Autor: Przemysław Borys 

Kjerag – parametry trasy

Państwo – Norwegia
Rejon: południowo-zachodnia część kraju
Punkt wyjścia: restauracja Øygardstølen (640 m n.p.m.)
Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato (trasa dostępna jest w okresie 1 czerwca – 31 sierpnia)
Trudności: Trasa prowadzi przez polodowcowe kamienie, które mogą być śliskie, szczególnie podczas opadów deszczu. Należy zachować szczególną ostrożność przy wejściu na sam widokowy głaz.
Suma wzniesień: ok. 800 m
Długość trasy: ok. 11 km (tam i z powrotem)
Czas wyprawy: (sam przemarsz): ok. 6 h (tam i z powrotem)

Kjerag – mapa trasy

Na Kjerag wybieramy się dzień po zwiedzaniu Oslo. W związku z tym nocleg wypadł nam w okolicach Telemarku. O 6 rano wstaliśmy i wyruszyliśmy z Telemarku na Kjerag (po norwesku czytają jakoś „Sierag”). W drodze przez góry (chyba okolice Sitåsteigen) malownicza wioska z dachami krytymi darnią (fot. niżej po lewej).

Górskie drogi są mniej więcej tej szerokości, jak na powyższych zdjęciach. Niżej, w wioskach są nieco szersze, wyżej w górach – na szerokość jednego samochodu. Na szczęście wcześnie rano prawie nie było potrzeby mijanek. Jak wracaliśmy z Kjeragu – już tak różowo nie było i trzeba było korzystać z zatoczek (jedną widać za owcami). Sporo owiec. Co ciekawe, tutaj jest właściwie teren niezabudowany (80 km/h), ale taką prędkość można rozwinąć tylko na prostych odcinkach z dobrą widocznością. Sporo jest też zjazdów – po jednym z nich zaczęły nam się palić hamulce (nieopatrznie zjeżdżaliśmy na tempomacie, który nagle zgłosił awarię przegrzania i dym poleciał spod auta – później już robiliśmy solidne redukcje biegów do hamowania silnikiem – typu 70 km/h na dwójce).

W końcu nad ranem, koło 9:00 dotarliśmy do parkingu pod Kjeragiem (przy restauracji Øygardsstølen) i zaczęliśmy trekking. Na początek pamiątkowe zdjęcie przy drogowskazie. Zaczyna się przyjemnie schodami. Tutaj wchodziło wiele osób, a byli i tacy, co nie kontynuowali dalej.

W drodze na Kjeragu – przejście po śliskiej skale ubezpieczone jest łańcuchem

Niestety, za schodami zrobiło się trudniej. Stroma, gładka skała, na którą potrzeba najlepiej buty z vibramem, bo inna guma się ślizga nawet po suchej skale (tutaj poślizg w butach Jacka Wolfskina). Strach pomyśleć jak to wygląda po deszczu. Kozy jednak nie miały problemu i radziły sobie lepiej od nas.

W końcu jakieś miejsce, gdzie dało się odwrócić do zdjęcia. Zdobyliśmy tym samym pierwszy z trzech wierzchołków na drodze do Kjeragbolten. I niestety, trzeba stąd było schodzić, aby za chwile móc znów się wspinać. Było to trochę deprymujące.

Widok na przeciwległą ścianę fiordu Lysefjorden

I kolejne łańcuchy ze śliskimi głazami, a potem płaskowyż. Jeszcze tego nie wiedzieliśmy, ale większość norweskich fiordów „na górze” wygląda podobnie – wygładzone lodem i śniegiem kamienne płaskowyże.

Jest trochę wilgoci i stawy na płaskowyżu, a trochę dalej schronisko awaryjne gdyby kogoś zastała nagle zła pogoda. Mniej więcej w połowie trasy.

I znów trzeba było schodzić. Już ostatni raz… Nie licząc powrotu na parking. Na dole płynie sobie do fiordu rzeczka, można sobie było opłukać spoconą twarz.

