Jaskinie Szkocjańskie (słoweń. Škocjanske jame) są obok Postojnej Jamy jedną z najciekawszych atrakcji turystycznych Słowenii. Jednocześnie nie mają charakteru tak komercyjnego i masowego jak Postojna.

Uwaga – w części podziemnej jaskiń obowiązuje zakaz fotografowania, dlatego w artykule znajdują się tylko zdjęcia wykonane z trasy dojścia i powrotu poprowadzonej po Velikiej i Malej Dolinie.

Zdjęcia: Paweł Drab

Jaskinie Szkocjańskie są wyjątkowo cennym naturalnym zabytkiem Słowenii, znajdują się też w czołówce światowych pomników przyrody:

•  UNESCO – w 1986 r. jaskinie zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO nie tylko ze względu na piękno, ale też wyjątkowe procesy geologiczne i przyrodnicze, które można tam obserwować.
• Konwencja Ramsarska – w 1999 r. Jaskinie są uznawane za pierwsze podziemne mokradła będące naturalnym siedliskiem wielu endemicznych organizmów. Ekosystem jaskiń obejmuje unikalną faunę – m.in. endemiczne gatunki bezkręgowców oraz słynnego odmieńca jaskiniowego (Proteus anguinus), nazywanego „ludzką rybą”.

Jaskinie Szkocjańskie

Długość wszystkich korytarzy jaskiniowych wynosi łącznie około 6 kilometrów, dla turystów udostępniono trasę o długości 3 km. Różnica wysokości między najwyższym punktem – wejściem (przepaść Okroglica) a najniższym punktem jaskiń, do którego dotarł człowiek, czyli syfonem, wynosi 205 metrów. W niektórych miejscach wąwóz przechodzi w podziemne komory.

Warto dodać, że ogromny podziemny kanion kończy się stosunkowo niewielkim syfonem, który podczas ulewnych deszczy na zewnątrz nie jest w stanie odprowadzić wpływającej do wnętrza jaskini wody. Powoduje to zastoje wody, a nawet powodzie – wysokość wody może przekraczać 100 m! Podczas powodzi w 1965 roku woda w jaskini osiągnęła poziom 110 m wysokości – 10 metrów nad mostem Cerkvenik i prawie zalała komorę Tiha jama Cicha. Podczas powodzi w 2019 roku poziom wody w jaskini wynosił 90 m (woda zalała most Cerkvenik).

Historia eksploracji jaskini 

Znaleziska archeologiczne rejonu jaskiń dowodzą, że były one znane już w starożytności. W XIX wieku rozpoczęto ich systematyczną eksplorację. Dużą rolę odegrał w tym oddział speleologii utworzony w 1884 r. przez Sekcję Primorską Niemieckiego i Austriackiego Towarzystwa Alpinistycznego w Trieście. Badaczom udało się m.in. pokonać kilka wodospadów, ważnym osiągnięciem było odkrycie Jaskini Cichej (Tiha jama) w 1904 roku. Kolejny okres eksploracji to już lata 90. XX w., kiedy to słoweńscy nurkowie przepłynęli przez syfon i odkryli ponad 200 metrów nowych korytarzy jaskiniowych.

Rozwój turystyki

Już w 1819 roku wprowadzono księgę pamiątkową odwiedzających jaskinie.  Za początek prawdziwej turystyki uznaje się rok 1884 – wtedy to Sekcja Primorska Niemieckiego i Austriackiego Towarzystwa Alpinistycznego w Trieście wydzierżawiła Jaskinie Szkocjańskie i zorganizowała wycieczki z przewodnikiem.
Lata 1884 – 1906 to powstawanie pierwszych szlaków turystycznych w jaskini.

W 1959 r. doprowadzono do jaskini prąd elektryczny.

Zwiedzanie Jaskiń Szkocjańskich – informacje praktyczne

• trasa turystyczna ma ok. 3 km długości. W jaskiniach wyznaczono trzy trasy: przez podziemny kanion, przez Malą i Veliką Dolinę oraz ścieżkę dydaktyczną;
• dostępność – jaskinie są dostępne do zwiedzania przez cały rok (oprócz 1 stycznia i 25 grudnia). W lipcu i sierpniu wejście jest co godzinę, w innych miesiącach rzadziej. Szczegółowe informacje warto sprawdzić na stronach: Jaskinie Szkocjańskie
• zwiedzanie jaskini odbywa się w grupach z przewodnikiem, wycieczka jest prowadzona w języku słoweńskim i angielskim. Przejście trasy z przewodnikiem trwa 1.5 h.
  Powrót na parking jest indywidualny – do wyboru są 3 warianty tras (dostępne w zależności od pory roku).
  Trasy oznaczone są rożnymi kolorami, mają różną długość:
  – trasa zielona – 15 minut oraz 100 schodów do pokonania + winda,
  – trasa żółta – 30 minut, 400 schodów do pokonania
  – trasa czerwona – najdłuższa, ale zarazem najbardziej widokowa – 1.5 h, 700 schodów do pokonania.
• bilety – bilety warto kupić online z wyprzedzeniem, w sezonie wakacyjnym nie zawsze są dostępne na miejscu w kasie.
• trudności – trasa jest dobrze przygotowana, odcinki, które pokonują turyści są oświetlone, dostępna także dla dzieci. Warto uwzględnić fakt, że podczas zwiedzania jest kilkaset schodów do pokonania
• temperatura – w jaskini jest 12 °C, warto mieć cieplejsze ubranie, wygodne buty sportowe.
• punkt widokowy – po wyjściu z jaskiń warto zatrzymać się na chwilę przy punkcie widokowym w dolinie rzeki Reki, gdzie widać ogromne krasowe zapadlisko, w którym rzeka znika pod ziemią i rozpoczyna swoją wędrówkę przez labirynt korytarzy.
• zakaz robienia zdjęć – w części podziemnej jaskiń obowiązuje zakaz fotografowania w celu ochrony ekosystemu. 
• parking / wejście – wejście znajduje się w wiosce Matavun (Gmina Divača). Przy jaskiniach znajduje się duży, bezpłatny parking dla turystów. Obok jest kasa biletowa
• zwierzęta – zwiedzanie jaskiń ze zwierzętami jest zabronione
• zdjęcia wnętrza jaskini znajdują się na stronie parku jaskiń https://www.park-skocjanske-jame.si.

Trasa turystyczna prowadzi przez kilka spektakularnych miejsc:

• Most Cerkvenikov – kamienny most zawieszony prawie 50 m wysoko nad rzeką. Został wybudowany na początku XX w., aby umożliwić eksplorację trudno dostępnych odcinków jaskini.
• Velika dvorana (Wielka Sala) zachwyca swoimi rozmiarami – ma wysokość ponad 100 metrów,
• Tiha jama (Cicha Jaskinia) – można podziwiać bogatą szatę naciekową: stalaktyty, stalagmity i draperie kalcytowe tworzące fantazyjne efekty,
• Wielka Komora Martela –  jest to największa z komór, ma 308 metrów długości i 106 metrów wysokości. Uznawana jest za jeden z cudów krasowego świata.
• Podziemny Kanion Rzeki Reki – ma długość około 3 km, zobaczymy tu monumentalne ściany wznoszące się miejscami na 100 metrów wysokości.

Jaskinie Szkocjańskie – mapa trasy turystycznej. Źródło – strona parku jaskiń https://www.park-skocjanske-jame.si.

Jaskinie Szkocjańskie – zdjęcia wykonane z trasy powrotu – najdłuższego wariantu oznaczonego kolorem czerwonym, poprowadzonym po Velikiej i Malej Dolinie.

Post Jaskinie Szkocjańskie – cud natury Słowenii pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autorem zdjęć jest “warusek”

Jaskinia Postojna została wydrążona przez rzekę Pivkę. Ma 24 km podziemnych sal i korytarzy, trasa turystyczna liczy 5,5 km. Została udostępniona turystom na początku XIX w. Przez 200 lat odwiedziło ją już ponad 39 milionów turystów.
Jaskinia pochwalić się może ogromnymi komnatami, m.in. bogato zdobioną stalaktytami i stalagmitami Salą Gotycką (Gotska dvorana) i Salą Kongresową (Kongresna dvorana), zwaną też Balową, gdzie organizowane są bale i koncerty, największą jest „Sala Koncertowa” – znajduje się tu sklep z pamiątkami oraz przystanek kolejki.

Ciekawostki

– Jaskinia Postojna jest najdłuższą jaskinią turystyczną w Europie
– w 1884 r. zamontowano instalację elektryczną! , obecnie Salę Balową ozdabiają żyrandole ze słynnego szkła z Murano
– przy wejściu do jaskini można zobaczyć osmalone ściany, jest to pamiątka po akcji słoweńskich partyzantów, którzy w 1944 r. wysadzili znajdujący się tu niemiecki skład paliw
– w 1899 roku w Jaskini Postojnej otwarty został pierwszy na świecie podziemny urząd pocztowy, placówka nadal działa, można z niej wysłać specjalną pocztówkę ze znaczkiem związanym z jaskinią
– symbolem Postojnej jest śnieżnobiały stalagmit o nazwie Brylant – ma 5 m wysokości
– „las stalagmitów” – Giganci (Giganti) – kolorowe, gęsto skupione koło siebie stalagmity, można je podziwiać ze szczytu Wielkiej Góry (Kalvarija)
– najstarszy stalagmit znajdujący się przy trasie turystycznej nazywa się Nebotičnik (Drapacz Chmur), ma 16 metrów wysokości. W jaskini, w niedostępnej turystycznie części, znaleźć można dużo starsze okazy – niektóre liczą ponad pół miliona lat!
– Odmieniec jaskiniowy (Proteus anguinus) zwany jest przez Słoweńców ludzką rybą (ze względu na kolor zbliżony do skóry  ludzi białej rasy). Ma ok. 30 cm długości – 4 kończyny (2 przednie i 2 tylne) i długi wężopodobny ogon. Ma bladą, prawie przeźroczystą skórę, na której znajdują się receptory umożliwiające lokalizację potencjalnej ofiary, jest ślepy, prowadzi całkowicie wodny tryb życia. Odmieniec jest mistrzem przetrwania – potrafi przeżyć bez pożywienia ponad 10 lat, a dożywa nawet 100 lat
– W 1989 roku w Jaskini Postojnej po raz pierwszy wystawiono jasełka (odbywają się co roku)

Informacje praktyczne

Jaskinia jest dostępna przez cały rok.
Trasa turystyczna liczy 5,5 km, odcinek 3,7 km pokonuje się kolejką elektryczną, pozostały pieszo.
Czas zwiedzania – 1,5 godziny
W miesiącach letnich wejście jest co godzinę, w pozostałych kilka razy dziennie
Temperatura wewnątrz wynosi ok. 8-10 °C.
Przewodnicy posługują się językiem słoweńskim, angielskim, niemieckim i włoskim, ale można skorzystać z przewodnika audio w języku polskim.

