona pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Krótka, ale bardzo ładna ferrata poprowadzona w wapiennych skałach miasteczka Mödling, które należy do aglomeracji Wiednia. Świetne miejsce do pierwszego zmierzenia się z ferratą. Jadąc z Polski w Alpy zbaczamy z autostrady na niecałe dwie godziny. Dodatkową atrakcją są piękne widoki ze ściany na Las Wiedeński, a przy dobrej pogodzie ze szczytu widać Wiedeń.

Trudności – umiarkowane, kilka punktów eksponowanych, ferrata dobra dla początkujących.

Ferrata:  B/C

Kraj: Austria
Rejon: : Las Wiedeński w gminie miejskiej Mödling pod Wiedniem
Czas: 1/2 dnia
Pora roku: wiosna, lato, jesień, zima
Podejście: ścieżką 0:05 h
Ferrata: 110 Hm; 0:30 h
Powrót: ścieżką 0:20 h
Jakość ubezpieczeń: bardzo dobra
Wysokość n.p.m. min. 242 m; max. ok. 352 m
Razem: ok. 2:10 h/110 Hm

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK      POGODA      UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Z zatoczki parkingowej (patrz Dojazd) przechodzimy na drugą stronę ulicy i przez mostek wchodzimy na alejkę spacerową, która (w prawo) biegnie przy samej ścianie. Jest tu nie tylko początek naszej ferraty, ale też drogi wspinaczkowe ze stałymi punktami asekuracyjnymi.
Najtrudniejszym miejscem ferraty jest jej początek – musimy pokonać kilkumetrową gładką i ostrą skałkę.

Następnie trasa skręca lekko w prawo, by po następnych kilku metrach przejść na bardziej eksponowaną część drogi.

Długą półką wchodzimy na narożnik skały gdzie przewijamy się na wschodnią stronę.

Ściana jest bardzo dobrze urzeźbiona, bez problemu można znaleźć naturalne stopnie i chwyty. Z bielą wapiennych ścian wspaniale kontrastuje las sosnowy porastający otaczający skały. Tutaj widoczna jest karłowata sosenka, wyglądająca identycznie jak nasza polska na Sokolicy w Pieninach. Bezpośrednio pod nami widać zabudowania i drogę, gdzie zaparkowaliśmy auto.

Przechodzimy płaską widokową grań i schodzimy parę metrów na ostro wciętą przełączkę. Tu można zakończyć wspinaczkę i przejść bokiem ścieżką przez las na ostatnie wzniesienie.

Z przełączki ferrata prowadzi dalej ściśle stromą granią, potem czeka nas mały trawers i ostatnie eksponowane wejście na najwyższy punkt drogi.

Na skale znajduje się tablica informacyjna ferraty, na horyzoncie widać Wiedeń.

Przez sosnowy las, wygodną ścieżką za czerwonymi znakami w niecałe 20 minut schodzimy do miejsca startu. Nawet nie ściągamy sprzętu tylko od razu idziemy do samochodu i tu przebieramy się w „normalne” ubrania.

Post Miejska ferrata Mödlinger pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Ferrata poprowadzona korytem wąwozu Rotschitza przez pionowy próg wzdłuż wodospadu. Jest bardzo dobrze ubezpieczona, położona blisko parkingu. Idealna do sprawdzenia swoich umiejętności na trochę trudniejszej trasie. Przejście pierwszego mostu linowego zapewnia sporo wrażeń, a z góry rozciąga się piękny widok na jezioro Faaker See.

Ferrata:  B/C

Kraj: Austria
Rejon: Karyntia
Czas: 1/2 dnia
Pora roku: lato, jesień
Podejście: ścieżką 0:40 h
Ferrata: 100 Hm; 0:30 h (wodospady)
Powrót: ścieżką 0:40 h
Jakość ubezpieczeń: bardzo dobra
Wysokość n.p.m.  min. 970 m; max. ok. 1220 m
Razem: ok. 2:00 h/250 Hm

Ważne: W wąwozie nawet w upalne dni jest mokro – śliska skała.

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Komplet dodatkowych informacji o wyprawie dostępny jest na panelu bocznym (po prawej stronie).

Podejście zaczynamy z parkingu przed pensjonatem Baumgartner położonego nad miejscowością Altfinkenstein (ok. 13 km od Villach). Spacerową ścieżką (szlak nr 603) wchodzimy w dolinę potoku Rotschitzabach, gdzie skręcamy w prawo – prosto pod wodospad.

Tutaj zaczyna się ferrata. Na początek wejście pionową ścianką przy wodospadzie.

Powyżej skalnym korytem potoku (ślisko i mokro) podchodzimy do głównej atrakcji trasy, czyli mostu linowego nad wodospadem.

Jest to najtrudniejszy fragment ferraty (C). Samo wejście na liny mostu wymaga już trochę wysiłku. Posuwając się po linie nad wodospadem możemy podziwiać piękny widok na jezioro Faaker See (prawda, że ładna nazwa?) i dolinę rzeki Drau.