Ostatnie wspinanie po łańcuchach. Pojawia się widok na wodę w fiordzie Lysefjorden.

Niektórzy podchodzili do krawędzi. Ale w końcu trzeba było opuścić ten widokowy moment i piąć się dalej do góry.

I znów wygładzone płaszczyzny „dachu” fiordu. Na zdjęciu widać jak znakowany jest szlak. Czasem trochę zbyt rzadko, ale w orientacji pomagały też kamienne kopczyki (tak w Polsce tępione).

Dłuższy czas szliśmy potem po płaskim, ponad kilometr szczytem fiordu. Ponownie widać było szczelinę fiordu, ale za daleko by zobaczyć wodę.

Kilkanaście minut przez Kjeragbolten, przy rozejściu szlaków na ten głaz lub na punkt widokowy Nesatindane (notabene polecany bardzo jako wynagrodzenie wysiłku jeśli ktoś nie odważył się
wejść na Kjeragbolten) – pojawiły się owieczki. Nie bały się ludzi – w końcu mnóstwo Polaków tam przechodzi każdego dnia.

Zeszliśmy nieco w dół i… w oddali pojawił się już słynny głaz, zaklinowany między ścianami wąwozu. Agata weszła pierwsza, ale zdjęcie okazało się dobre dopiero za trzecim razem. Następna była Magda, która też wchodziła dwa razy. Po niej Sonia. I ja też – Boże, ale to było niekomfortowe przy moim lęku wysokości. Ja potrafię się wspinać w eksponowanym terenie, ale jak nie mam 3 punktów podparcia (2 nogi + ręka lub 2 ręce + noga), to mi błędnik zaczyna pływać. A tam jeszcze jacyś ludzie stali na klifie i moje zdjęcie się opóźniało, a mi nogi miękły z każdą sekundą. Na szczęście zrobiliśmy sobie stanowisko asekuracyjne na ringu, który był tuż przed wejściem na kamień, więc w najgorszym razie bym poleciał kilka metrów… Lina skrócona na „kluczkę” na karabinku, karabinek wpięty w ring; z drugiej strony uprząż wpięta do liny podwójną ósemką.

A tak wygląda z tyłu ścieżka podejścia na głaz i sposób, w jaki można wpiąć asekurację. Na lewym zdjęciu ring asekuracyjny jest także widoczny. Dla mnie – dopóki dało się iść przy ścianie, było w porządku. Do momentu, gdzie widać wpiętą linę, było OK. Nogi stały, ręka opierała się o ścianę. Ale potem… Trzeba było puścić ścianę, a podłoże było takie obłe, nogi nie stoją na nim płasko, jest wrażenie, że zaraz pojadą… A podobno nikt tam nigdy nie zginął. Aż trudno uwierzyć.

Po chwilach emocji czekała nas jeszcze droga powrotna. 5 km drogi i jeszcze 200 m przewyższenia. Jak to: schodzimy, a pod górę?

Schodzimy, a jest pod górę?

I znów śliskie głazy pod górę. Ale chyba trudniejsze były te wyślizgane skały w dół – moje Adidasy Terrexy właśnie tu spode mnie wyjechały. W dole już majaczył parking, więc powoli wycieczka zmierza ku końcowi.

Post Kjerag – jak wejść na słynny norweski głaz z asekuracją? pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Ważne! Aby uniknąć podejścia ok. 4 km po asfalcie (400 m przewyższenia!) wycieczkę można rozpocząć z parkingu Magelitopp, który jest płatny: 600 NOK + dodatkowo 200 NOK za przejazd drogą. Można tam dojechać busem wahadłowym (płatny). Mankamentem jest konieczność rezerwacji z wielomiesięcznym wyprzedzeniem – nie skorzystamy z niego np. gdy chcemy trafić w okno pogodowe.