Oprócz Jaskini Postojnej można zobaczyć:
– wiwarium – interaktywna wystawa dotycząca krasu i ewolucji życia na Ziemi
– wystawę Expo Jaskinia krasowa
– zamek Predjama (ok. 9 km od Postojnej) – wybudowany na środku skalistego klifu, niezwykłą, średniowieczną budowlę, pod nią znajduje się jaskinia.

Organizowane są również tzw. „wycieczki przygodowe” – jest to możliwość wejścia z doświadczonym przewodnikiem do innych jaskiń: jaskini Pivka i Czarna, Jaskini Otok, do korytarzy w Jaskini Postojnej i Małych jaskiń lub Kolorowego korytarza i Niższego Tartaru.

Godziny otwarcia, cennik: https://www.postojnska-jama.eu/pl/bilety/

I jeszcze kilka zdjęć z trasy

Dojazd do Postojnej

Postojna to miasteczko położone w południowo-zachodniej części Słowenii. Można tu dojechać samochodem (zjazd z autostrady A1 relacji Lublana – Koper), pociągiem (ze stacji Postojna w dziesięć minut dojdziemy do wejścia do jaskini) lub autobusem (np. z Lublany, przystanek przy wejściu do jaskini). Więcej informacji na stronie: https://www.postojnska-jama.eu/pl/informacje/jak-do-nas-dotrzec/

Post Jaskinia Postojna pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Słowenia ma jednak sporo innych niezwykłych atrakcji, dlatego przy bliższym poznaniu ten niewielki kraj potrafi i zaskoczyć i zachwycić. Nas oczywiście najbardziej zachwyciły Alpy Julijskie.
Alpy Julijskie to raj dla miłośników sportów górskich – jest tu gdzie pochodzić i ambitnie się powspinać. Sporo tu tras rowerowych – od łatwych, poprowadzonych dolinami do naprawdę wymagających, jak np. trasa na przełęcz Vršič. Popularny jest rafting, paralotniarstwo i wspinaczka jaskiniowa.
Ale zanim przejdziemy do atrakcji alpejskich, kilka ciekawostek o samej Słowenii:
– Kraj zamieszkuje tylko ok. 2 mln mieszkańców.
– Jest to jeden z najbardziej zamożnych krajów Europy Środkowo-Wschodniej
– Słowenia jest jednym z najbardziej zielonych państw na świecie – prawie połowę kraju porastają lasy,
– 90% powierzchni kraju leży na wysokości ponad 300 m n.p.m., stąd tak bogata oferta turystyczna dla miłośników turystyki górskiej
– Występują tu zjawiska krasowe (głównie w południowo-zachodniej części kraju) – znajduje się tutaj ok. 7000 tys. jaskiń, w tym najbardziej znana Postojnska jama.
– Największa ilość atrakcji turystycznych występuje na terenie Triglawskiego Parku Narodowego, który niemal w całości znajduje się na obszarze Alp Julijskich. W jego centrum znajduje się Triglav, najwyższy szczyt Słowenii wznoszący się na wysokość 2864 m n.p.m.

Triglavskie panoramy

Atrakcje Alp Julijskich – kilka z nich jest NAJ …

1. Triglav – najwyższa góra Słowenii i Alp Julijskich.

Jej majestatyczna, północna ściana o wysokości ponad 1000 m i 3000 m szerokości jest jedną z najpotężniejszych skalnych ścian w całych Alpach. Triglav to także święta góra Słoweńców i niezwykle popularny cel wycieczek, w sezonie letnim wręcz obleganym, na jej szczyt wchodzą całe grupy rodzinne. Wizerunek góry znajduje się w godle państwowym. Duże zasługi w popularyzacji turystyki miał ksiądz Jakob Aljaž, który w 1889 r. odkupił szczyt góry, by został w słoweńskich rękach. Z jego inicjatywy na szczycie ustawiono okrągłą metalową wieżę, tzw. Aljažev Stolp (Wieża Aljaża) oraz wybudowano schronisko – Triglavski dom na Kredarici (2515 m).
Nazwa Triglav związana jest z wierzeniami słowiańskimi z okresu wczesnego średniowiecza. Wg nich na szczycie miał swoją siedzibę potężny Trzygław – pogański bóg wody, ziemi i podziemi.
Nasze opisy tras (3) na Triglav:
Triglav – trasa turystyczna z Kovinarskiej kočy
Triglav ferratą Tominškova pot
Triglav – wejście z Rudno Polje 

Triglav w pierwszych promieniach słońca
TriglavTriglav i jego słynna północna ściana, na jej tle śmigłowiec
Aljažev Stolp (Wieża Aljaża)
Triglavski dom na Kredarici (2515 m) i Triglav (2864 m)

2. Jezioro Bled

Jezioro Bled (słoweń. Blejsko Jezero) – najpiękniejsze i najsłynniejsze jezioro Słowenii, prawdziwa turystyczna perełka i absolutnie zasłużona wizytówka kraju, miejsce, które warto i trzeba zobaczyć. Położone pośród lasów i skał, z czystą szmaragdową wodą i uroczą małą wysepką na środku – Blejski Otok. Jezioro wygląda wręcz baśniowo. Na wyspie stoi kościółek Maryi Wspomożycielki, w którym znajduje się bardzo popularny dzwon życzeń, (z XVI w.), według miejscowej legendy wystarczy pociągnąć za sznur i wypowiedzieć życzenia, które podobno się spełniają! Przed okresem chrześcijaństwa stała tu słowiańska świątynia na cześć bogini Živa, patronki miłości.
Na wyspę można się dostać tylko drogą wodną – wpław lub tradycyjną łódką zwaną „Pletna”. Dzięki aktywnym źródłom termalnym Bled jest jednym z najcieplejszych alpejskich jezior, z temperaturą dochodzącą nawet do +26 °C, a miasteczko Bled jednym z modniejszych i jednocześnie droższych wypoczynkowych miejsc w Słowenii. Swoją willę posiadał tu również prezydent Josip Broz Tito (obecnie jest to hotel). Kulinarnym przebojem Bledu są „kremne rezine” – kultowe, przepyszne bledzkie kremówki.
Więcej informacji o tym wyjątkowym miejscu znajduje się w opracowaniu: „Jezioro Bled – turystyczna perła Słowenii”

Jezioro Bled (słoweń. Blejsko Jezero)
Blejski Otok i stojący na wyspie kościółek Maryi Wspomożycielki

3. Blejski Grad

Blejski Grad – zamek stojący na wysokiej skale, nad północnym brzegiem jeziora Bled. Według danych historycznych jest to najstarszy zamek w Słowenii – został wybudowany w 1011 roku, rozbudowany w XVI wieku. Obecnie mieści się tu muzeum okręgowe (m.in. bogate zbiory zbroi i broni z okresu XVI – XVIII w.), można też zwiedzić zamkową drukarnię i piwnice.

Blejski Grad – zamek wznoszący się nad jeziorem Bled

4. Jezioro Bohinjskie

Jezioro Bohinjskie (słoweń. Bohinjsko jezero) to największy stały zbiornik wodny Słowenii, zasilane jest wodospadami Savicy.
Jezioro ma atrakcyjną bazę rekreacyjną oraz wiele ciekawych tras turystycznych mających tu swój początek.
Na brzegu stoi Zlatorog – symbol słoweńskich Alp Julijskich.
Będąc w okolicy jeziora warto zwiedzić romańsko–gotycki kościół św. Jana Chrzciciela uważany za jeden z najcenniejszych zabytków Słowenii.

Jezioro Bohinjskie (słoweń. Bohinjsko jezero)
Jezioro Bohinjskie (słoweń. Bohinjsko jezero)

5. Mangartska Droga

Mangartska Droga (słoweń. Mangrtska Cesta) – najwyżej położona droga w Słowenii – raj dla rowerzystów i motocyklistów, droga strachu dla kierowców „szerszych” pojazdów, szczególnie podczas mijanki na zakręcie:). Ale absolutnie warto! Polecamy! I dla emocji i dla widoków :). Na odcinku niespełna 12 km, pokonujemy 980 m przewyższenia, przejeżdżamy przez pięć wykutych w skale tuneli, niezliczoną ilość serpentyn i zawieszonych nad przepaścią zakrętów. Podczas przejazdu cały czas towarzyszy nam majestatyczna sylwetka Mangartu (2679 m), trzeciego co do wysokości szczytu Słowenii oraz panorama na Alpy Julijskie.
Idealnym dopełnieniem wycieczki jest zdobycie szczytu Mangart, z Przełęczy Mangart mamy możliwość zdobycia tej pięknej góry na kilka sposobów. Do dyspozycji mamy dwie ferraty i ścieżkę wysokogórską. Wycieczkę na Mangartską Przełęcz warto połączyć z pobytem nad włoskim polodowcowym jeziorem Predil, z piękną szmaragdowo-zieloną wodą, otoczonym wysokimi górskimi szczytami.
Nasza wyprawa: Mangartska Droga góry, ferraty, jeziora

Mangartska droga
Widok z Przełęczy Mangart
Widok z Przełęczy Mangart, po lewej Mangart (2679 m)
Ferraty na Mangart
Zakręty, serpentyny, tunele…