Powyżej znowu korytem potoku docieramy na kolejny mostek linowy.

Przechodzimy pod „prysznicem” bocznego strumienia i dalej w górę, trawersując wilgotne ściany wąwozu, wychodzimy na sztuczny (drewniany) próg potoku.

Dalsza droga biegnie już w łatwym terenie, ale dalej korytem potoku w górę. Otwiera się widok na grań zamykającą dolinę z wyraźnym szczytem Schwarzkogel (Črni Vrh) 1842 m, który leży na granicy Austrii i Słowenii.

Ścieżka skręca w prawo i łączy się ze szlakiem nr 683, którym w ok. 40 minut schodzimy bezpośrednio na parking przed pensjonatem Baumgartner. Po drodze możemy podziwiać jeszcze kilka ładnych widoków na jeziora Faaker See i Wörthersee.

Post Rotschitza-Klamm w Karyntii – ferrata nad wodospadem pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Droga przez Cellonstolen łączy się z kolejnymi ferratami. Idąc w kierunku szczytu Cellon mamy do wyboru dwie ferraty: Steinbergweg (B/C)  i  Weg ohne Grenzen (D). Równolegle do sztolni poprowadzona jest nowa, bardzo efektowna droga Oberst Gressel Gedenkweg (C/D).

Ferrata:  B

Kraj: Austria
Rejon: Karyntia
Czas: 1/2 dnia
Pora roku: lato, jesień
Podejście: ścieżką 0:30 h
Ferrata: 110 Hm; 0:30 h (sztolnia)
Powrót: ścieżką 1:00 h
Jakość ubezpieczeń: bardzo dobra
Wysokość n.p.m. min. 1357 m; max. ok. 1760 m Razem: 2 do 2:30 h/400 Hm

Ważne: W sztolni, pomimo wykutych „okien” jest stosunkowo ciemno, więc czołówka na kasku będzie bardzo przydatna.
Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Podejście na ferratę zaczyna się ścieżką edukacyjną po austriackiej stronie przełęczy Plöckenpass. Ścieżka ta przechodzi przez dach galerii przeciwlawinowej (rodzaj półotwartego tunelu) nad drogą, którą przyjechaliśmy z Kötschach – Mauthen. Po paru minutach stromego podejścia odchodzi w lewo ścieżka do początku ferraty Oberst Gressel Gedenkweg (C/D). Nasza droga dalej pnie się do góry, mijamy kilka małych jaskiń; chociaż jaskinia to chyba za duże słowo, są to raczej wnęki skalne.

Przed jedną z nich ubieramy uprzęże i pokonujemy krótki powierzchniowy ubezpieczony odcinek.

Po chwili stajemy przed wejściem do sztolni. Duża tablica informuje o historii tej trasy. Zapalamy czołówki i wchodzimy do środka.

Wewnątrz tunelu poruszamy się całkiem swobodnie. Jedynym problemem mogą okazać się mokre i śliskie skały. W trudniejszych miejscach zamocowane są klamry na tyle gęsto, że pokonuje się te odcinki bez problemów.

W sztolni, co kilkanaście metrów wykute jest okno, ale w niektórych miejscach trudno jednak o światło. Dlatego dobrze jest mieć ze sobą czołówkę.

Ferrata Cellonstollen jest dwukierunkowa, więc trzeba być przygotowanym na mijanie się w tunelu. W pół godziny pokonujemy 110 m pionowego szybu i wychodzimy na mały płaskowyż Cellonschulter cały porośnięty kosówkami, można znaleźć sobie tutaj fajne miejsce do odpoczynku. Wśród licznych rozpadlin skalnych znajdziemy liczne ślady po bunkrach i umocnieniach z okresu I Wojny Światowej.

Krzyżują się tutaj ścieżki łączące pobliskie ferraty: z dołu końcówka Oberst Gressel Gedenkweg, a w górę dwie prowadzące na szczyt Cellon (niem. Frischenkofel, 2241 m): Steinbergweg (B/C) i Weg ohne Grenzen (D).

Ponieważ powyżej nas chmury zasłoniły całkowicie drogę, zdecydowaliśmy się na zejście łatwą ścieżką (nr 147), która trawersuje w skale pionowe zbocze i sprowadza na wygodne hale poniżej Collinetta-Alm. Droga ta również powstała na potrzeby wojskowe, obecnie jest w kilku miejscach ubezpieczona stalową liną.

Po drodze spotykamy przy ścieżce świstaka (niem. murmeltier). Mieszka ich tutaj bardzo dużo.

Ścieżka dochodzi do spacerowej szerokiej drogi, którą wchodzimy na Przełęcz Plöckenpass po jej włoskiej stronie.

Przejście samej Cellonstollen pozostawia niedosyt przygody, dlatego polecamy łączyć ją z sąsiednimi ferratami. Największym wyzwaniem jest wejście Oberst Gressel Gedenkweg i następnie Weg ohne Grenzen na szczyt Cellon i zejście Steinbergweg, a potem przez Cellonstollen.

Post Cellonstollen – ferrata wewnątrz góry pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.