Autor: Przemysław Borys 

Język Trolla – parametry trasy

Państwo – Norwegia
Rejon: południowo-zachodnia część kraju, okolice Oddy
Punkt wyjścia: Mågelitopp (jeden z trzech parkingów w rejonie miejscowości Tyssedal),
Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato (trasa dostępna jest w okresie 1 czerwca – 31 sierpnia)
Trudności: trasa nie ma trudności technicznych (terenowych), ale szlak jest długi, wymaga dobrej kondycji. Trasa prowadzi przez polodowcowe kamienie, które mogą być śliskie, szczególnie podczas opadów deszczu, nawet latem przechodzimy przez płaty śniegu (dobrze mieć raczki i kije). Warto wyruszyć odpowiednio wcześnie, aby bezpiecznie wrócić przed zmierzchem. Problemem może być zmienna pogoda.
Suma wzniesień: ok. 580 m
Długość trasy: ok. 20 km (tam i z powrotem)
Czas wyprawy: (sam przemarsz): ok. 7 h (tam i z powrotem)

Przebieg trasy wg mapy.com. Oprócz szlaku pieszego widać też bardziej emocjonujące podejście ferratą, niestety nie mieliśmy dość czasu aby pójść tym wariantem (pogoda też niekoniecznie była na niego najlepsza).

Przebieg trasy wg tablicy w terenie. Widać zaznaczone schrony awaryjne oraz rekomendowane miejsca na rozbijanie namiotów.

Język Trolla – opis trasy

Dojazd i koszty

Wycieczkę rozpoczęliśmy rano o 6:00. Po opuszczeniu noclegu (szczęśliwie dzień wcześniej przyjechaliśmy koło 19:00, więc było dość czasu na spanie) pojechaliśmy do Oddy i dalej wzdłuż fiordu Sorfjorden na Tyssedal, a tam w góry na parking Magelitopp. Parking kosztuje 600 NOK i jeszcze 200 NOK trzeba zapłacić za przejazd drogą, która do niego prowadzi – ale alternatywą byłoby wspinanie się 400 m pod górę na 4 km (nachylenie 10%) po asfalcie – albo podjechanie do wejścia na szlak busem wahadłowym, co na 4 osoby kosztowałoby chyba nawet więcej niż 800 NOK. Mankamentem jest konieczność rezerwacji z wielomiesięcznym wyprzedzeniem – nie skorzystamy z niego np. gdy chcemy trafić w okno pogodowe.

Między 7:00 i 8:00 zbieramy się na szlak, po drodze towarzyszą nam podobnie jak na Preikestolen słupki kilometrowe. Tym razem mamy do zrobienia w jedną stronę 9.3 km i 475 m podejścia (zmierzony czas podchodzenia około 4 h; w drodze powrotnej jeszcze dodatkowo 125 m podejść i niecałe 3 h marszu – cała wycieczka trwała około 7 h). Subiektywnie trasa nie jest trudna, początek faktycznie może jest nieco mocniejszy, ale ogółem nie różni się to wiele od szlaków w Beskidach. Na tej trasie często bywają amatorzy biwaków – na jeden dzień jest wtedy do przejścia tylko 10 km (ale z namiotem na plecach), no i z rana ma się Język Trolla tylko dla siebie. Jak widać na tablicy, są wyznaczone specjalne miejsca biwakowe. Początkowo trasa jest raczej płaska i bardzo mokra, wszędzie przelewa się woda.

Po chwili powoli zaczyna się robić stromiej.

Krótka chwila lepszej widoczności. Za nami widać rozlewiska, a po około półtorej godziny podejścia docieramy do pierwszego jeziorka w górnej części fiordu. Według opisów jakie mieliśmy, stąd już „tylko łatwiej”.

I znów na chwilę rozwiała się mgła (czy też chmura). Potem trochę postraszyło deszczem, więc się ubraliśmy – jak się okazało na wyrost. Prawdziwie lunąć miało dopiero w drodze powrotnej.