6. Ruska Droga

Ruska Droga (słoweń. Ruska cesta) – jedna z najciekawszych i najbardziej spektakularnych dróg w całej Słowenii – na odcinku 24 km znajduje się aż 50 ostrych serpentyn – ponumerowanych i opisanych wysokością, co jest dodatkową atrakcją dla przejeżdżających. Droga jest bardzo popularna zarówno wśród zmotoryzowanych (auta, motocykle), jak też wśród rowerzystów, w sezonie letnim panuje tu prawdziwy tłok. Ruska Droga rozpoczyna się w miasteczku Kranjska Gora przechodzi przez Przełęcz Vršič na wys. 1611 m i dalej zbiega do miejscowości Trenta. Została wybudowana w latach 1915-1916 jako strategiczny trakt wojskowy. Otwarta jest średnio przez 7 m-cy w roku – w zimie jest zupełnie zamknięta dla ruchu.
Przejście przez Vršič było znane i służyło od dawna ludności z Trentu, która udawała się do Kranjskej Gory lub Villach. W czasie I wojny światowej Austro-Węgry uznały trakt za bardzo ważny militarnie i w 1915 r. rozpoczęły budowę drogi wojskowej. Do prac wykorzystali 10.000 więźniów rosyjskich. Nie obyło się przy tym bez ofiar, w marcu potężna lawina zabiła ponad 100 osób – więźniów oraz kilku austriackich strażników, łącznie podczas budowy drogi zginęło 380 jeńców. Dla upamiętnienia towarzyszy Rosjanie wybudowali w 1916 r. kaplicę – Ruska kapelica na Vršiču. Znajduje się ona tuż przy głównej drodze, jadąc od strony Kranjskej Gory na wysokości ok. 1200 m.
Jadąc na Vršič warto zatrzymać się przy jednym z parkingów i przyjrzeć otaczającym szczytom, szczególnie jeden wart jest uwagi – Prisojnik (Prisank, 2547 m) z charakterystycznym, dobrze widocznym nawet z daleka, oknem. Ale to co naprawdę godne jest uwagi to znajdujący się poniżej okna niezwykły skalny obraz – Tzw. Ajdovska Deklica (Ajdovska Dziewica), jest to kolejna, obok Zlatoroga, wizytówka Triglavskiego Parku Narodowego.
Więcej o Ruskiej Drodze piszemy w tekście: Ruska Droga na Vršič w Słowenii

Jeden z zakrętów Ruskiej DrogiRuska kapelica na Vršiču
Prisojnik (2547 m) z charakterystycznym oknem i skalny „obraz” – Tzw. Ajdovska Deklica (Ajdovska Dziewica)
Skalny „obraz” – Tzw. Ajdovska Deklica (Ajdovska Dziewica)

7. Kranjska Gora

Kranjska Gora – znany ośrodek narciarski Słowenii. Odbywają się tam zawody pucharu świata w narciarstwie alpejskim mężczyzn. Ale latem miasteczko też ma kilka atrakcji, m.in. jeziorko Jasna (słoweń. Jasna jezero), znajdujące się u zbiegu rzek Mala i Velika Pisnica (są to dwa sztuczne zbiorniki połączone ze sobą). Tereny wokół Jasnej są idealne dla rodzin z dziećmi: sporo tu urokliwych ścieżek spacerowych oraz olbrzymie koryto rzeki, które może służyć jako duża kamienna „piaskownica”.
Nad jeziorem stoi pomnik Zlatoroga – symbol słoweńskich Alp Julijskich.

Jeziorko Jasna (słoweń. Jasna jezero)

8. Rzeka Socza

Socza (słoweń. Soča, wł. Isonzo) wypływa z Alp Julijskich (Trenta) i wpada do Zatoki Weneckiej. I nie bez powodu uważana jest za jedną z piękniejszych rzek Słowenii. Widok górskiej wody, z licznymi kaskadami, w przepięknym turkusowym kolorze na tle surowych, białych skał wydaje się wręcz nierzeczywisty. Można się o tym przekonać osobiście, w kilku miejscach przy jej brzegu ustawiono stoły i ławki, warto się tutaj zatrzymać na odpoczynek lub piknik. Można też wybrać się na dłuższą, ok. 20 km. wycieczkę ścieżką edukacyjną „Soška Pot” – od źródła rzeki w Trencie (początek przy schronisku Koča pri Izviru Soče) do miejscowość Bovec. Natomiast szukający mocniejszych wrażeń mogą pokusić się np. o rafting, albo lot paralotnią – dużym centrum sportów ekstremalnych jest Bovec.
Jako ciekawostkę należy dodać, że w 1500 r. opracowywano plany ufortyfikowania rzeki na wypadek tureckiego najazdu – zadanie to zlecono samemu Leonardo da Vinci.
W czasie I wojny światowej w dolinie rzeki Soczy toczyły się bardzo zacięte walki pomiędzy wojskami włoskimi i austro-węgierskimi (11 bitew). Pomimo prawie dwukrotnej przewagi liczebnej i zbrojnej Włosi ponieśli klęskę. Zginęły dziesiątki tysięcy żołnierzy, dlatego Socza określana jest często mianem „drugiego Verdun”.

Socza
Socza

9. Vrata Dolina

Vrata Dolina – miejsce doskonale znane turystom, którzy zdobywają Triglav najtrudniejszymi drogami, czyli ferratami: „Tominškova pot”, „pot čez Prag” i „pot čez Plemenice”. Prowadzą stąd także szlaki na otaczające dolinę masywy: Škrlaticy i Stenara oraz drogi wspinaczkowe na słynnej północnej ścianie Triglava.
Dolinę warto odwiedzić także rekreacyjnie i to z kilku powodów. Przede wszystkim dla pięknego wodospadu o nazwie „Slap Peričnik” – który składa się z dwóch piętrowych kaskad wody: niższa to Spodnji Peričnik (52 m) i wyższa Zgornji Peričnik (16 m). Za wodospadem znajduje się skalna grota. Można przejść wokół niej ścieżka turystyczną.
Na końcu doliny stoi schronisko Aljažev Dom – pięknie prezentujące się na tle świętej góry Słoweńców. Niedaleko niego znajduje się pomnik partyzantów górskich z okresu I Wojny Światowej, ma kształt haka wspinaczkowego z karabinkiem, wbitego w skalny blok.
Dolina Vrata znajduje się na terenie Triglavskiego Parku Narodowego. Rozpoczyna się w Mojstranie, wsi związanej z osobą księdza Jakoba Aljaža, który miał ogromne zasługi w popularyzacji turystyki górskiej (w 1889 r. odkupił szczyt Triglava, by szczyt został w słoweńskich rękach). W jęz. słoweńskim „vrata” oznacza „drzwi” – co można rozumieć, jako symboliczne zaproszenie do wejścia na szlak na Triglav (2864 m n.p.m.).

Schronisko Aljažev Dom, w tle Triglav

Pomnik partyzantów górskich z okresu I Wojny Światowej

10. Złotoróg

Złotoróg (Zlatorog) – nieśmiertelny biały koziorożec ze złotymi rogami, symbol słoweńskich Alp Julijskich. Związana jest z nim jedna z najpopularniejszych słoweńskich legend o miłości, chciwości i zdradzie. A było to tak: w dawnych czasach Dolina Triglavskich Jezer była piękną krainą, a zamieszkujący ją ludzie byli bardzo szczęśliwi pod opieką Złotoroga. Pewnego razu przez Trentę przejeżdżał bogaty wenecki kupiec. Tak bardzo spodobała mu się piękna córka szynkarza, że obiecał jej rodzicom worek klejnotów za rękę dziewczyny. Ponieważ ta była już zaręczona z ubogim myśliwym Janezem, jej matka zażądała od zakochanego chłopca, by w dowód miłości do jej córki przyniósł bukiet róż triglavskich lub złoty róg koziorożca. A że pora była zimowa Janez nie miał szans, żeby znaleźć kwiaty, dlatego zdesperowany wyruszył w góry po złote rogi koziorożca. Znalazł i strzelił do Złotoroga. Ranny koziorożec zdołał uciec, ale w miejscu gdzie krwawił wyrastały kwiaty róży triglavskiej. Janez zaślepiony rządzą ich zdobycia spadł z wysokiego urwiska, jego ciało przyniosła dopiero na wiosnę rzeka Soča. Złotoróg za karę zniszczył piękną dolinę i na zawsze opuścił Alpy Julijskie.

Złotoróg (Zlatorog) nad Jeziorem Jasna (Kranjska Gora)
Złotoróg (Zlatorog) – Jezioro Bohinjskie

11. Wąwóz Vintgar

Wąwóz Vintgar z wodospadem Šum –  jest to jedna z największych atrakcji turystycznych Słowenii. Dnem skalnego kanionu płynie rwąca górska rzeka, na końcu czeka nas widok wysokiego wodospadu Šum. Wodospad ma wysokość 13 m i jest największym słoweńskim wodospadem rzecznym.Po drodze zobaczymy imponujący most, który jest największym kamiennym mostem kolejowym zachowanym w całości w Słowenii. Wycieczkę można też przedłużyć i zwiedzić zabytkowy XV-wieczny gotycki kościół św. Katarzyny, przy okazji robiąc zgrabną pętlę.
Opis wycieczki: Wąwóz Vintgar – niezwykła atrakcja w Alpach Julijskich

Wąwóz Vintgar
Wąwóz Vintgar

Atrakcji Alp Julijskich jest oczywiście o wiele, wiele więcej. Wymieniliśmy jedynie te „obowiązkowe”, samych tylko wspaniałych górskich szczytów wystarczy na kilka osobnych wypraw. Opracowując ten artykuł znajdujemy materiały o kolejnych miejscach, które chcielibyśmy zobaczyć, a umknęły nam w trakcie przygotowania wyjazdu. Po prostu musimy tam jeszcze wrócić.

Co jeszcze jest na naszej liście, a gdzie nie dotarliśmy?
Szczyty: Jalovec, Prisojnik, Mojstrovka, Mangart.
Dolina Triglavskich Jezer
Wodospady: Boka (uznawany za najpiękniejszy w Słowenii) i Kozjak

Jedno jest pewne – w Alpy Julijskie warto pojechać. Region jest tak piękny i tak różnorodny, że zaspokoi nawet najbardziej wymagających turystów.

Wyjeżdżając w Alpy Julijskie warto mieć ubezpieczenie turystyczne (oprócz karty EKUZ). Koszt odpowiedniej polisy można szybko sprawdzić w poniższej porównywarce ubezpieczeń.

Post Atrakcje Alp Julijskich pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Kraj: Słowenia
Rejon: Alpy Julijskie
Punkt wyjścia: górny parking Pri lesi (za Kovinarską kočą)
Czas: 2 dni
Pora roku: wiosna, lato, jesień
Trudności: do schroniska Triglavski dom na Kredarici (2515 m) brak trudności technicznych i ekspozycji, ale podejście jest żmudne i wymagające dobrej kondycji. Wejście na Triglav – trasa ubezpieczona, z dużą ekspozycją.
Suma wzniesień: 1922 m
Czas wyprawy:
Parking Pri lesi – Triglavski dom na Kredarici: 3,5 – 6 h
Wejście na Triglav – powrót do schroniska: 2 – 4 h
Triglavski dom – parking Pri lesi: 3 – 4 h

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Ważne: zapoznaj się z warunkami ubezpieczenia w Alpach Julijskich

Trasa na Triglav z doliny Krma – uwagi praktyczne

Dla startujących na Triglav z doliny Krma dogodne są schroniska: Triglavski dom na Kredarici (2515 m) – miejsc w pokojach 140, w salach zbiorowych 160 (http://www.pzs.si/koce.php?pid=24)  i Dom Planika (2401 m) – miejsc w pokojach 41, w salach zbiorowych 82 (http://www.pzs.si/koce.php?pid=32). Przy dobrych warunkach pogodowych i dobrej kondycji, trasę tę można przejść w 1 dzień, ale popularność góry sprawia, że podczas wejścia na szczyt tworzą się prawdziwe zatory, dlatego trzeba się liczyć nawet z dwukrotnie dłuższym czasem przejścia tego etapu. Większość turystów planuje 2-dniową wyprawę z noclegiem w schronisku. My również polecamy ten wariant, można wówczas nieśpiesznie nacieszyć się widokami.