Na zdjęciu po lewej widać schrony przy szlaku – nie mam pojęcia na jakich zasadach funkcjonują, generalnie nikogo przy nich nie widzieliśmy. Wg tablicy informacyjnej są na szlaku dwa takie obiekty: Floren i Endaen. Na zdjęciu po prawej docieramy do krawędzi fiordu (czy tak można nazwać ten klif, skoro tam jest jezioro?) z widokiem na jezioro Ringedal.

Widoki nie rozpieszczają, czym bliżej Trolltungi, tym mniej widać. Ale jest w miarę sucho. Po drugiej stronie jeziora na Einseten (1446 m) widać jęzory lodowcowe.

Cały czas płyną dookoła nas wodospady

Przed samym końcem jeszcze trochę wspinania. Robi się niestety coraz bardziej mgliście.

Na zdjęciu po lewej już właściwie powinno dać się dojrzeć Trolltungę, a my błądziliśmy we mgle i ledwo widzieliśmy kolejne słupki szlaku. Trochę to było załamujące. Gdy wreszcie dotarliśmy – od razu lament „nic nie widać” – ale w przypływie desperacji wszedłem na Język Trolla żeby chociaż udokumentować, że do niego dotarliśmy. Zdjęcie wyszło mniej bajeczne niż zazwyczaj, ale pokazujące surowość okolicznej natury.

Język Trolla

Okazało się, że te chmury „chodzą” i co jakiś czas trochę się przeciera widok. Oczywiście chętnych do takiej sytuacji było sporo (kolejeczka do wejścia na Język Trolla za tym progiem skalnym po lewej stronie, schodzi się tam trochę po drabince) i nie można było czekać na zejście mgły w nieskończoność. Ale udało się nam wyczekać całkiem fajne ujęcia.

Potem Agata życzyła sobie bardziej ekstremalnego ujęcia… Ja patrzyłem na to z duszą na ramieniu, bo przy moim pierwszym wejściu były takie podmuchy wiatru, że jak popatrzyłem na wyświetlacz aparatu i podmuch uderzył we mnie bez przygotowania, to o krok mnie przesunęło. Na języku jest sporo miejsca – jak stoi się na środku to będzie dobre 2 kroki do przepaści (jest szansa, że ustoją tam osoby z lękiem wysokości), ale w ten dzień ja chyba bym nie siadał na samym brzegu.

Po wyczekaniu ujęć zdjęciowych schodzimy. Po drodze jeszcze raz otwiera się widok jeziora. Niestety, na sam koniec nas solidnie zlało. Za późno się zorientowałem, że kurtka mi nie wystarczy i że czas na ponczo. Przemokłem do suchej nitki, w butach chlupotało, choć ani razu nie depnąłem w kałużę. Ale co chcieliśmy zobaczyć, to zobaczyliśmy. W przypadku niepogody warto poczekać na górze (łatwo powiedzieć jak się nie ziębnie na wietrze). Można wyczekać ciekawe kadry – niekiedy może i ciekawsze – bardziej obrazujące potęgę natury – niż te typowo pocztówkowe przy pięknej pogodzie. Potrzeba cierpliwości i… refleksu, żeby tych okazji nie przegapić.

Post Język Trolla – co widać w deszczowy dzień? pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autor: Przemysław Borys

Kraj: Norwegia
Rejon: Jotunheimen
Punkt wyjścia: (powrotu): Spiterstulen turisthytte, schronisko Spiterstulentacja
Długość trasy: ok. 12,1 km (tam i z powrotem)
Różnica wzniesień: 1455 m (wg mapy na https://www.alltrails.com)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 7 h (tam i z powrotem). Rzeczywisty czas przejścia: ok 7 h w obie strony (wg mapy.com Spiterstulen→ Galdhøpiggen 4:18 podejście, 2:59 zejście).

Rzeczywisty czas przejścia: ok 7 h w obie strony (wg mapy.com Spiterstulen→ Galdhøpiggen 4:18 podejście, 2:59 zejście).

Tego dnia mieliśmy najbardziej zabójcze wstawanie – wyjazd o 5:00, aby około 7:00 dotrzeć pod Galdhopiggen. Tylko tak mieliśmy szansę wejść na ten „Dach Norwegii” (2469 m), a następnie jeszcze podjechać na Kannesteinen – fotogeniczną skałkę nad morzem.
Na początku szlak wiedzie w postaci ścieżki, a za rzeką widać schronisko Spiterstulen. Niestety, dość szybko kończy się ścieżka, a pojawia się rumowisko skalne, po którym idzie się już do końca. Ogólnie 6 km podejścia i 1385 m przewyższenia, czyli non stop średnio 23% nachylenie. Daje popalić. Ze schroniska są też możliwe drogi wspinaczkowe, oczywiście z zaleceniem skorzystania z usług przewodnika.

Mniej więcej po dotarciu do grzbietu, za którym znika rzeka, pojawia się pierwsze pole śnieżne – śliskie. Dalej chwila wypłaszczenia, tu operuje słońce i nie ma śniegu.

Norweskie „śmigło” w powietrzu – kogoś tam mieli podczepionego, może ratownika.

Dochodzimy do południowej granicy kotła lodowca Styggebreen (po norwesku to znaczy „brzydki lodowiec”).

„Fałszywy wierzchołek” (Keilhaus Topp, 2355m npm) przy obejściu lodowca – z niego trzeba zejść i iść na następny. Ku naszemu zdziwieniu na tej wysokości można spotkać zwierzątka.

Wycieczka turystów ze schroniska Juvasshytta

Schodzimy z fałszywego wierzchołka. A przez lodowiec wędruje wycieczka ze schroniska Juvasshytta. Idą tak gęsiego bo zasady poruszania po lodowcu wymuszają wiązanie liną (jak ktoś wpada w szczelinę, inni się przewracają i wyhamowują). Wycieczki organizowane są w miesiącach letnich (od czerwca do połowy września), pierwsze ruszają o 10:00 rano, wcześniej warto zarezerwować miejsce.

Zbliżenie nawisu i widok na Spiterhoe (2033 m).

Po lewej zbliżenie Spiterhoe. Na zdjęciu po prawej już widać szczyt! Na wierzchołku znajduje się mała kafejka. Knut Voles hytte.

Po zażyciu żelu energetycznego docieramy na miejsce. Norweskie 2469 m padło. Panorama gór za schroniskiem. Tuż za budynkiem – Styggehoe (2213 m); na prawo przed nim – Store Tverratinden (2308 m).

Na szczycie tarcza z oznaczonymi kierunkami szczytów panoramy. Za pomocą lunetki można wycelować w obiekt, którego nazwę chcemy poznać. Droga powrotna taka jak podejście. Co ciekawe, do schroniska Spiterstulen droga dla samochodów jest ekstra płatna – i to poza automatycznymi systemami płatności, trzeba uważać

Post Galdhøpiggen – „Dach Norwegii” pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Ruiny klasztoru są wpisane do rejestru zabytków nieruchomych.

Autor:  Waldemar Rusek

Historia klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu

Fundatorem klasztoru był wojewoda wołyński Jan Adam Stadnicki, który wybudował go jako wotum dziękczynne za ocalenie Leska przed potopem szwedzkim. Wystrój wnętrz w dużym stopniu ufundowała jego córka Anna Stadnicka.

Kompleks usadowiony jest w Zagórzu, na wzniesieniu Mariemont, w zakolu rzeki Osławy. Prace budowalne rozpoczęły się w 1700 roku i trwały 30 lat, ale już w 1714 roku wprowadzili się tu zakonnicy. W późniejszym okresie dobudowano mury obronne, które objęły teren o powierzchni 1,59 ha.