Wyjście. Jeżeli tylko możemy – warto wyruszyć na trasę jak najwcześniej, w okresie letnim niektórzy wychodzą już o 4 rano. Górna połowa trasy do Triglavskiego domu i potem na Triglav przebiega w otwartym terenie, jeśli nasza wędrówka przypadnie w słonecznym letnim dniu, w godzinach południowych czeka nas naprawdę mordercze podejście. Jeżeli nie ogranicza nas rezerwacja w schronisku lub inne czynniki – warto zaplanować wędrówkę w pogodny dzień – Triglav oferuje przepiękne panoramy na Alpy Julijskie, Karawanki i nawet Dolomity.

Oznakowanie szlaku w Alpach Julijskich różni się od dobrze nam znanych tatrzańskich lub beskidzkich. Trasa oznaczona jest białym kółkiem w czerwonej otoczce i dodatkowo czerwonymi paskami umieszczonym najczęściej gdzieś na skale, wyznaczającymi kierunek szlaku lub zakręt. Na początku może to sprawiać pewną trudność – szczególnie jeśli idziemy w gorszych warunkach pogodowych. Znaki są jednak stosunkowo często namalowane, nie powinno więc być problemu na trasie.  

Woda. Na trasie nie ma źródeł wody, są 2 ujęcia – duże betonowe koryta, ale woda z nich może służyć raczej do odświeżenia, nie do picia (są to poidła dla wypasanych w rejonie krów). Idziemy w otwartym terenie, słońce pali niemiłosiernie, więc trzeba pomyśleć o odpowiednim zapasie wody.

Nasz opis podzielony jest na 2 etapy:
I – z doliny Krma (parking Pri Lesi) – schronisko Triglavski dom na Kredarici
II – schronisko Triglavski dom – Triglav

I. Trasa na Triglav – parking Pri lesi – Triglavski dom na Kredarici (2515 m)

Na trasę wyruszamy z parkingu Pri lesi. Od razu na początku ścieżki, po prawej stronie widoczny jest „nasz” znak. Najpierw szeroką, wygodną drogą, a po kilkuset metrach wąską, kamienistą ścieżką biegnącą przez bukowy las,  cały czas systematycznie wznosimy się do góry.

Po godzinie marszu wychodzimy z bukowego lasu, z naszej prawej strony pojawia się ogromny skalny mur. Z doliny wygląda on naprawdę imponująco, a przecież najwyższe szczyty mają niewiele ponad 2000 m., (np. Visevnik 2050 m.). Cały czas podchodzimy stromą ścieżką do góry, za nami zostawiamy głębokie dno doliny, zmienia się też roślinność – pojawiają się jarzębiny i inne krzewy.

Na szlaku trasy turystycznej na Triglav

Stroma ścieżka wyprowadza nas na niewielki wypłaszczenie – i ponownie wchodzimy na kamienną stromą ścieżkę. Po około 20 minutach wychodzimy na płaskowyż, jego przejście po uprzednim wyczerpującym podejściu jest sporą ulgą. W pewnym momencie na naszej trasie pojawia się drewniany drogowskaz kierujący do Vodnikov Domu (1817).

Na szlaku trasy turystycznej na Triglav

Na szlaku trasy turystycznej na Triglav

Cały czas podążamy za główną ścieżką. Przed nami niewielkie podejście, wkrótce dochodzimy do betonowego wodopoju. Woda ta może służyć raczej do odświeżenia, nie do picia – są to poidła dla wypasanych w rejonie krów. Nasza ścieżka zakosami cały czas lekko pnie się w górę, na niektórych odcinkach przebiega między drzewami, dającymi w słoneczny gorący dzień przyjemny cień. Na okolicznych łąkach dostrzec możemy pasące się krowy, jest to całkiem spore stado, ale raczej nie stanowi zagrożenia. Jeżeli szukamy miejsca na odpoczynek warto dojść do pasterskiej chaty „Prgarca” -1763 m – ok. 2 : 30 godz. od parkingu, są tutaj ustawione ławostoły, można też znaleźć trochę cienia pod drzewami. Powyżej chaty znajduje się kolejny betonowy wodopój – ponieważ jest dobrze dostępny dla bydła, najczęściej jest wokół dużo śladów „bytowania” zwierząt.

Panorama ze szlaku trasy turystycznej na Triglav

Nad tym wodopojem trzeba zwrócić uwagę na odejście szlaku – w lewo i do góry do „Domu Planika” (przez Konjsko Sedlo) i w prawo „nasz” na „Kredaricę” – strzałki i nazwa wymalowane są na skale. Po kilku metrach dochodzimy do tablic: wg oznaczenia do Triglavskiego domu mamy 2 h.

Skrzyżowanie szlaków do Domu Planika i do Triglavskiego domu na Kredarici

Ścieżka biegnie przez bardzo urokliwy teren – zielone zbocza porastają modrzewie i piękne kosówki, a dookoła cały teren poprzetykany jest białymi mniejszymi lub większymi skałami. Niektóre z nich tworzą bardzo oryginalne rzeźby.

Oryginalna wapienna skała na naszej trasie

Panorama ze szlaku trasy turystycznej na Triglav – odcinek do schroniska Triglavski dom na Kredarici

Panorama ze szlaku trasy turystycznej na Triglav – odcinek do schroniska Triglavski dom na Kredarici

Odcinek od chaty „Prgarca” przechodzimy już praktycznie cały w otwartym terenie, jeśli nasza wędrówka przypadnie w słonecznym letnim dniu, w godzinach południowych czeka nas naprawdę mordercze podejście do schroniska.

Panorama ze szlaku trasy turystycznej na Triglav – odcinek do schroniska Triglavski dom na Kredarici

Po prawej i lewej stronie wznoszą się górskie szczyty, a za nami, zupełnie w dole widzimy skalny mur, który przy podejściu od parkingu robił na nas imponujące wrażenie, a teraz wydaje się być taki odległy. Kamienna ścieżka wyprowadza nas teraz na zupełnie martwy krajobraz – dookoła widać tylko biało- szare skały, pośród których zaznaczona jest wyraźnie nasza trasa. Widok odległych, malutkich postaci w górnej części szlaku uświadamia nam jaka wysokość jeszcze przed nami.

Wędrówka po żwirowej, bardzo nachylonej trasie z ciężkim plecakiem, w pełnym słońcu jest bardzo męcząca, poruszamy się naprawdę wolno – właściwie idziemy od zakrętu do zakrętu, od kamienia, do kamienia. Ale takie wolne tempo ma jedną zaletę – dzięki postojom możemy naoglądać się pięknych widoków, a te z tej wysokości są naprawdę imponujące i dają nam przedsmak tego co nas czeka na górze.

Zejście trasą turystyczną od schroniska Triglavski dom na Kredarici na parking Pri lesi

Widok z trasy turystycznej na Triglav – odcinek do schroniska Triglavski dom na Kredarici

Krok za krokiem dochodzimy do oznaczenia szlaków – do Triglavskiego domu mamy jeszcze 0:30 h. Nam, niestety, dojście do schroniska zajęło trochę więcej czasu. Na górę dotarliśmy mocno wyczerpani.

Ścieżka do schroniska Triglavski dom na Kredarici

Panorama spod schroniska Triglavski dom na Kredarici

Panorama spod schroniska Triglavski dom na Kredarici

Mały Triglav i Triglav – widok spod schroniska Triglavski dom na Kredarici

Triglavski dom na Kredarici (2515 m)

Schronisko „Triglavski dom na Kredarici” (2515) jest chyba najdogodniejszym miejscem startu na Triglav (z opcją noclegu w schronisku) – szczególnie o świcie, kiedy nie ma jeszcze tłumów na trasie, zdobycie szczytu w 1 godz. wydaje się być bardzo realne. Pomimo sporej wysokości, w sezonie letnim oblegany – w sierpniu na trasie można spotkać liczne grupy rodzinne nawet z 10-letnimi dziećmi. Wieczorem w schronisku panuje biesiadna atmosfera, miejsca w jadalniach są zajęte przez grupy radosnych, rozśpiewanych Słoweńców. Ale przy dobrej pogodzie można zjeść „klimatyczną” kolację na zewnątrz – z widokiem na góry. Nocując w schronisku mamy szansę zobaczyć zachód i wschód słońca w górach.

Warunki w schronisku:  Duży budynek – 141 miejsc w pokojach i 200 w salach zbiorowych (http://www.pzs.si/koce.php?pid=24). Nie ma konieczności zabierania śpiwora – w pokojach są do dyspozycji po 2 koce dla 1 łóżka, ponadto w recepcji otrzymuje się zestaw jednorazowej pościeli – powłoczkę na poduszkę oraz 2 „prześcieradła”. Są toalety, tylko zimna woda do mycia, woda z kranu nie nadaje się do picia (deszczówka). W bufecie można kupić wodę mineralną, kawę, herbatę, piwo, ciepłe i zimne dania.
Więcej informacji o schronisku Triglavski dom: https://www.pd-ljmatica.si/koce/kredarica/

Wejście na Triglav od Triglavskiego domu. Ze schroniska szlak na Triglav jest dobrze oznakowany, wg oznaczeń od schroniska na szczyt można wejść za 1 godz. Ponieważ trasa jest bardzo popularna, latem wręcz oblegana, w ciągu dnia robią się spore zatory, dlatego jeśli nie wchodzimy na szczyt bardzo wcześnie rano, należy liczyć się nawet z dwukrotnie dłuższym czasem przejścia. Odcinek od schroniska na szczyt posiada liczne sztuczne ułatwienia: stalowe pręty i klamry, oraz na dłuższym odcinku via ferratę. Jeżeli posiadamy sprzęt na via ferratę, warto go użyć – może być przydatny, szczególnie podczas mijania się na wąskich odcinkach z idącymi w drugim kierunku (szlak jest dwukierunkowy). Podobnie, jeśli idziemy z dzieckiem. Na pewno warto mieć ze sobą kask wspinaczkowy (ryzyko uderzenia odłamkiem skalnym!). Większość osób trasę pokonuje bez asekuracji.

Do schroniska Triglavski dom na Kredarici możemy dotrzeć różnymi drogami:
– ferrata Tominškova pot z Aljažev dom – 4 h
– ferrata pot čez Prag z Aljažev dom – 3 h 30 min
– z doliny Kot – 5 h
– z doliny Krma z parkingu „Pri lesi” za Kovinarską kočą – 3 h 30 min
– z Rudnego polja koło Vodnikovego domu, przez Przełęcz Końską (Konjsko sedlo) – 5 h
Uwaga! Podane czasy (przewodnikowe) są raczej mało realne, chociaż minęło nas na trasie wielu żwawo podążających w górę Słoweńców, którzy pewnie się w nich spokojnie mieszczą. Przy czasie przejścia trzeba uwzględnić wiele czynników, m.in.: pogodę, porę dnia i oczywiście naszą indywidualną kondycję.

Popularnym punktem startu na szczyt jest też schronisko Dom Planika lub odleglejsze schronisko Dom Stanica.

Schronisko „Triglavski dom na Kredarici” (2515 m), w tle Triglav

Otoczenie schroniska „Triglavski dom na Kredarici” (2515 m)

II odcinek –  schronisko Triglavski dom – Triglav

Uwaga! Wejście granią na szczyt Triglavu jest regularną ferratą, polecamy zapoznanie się z akapitem dotyczącym sprzętu na ferraty.

Od schroniska schodzimy ścieżką w dół, po kilkudziesięciu metrach szlak zaczyna się bardzo ostro wznosić do góry. Zaczynają się też sztuczne ułatwienia: stalowe pręty i stopnie oraz via ferrata. Pokonujemy kolejne zakosy i półki skalne wspinając się coraz wyżej, daleko w dole widać nasze schronisko.

Panorama z wejścia na Triglav

Trasa jest bardzo dobrze ubezpieczona, większość osób pokonuje ją szybko, bez asekuracji. Trzeba się liczyć z faktem, że praktycznie cały czas, od początku szlaku idziemy w „towarzystwie” – może to być mało komfortowe dla osób lubiących wspinaczkę we własnym tempie. Tutaj ograniczają nas zatory tworzące się najczęściej podczas mijanek z turystami schodzącymi ze szczytu. Prawdziwe korki tworzą się na Małym Triglavie (2725 m), gdzie dochodzi szlak z Domu Planika i gdzie większość zatrzymuje się, żeby pooglądać widoki, a te są niesamowite! Oprócz alpejskich panoram świetnie widać też „naszą” ścieżkę biegnącą granią na szczyt Triglavu. Przejście granią jest w większości ubezpieczone stalową liną, chociaż zdarzają się też miejsca bez liny. Mało przyjemne, szczególnie dla osób z lekiem wysokości, może być mijanie się w takich punktach z innymi turystami. Generalnie, pomimo sporego ruchu na trasie, największego chyba pod samym szczytem, przejście tego odcinka nie powinno sprawiać problemu, szczególnie jeśli idziemy w pogodny dzień.

Dobrze zaprawieni wspinacze na Małym Triglavie

Triglawskie panoramy

Podejście na szczyt Triglav (2864 m)

Po prawie 2 godz. wspinaczce zdobywamy szczyt. Czeka nas teraz zasłużona nagroda – przepiękne panoramy na 4 strony świata. Pomimo późnej popołudniowej pory jest tu całkiem sporo ludzi i cały czas dochodzą następni turyści. Na szczycie znajduje się okrągła metalowa wieża, tzw. Aljažev Stolp (Wieża Aljaża) postawiona tutaj z inicjatywy księdza Jakoba Aljaža, który miał duże zasługi w popularyzacji turystyki górskiej. On też w 1889 r. odkupił szczyt góry, by został w słoweńskich rękach. Wieża cieszy się ogromnym powodzeniem – chyba wszyscy chcą sobie zrobić tutaj zdjęcie.

„Aljažev Stolp” na szczycie Triglavu

Ze szczytu Triglav rozciągają się bajeczne panoramy!

Delektujemy się widokami, najdłużej jak tylko się da. Zejście ze szczytu wcale nie jest łatwiejsze od drogi wejściowej, tym bardziej, że pomimo późnej pory sporo osób jeszcze wchodzi na górę. Znowu czekają nas mijanki i spore przystanki, ale bez problemów i niespodzianek wracamy do schroniska.

Na grani pomiędzy Małym Triglavem i Triglavem

Zachód słońca w Alpach Julijskich

Zachód słońca w Alpach Julijskich

Powrót: Triglavski dom – parking Pri lesi (za Kovinarską kočą)

Z Triglavskiego domu na parking wracamy tą samą drogą, którą weszliśmy. Cały czas towarzyszy nam piękna panorama alpejskich szczytów. Powrót zajął nam 4 godziny.

Zainteresowanych innymi opisami wejścia na Triglav:

Triglav ferratą Tominškova pot

Triglav – wejście z Rudno Polje

Wyjeżdżając w Alpy Julijskie warto mieć ubezpieczenie turystyczne (oprócz karty EKUZ). Koszt odpowiedniej polisy można szybko sprawdzić w poniższej porównywarce ubezpieczeń.

Post Triglav – trasa turystyczna z Kovinarskiej kočy pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autorem opisu trasy oraz zdjęć jest K. Bednarek

Kraj: Słowenia
Rejon: Alpy Julijskie
Punkt wyjścia: Rudno polje
Czas: 2 dni
Pora roku: wiosna, lato, jesień
Trudności: do schroniska Vodnikov dom droga bez trudności. Od Vodnikov dom do Planika dom (2401 m) znajduje się 5 łatwych odcinków ubezpieczonych ferratami – ten etap trasy nadaje się dla osób początkujących. Przy podejściu od schroniska Planika dom na Mały Triglav są miejsca z ekspozycją. Wejście granią na Triglav – trasa ubezpieczona ferratą, z dużą ekspozycją.
Suma wzniesień: ok. 1600 m
Czas wyprawy (sam przemarsz):
Rudno polje – Planika dom: ok. 5:45 h
Wejście na Triglav – powrót do schroniska:  ok. 3:30 h
Planika dom – Rudno polje: ok. 5:15 h

Uwaga: wejście granią na szczyt Triglavu jest regularną ferratą, polecamy zapoznanie się z akapitem dotyczącym sprzętu na ferraty.

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Ważne: zapoznaj się z warunkami ubezpieczenia w Alpach Julijskich

Dzień 1: Rudno polje – Vodnikov dom na Velem Polju (1817 m) – Planika dom pod Triglavem (2401 m)

Naszą przygodę z Triglavem rozpoczęliśmy 17 sierpnia o godzinie 4.30. Dzięki uprzejmości naszego przyjaciela Marka, który nas podwiózł autem, mogliśmy już być na szlaku o 6.00 i wystartować z wysokości ok. 1400 m n.p.m. (trochę powyżej parkingów na Rudnem polju -1340 m – zobacz szczegóły DOJAZDU). Celem pierwszego dnia było dotarcie do schroniska Planika dom, znajdującego się na wysokości już 2401 m n.p.m.
Pierwsza część drogi biegnie początkowo lasem, ale szybko wspina się na efektowną przełęcz Studorski preval (1862 m), skąd widokowymi trawersami doprowadza nas do schroniska na wysokości 1817 m. W pierwszych godzinach wyprawy jeszcze nie byliśmy chyba do końca świadomi tego co nas czeka, dopiero gdy z pierwszego na trasie schroniska – Vodnikov dom ukazał się majestatyczny Triglav, dotarło do nas, że żarty się skończyły… Sam już widok schroniska pod Triglavem wprawiał nas w osłupienie. Z naszych ust padały różne zdania: „Jesteśmy nienormalni”, „ciekawe jak my tam wejdziemy?”, „przecież ten szlak to prawie w pionie idzie” itp…. A przy okazji tego wszystkiego zbliżała się burza…, ostatecznie okazało się że szlak jest ok i tylko z daleka sprawiał wrażenie bardzo trudnego. Jedyną niedogodnością było grzejące słońce i lęk przed zbliżającymi się burzowymi chmurami.

Na szlaku z Rudno polje do Planika dom

Takie widoki w drodze do Planika Dom

Vodnikov Dom

Przed wyjazdem w góry zdobyłam dużo cennych informacji, m.in. że najlepiej po Alpach Julijskich poruszać się do południa, a wejście na Triglav podzielić na co najmniej 2 dni. Wszystko się zgadzało, bo po południami rzeczywiście były często burze, a widoki z Triglavu najlepsze są wczesnym rankiem, gdyż po 10.00 zwykle góra zaczyna tonąć w chmurach. Wybrana przez nas trasa jest świetna dla początkujących, amatorów takich jak my i nawet ludzi z lękiem wysokości (jedna taka osoba z nami szła i bez przeszkód pokonała ten odcinek, choć było małe zawahanie na pierwszym odcinku ubezpieczonym ferratą za Vodnikov dom. Na odcinku Vodnikov dom – Planika dom znajduje się 5 łatwych odcinków ubezpieczonych ferratami.

Alpy Julijskie – widok z trasy z Rudno Polje do Planika Dom

Po dotarciu do schroniska byliśmy bardzo szczęśliwi, bo nasz cel był już coraz bliżej. W schronisku łóżko można otrzymać dopiero od godziny 15.00, zatem podziwialiśmy widoki i zmieniające się jak w kalejdoskopie, już o tej porze niebo. Mgła i chmury pojawiały się i znikały, raz z jednej, raz innej strony. Dopiero wieczorem można było zobaczyć piękne gwieździste niebo. Atmosfera w schronisku fantastyczna, tyle narodowości, radość i dużo śpiewu.

Planika Dom

Dzień 2: Dom Planika pod Triglavem (2401 m)- Mały Triglav (2725 m) – Triglav (2864 m) – Dom Planika pod Triglavem – Rudno polje

Wczesny ranek w Alpach Julijskich

Znaki na Triglav przy schronisku Planika dom

Pobudka 5.00 rano, należało się szybko ewakuować z pokoju kilkunastoosobowego z różnych względów … co najważniejsze czekał na nas upragniony szczyt.
Szybki posiłek i czas piąć się w górę… jedyny rozsądny Dominik pozostał w bezpiecznym schronisku. Będąc już na Małym Triglavie ogarnął mnie pierwszy lęk… za sobą miałam średnio bezpieczne przejście po jego stromej ścianie, a przede mną roztaczał się widok na wąską grań łączącą oba szczyty, gdzie na jej końcu znajdowała się prawie pionowa ściana Triglava… i w tym momencie zaczęłam żałować tego, gdzie się znajduję. Nawet robienie fotek przez chwilę przestało mieć znaczenie… patrząc w dół marzyłam, żeby być w schronisku…. całe szczęście mój kompan tej całej wspinaczki rzucił tekst motywator: „ja to pierdol… doszedłem tu i idę dalej”. Zatem Ruda szybko pozbierała się do kupy i targnęła się na grań, oczywiście bez asekuracji, bo nie miała czasu podjechać do wypożyczalni sprzętu górskiego. Plułam sobie oczywiście w twarz, zwłaszcza, kiedy widziałam silnych mężczyzn skrupulatnie podpinających się do ferrat. A Ruda z Żółwiem Wiesiem popierniczała se tylko z flagą Polski na plecach i myślą szybkiego powrotu na dół… najszybciej byłoby powrócić helikopterem, albo skoczyć z tej 60 cm grani, ale nic z tego – bo jedno kosztowne, a drugie ryzykowne…

Katarzyna „Ruda” – autorka zdjeć, opisu i alpejskiej przygody. Hen daleko w dole widać schronisko Planika dom.