W skład zespołu klasztornego wchodził m.in.:

• kościół na rzucie krzyża greckiego,
• klasztor z wirydarzem pośrodku, biblioteką, refektarzem i kuchnią oraz celami dla zakonników,
• foresterium (dom gościnny),
• budynek bramny, kordegarda, wozownia, budynki gospodarcze, studnia i ogród klauzurowy
• klasztorny szpital dla weteranów wojennych pochodzenia szlacheckiego, który istniał aż do kasaty klasztoru w 1831 r.

W 1772 r. podczas konfederacji barskiej klasztor stał się schronieniem dla żołnierzy konfederacji. Podczas oblężenia przez wojska rosyjskie został ostrzelany z armat, część zabudowań została zniszczona i spalona. Obrona klasztoru w Zagórzu była ostatnią bitwą konfederacji barskiej.

Zakonnicy podjęli prace odbudowy klasztoru, ale władze zaboru austriackiego nie pozwoliły na przywrócenie mu pełnej świetności.

W 1822 r. doszło do kolejnego pożaru. Wg oficjalnej wersji policji był on wynikiem kłótni zakonników, ale były też przypuszczenia, że było to celowe podpalenie zaborców. W 1831 rząd austriacki zniósł klasztor w Zagórzu, a karmelici zostali przeniesieni do Przeworska i Lwowa. Obrazy i inne ocalałe z pożaru wyposażenie umieszczono w kościele parafialnym w Zagórzu.

Opuszczony klasztor niszczał przez następne 135 lat. Jego odbudowa ruszyła dopiero w 1957 r. Zaangażowali się w nią nie tylko zakonnicy, ale też mi.in.  Tadeusz Żurowski – generalny konserwator zabytków archeologicznych w Ministerstwie Kultury i Stefan Stefański – dyrektor Muzeum Historycznego w Sanoku. Odgruzowano wtedy studnię, oczyszczono teren wokół kościoła oraz mury, wykonano też pokrycie dachowe nad dawną kordegardą. Niestety, z powodu braku środków finansowych zrezygnowano z dalszych prac. W 1962 r. na polecenie przełożonych zakonnicy opuścili zagórski Karmel.

Kiedy klasztor wszedł pod opiekę gminy Zagórz podjęto wraz z Podkarpackim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków kolejną akcję odbudowy. Oczyszczono teren wokół zabudowań oraz mury z drzew i krzewów, zabezpieczono też szczyty murów oraz odbudowano dwie baszty, zabezpieczono też trzy elewacje kościoła. Przed kościołem ustawiono figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Z powodu problemów finansowych akcję przerwano na kilka lat, do roku 2011 r.

Obecnie miejsce jest udostępnione dla turystów. Wewnątrz jednej z wież znajduje się platforma widokowa, można z niej podziwiać panoramę Zagórza i Gór Słonnych. Wokół ruin utworzono ogród ze ścieżkami, ustawiono też tablice informacyjne związane z historią klasztoru.

Obok ruin utworzono Centrum Kultury Foresterium, w którym organizowane są okolicznościowe imprezy, prelekcje i konferencje. Znajduje się tu m.in.:

• XVIII-wieczna cela zakonna,
• sale, które posiadają stanowiska wykorzystujące wirtualną i rozszerzoną rzeczywistość. Można tu poznać historię klasztoru, wykonać wirtualny spacer po obiekcie z okresu jego świetności,
• sala konferencyjna,
• sala kinowa, w której wyświetlane są filmy o Zagórzu,
• sala ruchomych obrazów dotyczących historii konfederatów barskich.

Do dyspozycji gości jest punkt informacji turystycznej oraz restauracja.