Wschód słońca oglądany ze ściany Małego Triglava

Alpy Julijskie o wschodzie słońca, w dole widać schronisko „Triglavski dom na Kredarici” (2515 m)

Schronisko „Triglavski dom na Kredarici” (2515 m) widziane przy podejściu na Mały Triglav

Wejście na Triglav (2864 m). Na szczycie widoczna charakterystyczna okrągła metalowa wieża, tzw. Aljažev Stolp (Wieża Aljaża)

Katarzyna „Ruda” i Wiesiek „Żółw” na szczycie Triglava

Katarzyna „Ruda” – autorka zdjeć, opisu i alpejskiej przygody na grani pod Triglavem

Katarzyna „Ruda” i Wiesiek „Żółw” na szczycie Triglava

Po 2 godzinach wspinaczki i walki z własnymi lękami dotarliśmy do upragnionej rakiety! Teraz już tylko mogą nas wystrzelić nią do domu… nic z tego, musieliśmy zejść tą samą drogą, która ostatecznie okazała się łatwiejsza w drugą stronę i tym sposobem o godzinie 9.45 byliśmy już przy schronisku, szczęśliwi, uśmiechnięci i otumanieni …. pozostało nam jeszcze 14 km w dół do Rudno polje…

Wyjeżdżając w Alpy Julijskie warto mieć ubezpieczenie turystyczne (oprócz karty EKUZ). Koszt odpowiedniej polisy można szybko sprawdzić w poniższej porównywarce ubezpieczeń.

I jeszcze niesamowite „triglavskie” panoramy…

Triglavskie panoramy
Triglavskie panoramy
Triglavskie panoramy
Triglavskie panoramy
Triglavskie panoramy
Triglavskie panoramyTriglavskie panoramy
Triglavskie panoramy

I zasłużony odpoczynek w Vodnikov dom z widokiem na Triglav schowany pod chmurką

Pozostałe opisane trasy na Triglav:

Triglav ferratą Tominškova pot

Triglav – trasa turystyczna z Kovinarskiej kočy

Post Triglav – wejście z Rudno Polje pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Jedna z ciekawszych możliwości zdobycia Triglavu (2864 m), najwyższego szczytu Alp Julijskich i zarazem najważniejszej góry Słoweńców. Trasa poprowadzona jest z dna Doliny Vrata stromą ścieżką, która powyżej wprowadza nas w skalne ściany ubezpieczone ferratą. Przejście trawersu górnej ściany jest wyjątkowo ekscytujące, a zarazem bezpieczne. Niektóre eksponowane fragmenty nie posiadają pełnego zabezpieczenia, przez co wymagają dużej ostrożności. Cała trasa obfituje we wspaniałe widoki na otoczenie Doliny Vrata oraz na potężną ścianę Triglavu. Droga od schroniska „Triglavski dom” na sam szczyt jest bardziej uczęszczana, ale oferuje rewelacyjne widoki i trochę dobrej wspinaczki. Wyprawę możemy podzielić na dwa dni korzystając z wielu wariantów zejścia.

Ferrata:  B/C

Triglav ferrat Tominškova pot

Kraj: Słowenia
Rejon: Alpy Julijskie (Triglavski Narodni Park)
Czas: 1 dzień (2 dni z noclegiem w schronisku)
Pora roku: wiosna, lato, jesień
Podejście: ścieżką ok 400 Hm 1:15 h
Ferrata: ok. 700 Hm; 2:30 h
Dalsze podejście: ścieżką do schroniska „Triglavski dom” ok. 400 Hm 1:15 h
Wejście na szczyt Triglavu 2864 m: 350 Hm 1:30 h
Powrót: tą samą drogą do schroniska „Triglavski dom” 1:40 h , dalej możliwości zejścia:
– ferrata pot čez Prag do Aljažev dom – ok. 3 h 30 min
– ścieżka do doliny Kot – ok. 4:30 h
– ścieżka do doliny Krma na parking „Pri lesi” przed Kovinarską kočą – ok. 3 h 30 min
– ścieżka do Rudnego polja koło Vodnikovego domu, przez Przełęcz Końską (Konjsko sedlo) – ok. 4 h

Jakość ubezpieczeń: dobra (miejsca bez zabezpieczeń)
Wysokość n.p.m. min. 1015 m; max. 2864 m
Razem (samo przejście w górę): 6:30 do 7:00 h / ok. 1900 Hm
Ważne: Czas przejścia może się znacznie wydłużyć przy dużej ilości ludzi na trasie lub przy śliskiej skale.

Zobacz dodatkowe informacje:

DOJAZD       EKWIPUNEK       POGODA       UBEZPIECZENIA

Więcej informacji praktycznych w panelu bocznym (PC) lub na końcu artykułu (mobilne).

Ważne: zapoznaj się z warunkami ubezpieczenia w Alpach Julijskich

Wyruszamy z parkingu znajdującego się w Dolinie Vrata tuż przed schroniskiem Aljažev dom. Startujemy o piątej rano, pomimo tak wczesnej pory jest tu już spory ruch i zaczyna brakować miejsca do zaparkowania. Nic dziwnego, jeżeli chcemy zmierzyć się z wejściem na Triglav (2864 m) musimy pokonać prawie 1900 m przewyższenia. Biorąc pod uwagę wspinaczkę, jaka nas czeka na jednej z ferrat wychodzących z tego miejsca, zajmie nam to „kilka” godzin.

Pierwsze wrażenie po wyjściu z samochodu, to ogrom ściany, jaka wyrasta przed nami. W parę minut podchodzimy do schroniska Aljažev dom, przed którym znajdziemy „zestaw” drogowskazów dróg wychodzących w kierunku Triglavu i nie tylko. Do wyboru mamy:

– ferrata Tominškova pot (niem. Tominsek-Steig) trudności C
– ferrata pot čez Prag (niem. Prag-Weg) trudności A/B
– ferrata pot čez Plemenice (niem. Bamberg-Weg) trudności C/D

Ocena trudności wg www.klettersteig.de

Naszym zdaniem opisany poziom trudności Tominškova pot jako C, jest oceną zbyt wysoką. My wyceniamy ją max. na B/C. Ferrata jest długa (wysoka) oraz ma kilka miejsc bez ubezpieczeń. Wymaga to dobrej kondycji i wprawy wspinaczkowej, ale na trasie wyprzedzili nas Słoweńcy w sile wieku, którzy poruszali się o wiele szybciej i bez jakiejkolwiek asekuracji – można i tak.

Wspinaczkowo najbardziej interesująca wydaje się pot čez Plemenice, ale prowadzi ona przez przełęcz Luknja (1758 m) i dociera pod Triglav od strony schroniska Dom Planika, a my byliśmy już umówieni w schronisku Triglavski dom na Kredarici. Czyli wybór padł na Tominškova pot. Droga pot čez Prag jest często wykorzystywana do zejścia w Dolinę Vrata (z doliny nie prowadzi na Triglav żaden szlak turystyczny, wyłącznie ferraty).
Mijamy szybko pogrążone jeszcze w ciemnościach schronisko Aljažev dom i w kilka minut docieramy do ciekawego pomnika partyzantów górskich z okresu I Wojny Światowej. Zapatrzeni w monument nie zauważamy namalowanego na skale skrętu w lewo na Tominškova pot, i po „zwiedzeniu” kawałka doliny wracamy na naszą drogę.

Opis trasy na Triglav ferratą

Ścieżka wspina się stromo przez las. Stopniowo odsłania się coraz rozleglejszy widok na otoczenie doliny. Pokonujemy coraz częstsze fragmenty skalnych progów i półek, ale ferraty nie widać, więc idziemy bez kasków i lonży.

Dopiero dosyć wysoko ok. 400 m nad dnem doliny pojawia się pierwsza stalowa lina. Ubieramy sprzęt i ruszamy wyżej. Okazuje się, że przed nami jeszcze kawałek zwykłej ścieżki. Wreszcie wchodzimy na żeberko, z którego ubezpieczoną ścianką można się trochę powspinać.

Panorama z drogi „Tominškova pot” na przeciwległą stronę Doliny Vrata – Stenar (2502 m), Dolkova špica (2591 m) i Škrlatica (2740 m)

Pokonujemy kolejne progi, półki i uskoki. Teren robi się miejscami eksponowany, a nie wszędzie zainstalowane są liny i niektóre fragmenty trzeba pokonywać bez asekuracji. Przed nami otwiera się wspaniały widok na potężną ścianę Triglavu.

Potężna ściana Triglavu widziana z drogi „Tominškova pot”

Wrażenie niesamowite. Dodatkową atrakcją jest wojskowy śmigłowiec (pełni funkcje ratownicze), który na tle ściany wyglądał jak zabawka; kiedy przeleciał pod nami, uświadomiło nam to, jak wysoko już się znajdujemy.

Wojskowy śmigłowiec (ratowniczy) przelatujący pod nami

Nad nami w kilku miejscach ściany zauważamy maleńkie postacie – tędy przebiega nasza ferrata.

Tą ścianą przebiega nasza droga „Tominškova pot”, w tle Triglav

Przechodzimy dwa mało przyjemne miejsca, gdzie brak jest liny, jedynie kilka stalowych prętów -trzeba iść bardzo ostrożnie, bo jest tu już gdzie polecieć.

Powyżej wchodzimy na dobrze ubezpieczony trawers pionowej ściany, który z dołu robił duże wrażenie. Faktycznie ekspozycja jest duża, ale brak trudności i dobra asekuracja sprawiają, że jest to chyba najefektowniejsze miejsce całej trasy.

Bardzo eksponowany trawers – wbrew pozorom łatwy i bezpieczny

Po wyjściu nad ścianę pokonujemy kolejne żeberka i progi.