Wstęp do centrum jest płatny. Strona klasztoru, zwiedzanie : https://klasztorzagorz.pl

Ruiny klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu – ciekawostki:

• w 1957 roku podczas swoich wędrówek po Bieszczadach ruiny klasztoru zagórskiego odwiedził Karol Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II
• w 2007 r. zamontowano tu tablicę na pamiątkę wydarzenia. Ozdobiona jest papieskim krzyżem oraz herbem
• z inicjatywy proboszcza zagórskiej parafii, księdza Józefa Kasiaka, w ruinach klasztoru organizowane są nabożeństwa drogi krzyżowej
• 18 lipca 2010 roku podczas mszy świętej na terenie klasztoru odsłonięto tablice pamiątkową zawierającą 55 nazwisk zakonników, którzy w minionych wiekach mieszkali w zagórskim karmelu i tu są pochowani
• w Zagórzu znajduje się Pomnik Nieznanego Konfederata Barskiego
• Zagórz jest m.in. „bohaterem” powieści z nowej serii o Panu Samochodziku: Pan Samochodzik i klasztor w Zagórzu (autor Jakub Czarnik). Z miejscem tym jest też związana legenda o mnichu, który krąży nocą po ruinach klasztoru..

Zagórz – ruiny klasztoru Karmelitów bosych

Post Zagórz – ruiny klasztoru Karmelitów Bosych pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

To co zwykle podkreślają nasi rodzimi narciarze, to fakt, że ilość stoków narciarskich sprawia, że jazda tam jest nie tylko wielką przyjemnością, ale też o wiele bardziej bezpieczna niż w zatłoczonych polskich górach. Jednym słowem Austria to świetny wybór dla każdego!

Dla amatorów białego szaleństwa przygotowaliśmy zestawienie najciekawszych stacji narciarskich w Austrii. Oprócz praktycznych informacji związanych z wielkością stacji, długości tras i ilości wyciągów uwzględniliśmy też pewne wyróżniki oraz ciekawostki związane z danym regionem.

Ski amadé – największy kompleks narciarski Austrii

Nasze propozycje rozpoczynamy od Ski amadé – największego, liczącego aż 760 km tras, kompleksu narciarskiego Austrii. Ski amadé łączy 5 regionów i 25 ośrodków narciarskich Salzburga i Styrii. W skład kompleksu wchodzą m.in. regiony:

• Salzburger Sportwelt
• Schladming-Dachstein
• Gastein 
• Hochkönig
• Grossarltal

Łączna ilość tras narciarskich dostępnych na jednym karnecie wynosi aż 760 km (36% łatwych  51 % średnich  13% trudnych), a do dyspozycji mamy 270 wyciągów i kolejek.

Najbliżej granicy Polski, niecałe 650 km od granicy Polski (Gorzyczki/Bohumin) znajduje się Schladming Dachstein – główną część tego kompleksu stanowią 4 góry połączone ze sobą siecią tras i wyciągów. Dodatkowo, po drugiej stronie doliny nad miejscowością Ramsau możemy pojeździć na lodowcu Dachstein.

Więcej informacji:

Ski-amade 

Schladming Dachstein

Ciekawostka
Już od kilku lat, w marcu, ośrodki narciarskie regionu Ski amadé organizują kulinarne spotkania na szczycie Ski & Wine Enjoyment Week. Ich tematem przewodnim są narciarstwo i austriackie wina. Oprócz degustacji win serwowane są też lokalne specjały, a wszystko to odbywa się w wyjątkowej oprawie. 

Schladming-Dachstein

Zillertal – największa narciarska dolina

Zillertal to największa na świecie dolina narciarska. Kompleks jest podzielony na 4 obszary narciarskie:

• Fügen-Kaltenbach 
  
• Zillertal Arena
  
• Mayrhofen-Hippach
  
• Tux-Finkenberg

Do dyspozycji narciarzy jest 535 kilometrów tras narciarskich z licznymi atrakcjami oraz 180 nowoczesnych wyciągów, które zapewniają szybki i komfortowy transport z poziomu 630 metrów, aż na wysokość do 3250 metrów n.p.m., gdzie można szusować na lodowcu Hintertuxer.