W pełnym słońcu wchodzimy na piargi, gdzie spotykamy ścieżkę pot čez Prag. Widoki są wspaniałe – na ścianę Triglavu i na przeciwległą stronę Doliny Vrata ze szczytami  Bovski Gamsovec (2392 m), Stenar (2502 m), Dolkova špica (2591 m) i Škrlatica (2740 m).

Panorama na ścianę Triglavu i otoczenie górnej części Doliny Vrata

Stromym piargiem wchodzimy na próg kotła polodowcowego pod szczytem Begunjski vrh (2461 m).

Koniec wspinaczki ferratą, wchodzimy na piargi pod Begunjski vrh (2461 m)

W skale, po lewej, znajduje się (zaznaczone na mapie) źródełko, a w zasadzie kawałek mokrej skały. Aby się napić trzeba podłożyć naczynie i czekać, aż uzbiera się łyk wody. Z progu, w lewo odbija ścieżka do schroniska „dom Staniča” (2332m), a my musimy przejść prosto przez stromy kocioł, w którym jeszcze „nie tak dawno” zalegał lodowiec.

Schronisko „Dom Valentina Staniča”

Przed nami kocioł polodowcowy, który musimy pokonać

Teren jest ciekawy geologicznie, znajdujemy kamienie, które wyglądają jak eksponaty z wystawy. Wchodzimy na niekończące się progi, mijamy potężne szczeliny wypełnione, a z nieba leje się żar. Podchodzimy coraz wyżej – (fragmenty z ferratą) zboczem Kredarici (2539). Dookoła nas wspaniałe widoki na Triglav i zalegający pod nim szczątkowy lodowiec, kocioł polodowcowy, nad którym góruje charakterystyczny Begunjski vrh (2461 m) oraz schronisko dom Staniča . Na horyzoncie, (na zachód) widać odległe Dolomity z białą sylwetką Marmolady.

Panorama kotła polodowcowego pod Kredaricą z widocznym schroniskiem „Dom Valentina Staniča”

Widok ze środka kotła na Begunjski vrh (2461 m)

Droga przez kocioł polodowcowy

Przechodzimy żeberko skalne i stajemy prawie pod samym schroniskiem „Triglavski dom na Kredarici”.

Wreszcie przed nami schronisko „Triglawski dom na Kredarici”

Schronisko „Triglavski dom na Kredarici” (2515 m).

Duży budynek – 140 miejsc w pokojach i 160 w salach zbiorowych (http://www.pzs.si/koce.php?pid=24) jest chyba najdogodniejszym miejscem startu na Triglav (z opcją noclegu w schronisku) – szczególnie o świcie, kiedy nie ma jeszcze tłumów na trasie, zdobycie szczytu w 1 godz. wydaje się być bardzo realne. Pomimo sporej wysokości, w sezonie letnim oblegany – w sierpniu spotkaliśmy liczne grupy rodzinne nawet z 10-letnimi dziećmi. Wieczorem w schronisku panuje biesiadna atmosfera, miejsca w jadalniach są zajęte przez grupy radosnych, rozśpiewanych Słoweńców. Ale przy dobrej pogodzie można zjeść „klimatyczną” kolację na zewnątrz – z widokiem na góry. Nam udało się zdobyć miejsca do spania w dużej sali (30 osób), natomiast ci, którzy mieli tylko podłogę czekali, aż imprezujący pójdą spać. Mimo tych może mało interesujących warunków warto zanocować w schronisku, by zobaczyć zachód i wschód słońca w górach.

Warunki w schronisku:  Nie ma konieczności zabierania śpiwora – w pokojach są do dyspozycji po 2 koce dla 1 łóżka, ponadto w recepcji otrzymuje się zestaw jednorazowej pościeli – powłoczkę na poduszkę oraz 2 „prześcieradła”. Są toalety, tylko zimna woda do mycia, woda z kranu nie nadaje się do picia (deszczówka). W bufecie można kupić wodę mineralną, kawę, herbatę, piwo, ciepłe i zimne dania.
Cennik w schronisku Triglavski dom: http://www.pd-ljmatica.si/media/uploads/ceniki/cenik_kredarica_2016.pdf
Uwaga – dla członków klubu wysokogórskiego, np. OEAV, jest 50 % zniżka na nocleg.

Wejście na Triglav od Triglavskiego domu

Ze schroniska szlak na Triglav jest dobrze oznakowany, wg oznaczeń od schroniska na szczyt można wejść za 1 godz. Ponieważ trasa jest bardzo popularna, latem wręcz oblegana, w ciągu dnia robią się spore zatory, dlatego jeśli nie wchodzimy na szczyt bardzo wcześnie rano, należy liczyć się nawet z dwukrotnie dłuższym czasem przejścia. Odcinek od schroniska na szczyt posiada liczne sztuczne ułatwienia: stalowe pręty i klamry, oraz na dłuższym odcinku via ferratę. Jeżeli posiadamy sprzęt na via ferratę, warto go użyć – może być przydatny, szczególnie podczas mijania się na wąskich odcinkach z idącymi w drugim kierunku (szlak jest dwukierunkowy). Podobnie, jeśli idziemy z dzieckiem. Na pewno warto mieć ze sobą kask wspinaczkowy (ryzyko uderzenia odłamkiem skalnym!). Większość osób trasę pokonuje bez asekuracji

Schronisko „Triglavski dom na Kredarici” (2515 m), w tle Triglav

Od schroniska schodzimy ścieżką w dół obok miejsca skąd weszliśmy z drogi Tominškova pot. Po kilkudziesięciu metrach szlak zaczyna się bardzo ostro wznosić do góry. Pojawiają się też sztuczne ułatwienia: stalowe pręty i stopnie oraz via ferrata. Pokonujemy kolejne zakosy i półki skalne wspinając się coraz wyżej, daleko w dole widać nasze schronisko.

Panorama z wejścia na Triglav

Trasa jest bardzo dobrze ubezpieczona, większość osób pokonuje ją szybko, bez asekuracji. Trzeba się liczyć z faktem, że praktycznie cały czas, od początku szlaku idziemy w „towarzystwie” – może to być mało komfortowe dla osób lubiących wspinaczkę we własnym tempie. Tutaj ograniczają nas zatory tworzące się najczęściej podczas mijanek z turystami schodzącymi ze szczytu. Prawdziwe korki tworzą się na Małym Triglavie (2725 m), gdzie dochodzi szlak z Domu Planika i gdzie większość zatrzymuje się, żeby pooglądać widoki, a te są niesamowite! Oprócz alpejskich panoram świetnie widać też „naszą” ścieżkę biegnącą granią na szczyt Triglavu. Przejście granią jest w większości ubezpieczone stalową liną, chociaż zdarzają się też miejsca bez liny. Mało przyjemne, szczególnie dla osób z lekiem wysokości, może być mijanie się w takich punktach z innymi turystami. Generalnie, pomimo sporego ruchu na trasie, największego chyba pod samym szczytem, przejście tego odcinka nie powinno sprawiać problemu, szczególnie jeśli idziemy w pogodny dzień.

Znacznie bardziej zaprawieni wspinacze na Małym Triglavie

Triglawskie panoramy

Podejście na szczyt Triglav (2864 m)

Triglav – najwyższy szczyt Alp Julijskich

Po prawie 2 godz. wspinaczce zdobywamy szczyt. Czeka nas teraz zasłużona nagroda – przepiękne panoramy na 4 strony świata. Pomimo późnej popołudniowej pory jest tu całkiem sporo ludzi i cały czas dochodzą następni turyści. Na szczycie znajduje się okrągła metalowa wieża, tzw. Aljažev Stolp (Wieża Aljaża) postawiona tutaj z inicjatywy księdza Jakoba Aljaža, który miał duże zasługi w popularyzacji turystyki górskiej. On też w 1889 r. odkupił szczyt góry, by został w słoweńskich rękach. Wieża cieszy się ogromnym powodzeniem – chyba wszyscy chcą sobie zrobić tutaj zdjęcie.

„Góry dla Ciebie” przy „Aljažev Stolp”

Triglavskie panoramy

Triglavskie panoramy

Delektujemy się widokami, najdłużej jak tylko się da. Zejście ze szczytu wcale nie jest łatwiejsze od drogi wejściowej, tym bardziej, że pomimo późnej pory sporo osób jeszcze wchodzi na górę. Znowu czekają nas mijanki i spore przystanki, ale bez problemów i niespodzianek wracamy do schroniska.

Na grani pomiędzy Małym Triglavem i Triglavem

Zachód słońca w Alpach Julijskich

Zachód słońca w Alpach Julijskich

Zachód słońca w Alpach Julijskich

Po zdobyciu szczytu i powrocie pod Triglavski dom na Kredarici, możemy tu zanocować i na drugi dzień wrócić w Dolinę Vrata ferratą pot čez Prag lub, tak jak my, zejść malowniczym szlakiem turystycznym do Doliny Krma (mieliśmy tam auto). [patrz nasza wyprawa Triglav trasa turystyczna z Kovinarskiej kočy].

Będąc pod Triglavem nie musimy oczywiście zaraz schodzić w doliny. Alpy Julijskie oferują wiele wspaniałych miejsc, gdzie możemy wyruszyć korzystając z kolejnych schronisk wysokogórskich.

Zainteresowanych wejściem na Triglav łatwą trasą odsyłamy do opisów:

Triglav – trasa turystyczna z Kovinarskiej kočy

Triglav – wejście z Rudno Polje

 
Wyjeżdżając w Alpy Julijskie warto mieć ubezpieczenie turystyczne (oprócz karty EKUZ). Koszt odpowiedniej polisy można szybko sprawdzić w poniższej porównywarce ubezpieczeń.

Post Triglav ferratą Tominškova pot pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Wpis powstał przy współpracy z K. Bednarek

Bled – co warto zrobić i zobaczyć?

Kąpiel w jeziorze

Dzięki aktywnym źródłom termalnym Bled jest jednym z najcieplejszych alpejskich jezior, z temperaturą dochodzącą nawet do +26 °C, kąpiel będzie więc niezapomnianą przygodą. Ambitniejsi pływacy mogą się nawet pokusić o popłynięcie na wyspę Blejski Otok. Można również pożyczyć łódkę lub kajak, nad jeziorem znajduje się sporo wypożyczalni sprzętu pływającego.

Zwiedzanie wyspy Blejski Otok.

Na wyspie stoi kościółek Maryi Wspomożycielki, prowadzi do niego 99 kamiennych schodów. Turystów przyciąga też bardzo popularny dzwon życzeń, (z XVI w.). Według miejscowej legendy wystarczy pociągnąć mocno za sznur, jeżeli ten zabije 3 razy, spełni się nasze życzenie!!! D. Przed okresem chrześcijaństwa stała tu słowiańska świątynia na cześć bogini Živa, patronki miłości.
Na Blejski Otok dostać się można tylko drogą wodną – łodzią lub wpław. Popularne są rejsy tradycyjną łodzią, zwaną „Pletna” (koszt 12 Euro za osobę).

Spacer wokół jeziora
Jeżeli nie mamy ochoty na przejście całej, liczącej 6 km trasy, warto przespacerować się nawet krótki odcinek i nacieszyć oczy pięknymi widokami

Podziwianie panoramy z punktów widokowych, z którego zobaczymy w całej okazałości jezioro i okolice.

Na wzniesieniach wokół jeziora znajduje się wiele miejsc skąd można podziwiać rozległe widoki. Dwa z nich są szczególnie popularne, znajdują się na południowo-zachodnim brzegu jeziora. Prowadzi tam ścieżka turystyczna która rozpoczyna się niedaleko kempingu, z ulicy Kidričev.

– Ojstrica i jej słynna ławeczka to chyba najpopularniejsze miejsce do podziwiania okolicy. (wejście ścieżką z ul. Kidričev w niecałe 30 minut.)
– Osojnica – ulubiony punkt fotografów na wzniesieniu Mała Osojnica (685 m) – wejście ścieżką z ul. Kidričev w ok. 45 minut.

Doskonałym punktem widokowym jest także stojący na wysokiej skale, nad północnym brzegiem jeziora Bled, zamek Blejski Grad.

Widok z Blejskiego Gradu na jezioro Bled
Widok z Blejskiego Gradu na Alpy Julijskie

Zwiedzanie Blejskiego Gradu

Blejski Grad stoi na wysokiej skale nad północnym brzegiem jeziora Bled. Według danych historycznych jest to najstarszy zamek w Słowenii – został wybudowany w 1011 roku, rozbudowany w XVI wieku. Obecnie mieści się tu muzeum okręgowe (m.in. bogate zbiory zbroi i broni z okresu XVI – XVIII w.), można też zwiedzić zamkową drukarnię i piwnice. Bilet wstępu do zamku kosztuje 10 € (2017 r.).

Blejski Grad
Blejski Grad

Skuszenie się na przepyszne bledzkie kremówki.

Kremne rezine to kulinarny symbol Bledu. Autorem przepisu jest Istvan Lukačevič, szef hotelowej restauracji Grand Hotelu, on to po licznych próbach opracował w 1953 r. doskonałą recepturę kremówek oraz określił odpowiedni stosunek – 1:2 – kremu waniliowego i śmietany. Podobno w ciągu 60 lat sprzedano ok. 12 milionów tych kultowych ciastek.

Kremne rezine – kulinarny symbol Bledu

Poznanie legendy symbolu słoweńskich Alp Julijskich – Złotoroga (Zlatorog).

Złotoróg to nieśmiertelny biały koziorożec ze złotymi rogami,. Związana jest z nim jedna z najpopularniejszych słoweńskich legend o miłości, chciwości i zdradzie. A było to tak: w dawnych czasach Dolina Triglavskich Jezer była piękną krainą, a zamieszkujący ją ludzie byli bardzo szczęśliwi pod opieką Złotoroga. Pewnego razu przez Trentę przejeżdżał bogaty wenecki kupiec. Tak bardzo spodobała mu się piękna córka szynkarza, że obiecał jej rodzicom worek klejnotów za rękę dziewczyny. Ponieważ ta była już zaręczona z ubogim myśliwym Janezem, jej matka zażądała od zakochanego chłopca, by w dowód miłości do jej córki przyniósł bukiet róż triglavskich lub złoty róg koziorożca. A że pora była zimowa Janez nie miał szans, żeby znaleźć kwiaty, dlatego zdesperowany wyruszył w góry po złote rogi koziorożca. Znalazł i strzelił do Złotoroga. Ranny koziorożec zdołał uciec, ale w miejscu gdzie krwawił wyrastały kwiaty róży triglavskiej. Janez zaślepiony rządzą ich zdobycia spadł z wysokiego urwiska, jego ciało przyniosła dopiero na wiosnę rzeka Soča. Złotoróg za karę zniszczył piękną dolinę i na zawsze opuścił Alpy Julijskie.
Jego wizerunki znajdziemy w wielu miejscach, między innymi nad jeziorem Bohinj (słoweń. Bohinjsko jezero).

Pomnik Zlatoroga – symbolu słoweńskich Alp Julijskich

Wycieczka nad Jezioro Bohinjskie (słoweń. Bohinjsko jezero).

Jest to największy stały zbiornik wodny Słowenii, zasilany jest wodospadami Savicy. Jezioro ma atrakcyjną bazę rekreacyjną, tutaj też ma swój początek wiele ciekawych tras turystycznych. Na brzegu stoi Zlatorog – symbol słoweńskich Alp Julijskich.
Będąc w okolicy jeziora warto zwiedzić romańsko–gotycki kościół św. Jana Chrzciciela, który uważany jest za jeden z najcenniejszych zabytków Słowenii.

Jezioro Bohinjskie (słoweń. Bohinjsko jezero)

Wycieczka do Wąwozu Vintgar

Wąwóz to jedna z największych atrakcji turystycznych Słowenii. Dnem skalnego kanionu płynie rwąca górska rzeka, na końcu czeka nas widok wysokiego wodospadu Šum. Po drodze zobaczymy imponujący most, który jest największym w Słowenii kamiennym mostem kolejowym zachowanym w całości. Wycieczkę warto przedłużyć i zwiedzić zabytkowy XV-wieczny gotycki kościół św. Katarzyny, przy okazji robiąc zgrabną pętlę.
Opis wycieczki: Wąwóz Vintgar – niezwykła atrakcja w Alpach Julijskich

Bled to bardzo modny i popularny ośrodek turystyczny. Miasto ma bardzo szeroką ofertę noclegową, są tu zarówno 5-gwiadkowe hotele, jak też nieco tańsze pensjonaty i apartamenty, nad samym jeziorem znajduje się kemping. W sezonie wakacyjnym panuje tu tłok i typowo kurortowy gwar. Dużo spokojniejszym i przyjaźniejszym cenowo miejscem jest okolica sąsiedniego jeziora – Bohinj (słoweń. Bohinjsko jezero), znajduje się tam popularny wśród turystów Hostel pod Voglom.

Post Jezioro Bled – turystyczna perła Słowenii pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Velika Planina znajduje się około 30 km na północ od Lublany. Leży w Alpach Kamnickich, ich najwyższym szczytem jest Grintovec (2558 m).
Ubezpieczenia – Słowenia

Chaty pasterskie rozsiane są po całym płaskowyżu
Velika Planina
Cały płaskowyż poprzecinany jest siatką szlaków pieszych i rowerowych
Velika Planina to aktywnie wypasany teren – największa pasterska osada w górach Słowenii
Tradycyjne pasterskie słoweńskie chaty – ich dachy schodzą prawie do ziemi

W okresie letnim, od czerwca do września, na płaskowyżu pasterze wypasają bydło. Wyrabiają również produkty mleczne, które można u nich zakupić.
Oprócz osady pasterzy jest też osada turystyczna. Jest to obszar z największą liczbą domków, zbudowany dla turystów, a tym samym dostosowany do ich potrzeb. Osadę zaprojektował architekt Vlasto Kopač, on był też autorem pomysłu oddzielenia osady turystycznej od pasterskiej. Nowopowstałe budynki swoim stylem nawiązywały bardzo ściśle do charakteru domów pasterzy.

Najwyższym wzniesieniem Velikiej Planiny jest Gradišče (1666 m). Znajduje się tutaj „dysk” z opisanymi alpejskimi szczytami widocznymi dookoła

Gradišče (1666 m) to najwyższy szczyt Velikiej Planiny
„Dysk” z opisanymi alpejskimi szczytami widocznymi dookoła
Velika Planina – drogowskazy na płaskowyżu

Co warto tu zobaczyć?

–  Preskarjeva bajta (Preskar’s Hut) – można tu obejrzeć kolekcję pasterskich sprzętów (otwarta od czerwca do września). Atrakcją jest „trnič” – specjalny ser charakterystyczny dla obszaru Velika Planina. Preskar bardzo łatwo zlokalizować, jest to jedyna chata bez komina i okien.

– Kościółek Matki Boskiej Śnieżnej. Obecna kaplica została przebudowana w 1988 roku, pierwotny budynek został spalony przez niemieckich żołnierzy w czasie II wojny światowej. W niedzielę odbywa się tutaj msza św., a co roku, 5 sierpnia, obchodzone jest wielkie święto związane z patronką kaplicy. Miejsce słynie także z wigilijnej pasterki.

– Pensjonat Zeleni rob – znajduje się w części turystycznej, oferuje dania tradycyjnej lokalnej kuchni, m.in. „jota” (gulasz z kiełbasą i fasolą) lub „ričet” (gulasz jęczmienny z warzywami i kiełbasą) oraz bułeczki z nadzieniem serowym o nazwie „štruklji”.

Warto również skosztować tradycyjnego pasterskiego posiłku lub zakupić produkty mleczarskie wyrabiane na miejscu.

Kościółek Matki Boskiej Śnieżnej (Marija Snezna)
Kościółek Matki Boskiej Śnieżnej (Marija Snezna)

Na górze można skorzystać z usług przewodnika lub przewodniczki… (pani przewodniczka ubrana w tradycyjny ludowy strój).

Jak się dostać na Veliką Planinę?

Najwygodniej i najszybciej dostaniemy się na płaskowyż kolejką linową z miejscowości Kamniška Bistrica (obok kempingu Kamp Alpe).

Rozkład jazdy: http://www.velikaplanina.si/resources/files/doc/VOZNI_RED_2016_08_26_ang.pdf

Informacje dodatkowe: http://www.velikaplanina.si/Home

Na płaskowyż prowadzi również kilka pieszych szlaków turystycznych. Punktami wyjścia są Stahovica, Kamniška Bistrica- Kraljev Hrib i Krivčevo (wejście na górę – ok. 3 godziny).

Więcej zdjęć z Velikiej Planiny

Sielski widoczek na górze – zielone łąki i pasące się krowy na tle alpejskich szczytów
Późne lato na Planinie – zbocza pokryte są przekwitającą wierzbówką kiprzycą

Piękne kwiaty na Velikiej Planinie
Katarzyna B. „Ruda”, autorka wycieczki oraz zdjęć

Post Velika Planina – największa pasterska osada w górach Słowenii pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.