Ogromna ilość i różnorodność tras narciarskich, sprawia, że Zillertal to świetny kierunek dla każdego narciarza. Mniejsze ośrodki mają świetną ofertę dla rodzin z dziećmi oraz dla początkujących sportowców.
A bardziej zaawansowani i szukający naprawdę mocnych wrażeń mogą wybrać np. słynne czarne trasy „Harakiri” i „Devil’s run” w Penken (ośrodek narciarski Mayrhofen).

Więcej informacji:
Zillertal
Mayrhofen

Ciekawostka
Położony na końcu doliny Zillertal Hintertuxer Gletscher to jedyny całoroczny ośrodek narciarski w Austrii. Trasy narciarskie położone są na wysokości 3250 metrów n.p.m.

Dolina Ötztal – tu kręcono Jamesa Bonda

Dolina Ötztal to 361 km tras zjazdowych, 90 kolejek i wyciągów operujących do wysokości 3340 m n.p.m. oraz wiele innych zimowych atrakcji. Dolina leży w Tyrolu, ok. 50 km na zachód od Insbrucku, otaczają ją lodowce oraz ponad 250 szczytów o wysokości powyżej 3000 m n.p.m.

Kompleks obejmuje 6 różnorodnych regionów narciarskich – od łagodnych stoków Hochoetz-Kühtai, Gries i Niederthai – idealnych dla początkujących i rodzin z dziećmi, aż po trasy zjazdowe regionu Sölden leżące na lodowcu i Gurgl – które ze względu na wyjątkowość tras zjazdowych i wspaniałe warunki śniegowe nazywany Diamentem Alp.

Więcej informacji: Dolina Ötztal

Ciekawostka: Pod szczytem Gaislachkogl (3050 m) znajduje pierwsza na świecie – kinowa instalacja poświęcona światu Jamesa Bonda. Instalacja koncentruje się na filmie „Spectre”, który był nakręcony w Sölden.

Bad Kleinkirchheim – to tu odbywają się zawody Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim

Bad Kleinkirchheim to bardzo różnorodny pod względem trudności tras region narciarski w Górach Nockberge (Alpy Gurktalskie) w Karyntii. Jest tu kilka naprawdę wymagających stoków zjazdowych, na których odbywają się zawody Pucharu Świata, ale trasy na swoją miarę znajdzie tu każdy narciarz. Narciarze mają do dyspozycji ponad 100 km tras poprowadzonych na wysokości od 1100 m do 2055 m, które obsługują 24 wyciągi i kolejki linowe. Najbardziej zaawansowani narciarze mogą spróbować swoich sił na trasie Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim.

Dodatkową atrakcją regionu są baseny oraz spa termalne, idealne do regeneracji po nartach.

Więcej informacji: Bad Kleinkirchheim

Ciekawostka: Bad Kleinkirchheim to rodzinna miejscowość  Franza Klammera – legendy narciarstwa alpejskiego.

Skifahren Panorama Biosphaerenpark © BRM – Mathias Praegant

Narty w Nassfeld – gwarancja śniegu i słońca

Ośrodek narciarski Nassfeld należy do najlepiej nasłonecznionych terenów narciarskich w Alpach! Oprócz słońca na narciarzy czekają też imponujące widoki – zobaczyć stąd można Wysokie Taury z Grossglocknerem, Alpy Karnickie i Dolomity oraz Alpy Julijskie.
Wyróżnikiem regionu i dodatkową atrakcją są naturalne lodowiska. Jak wiadomo Karyntia to kraina jezior. Zimą olbrzymie zbiorniki wody zamieniają się w lodowiska, które przyciągają łyżwiarzy oraz amatorów sportów i zabawy na lodzie! To właśnie tutaj znajduje się Jezioro Weissensee –największe naturalne lodowisko w Europie!

Narciarze mają do dyspozycji 110 km tras (69 km to trasy czerwone, 30 km łatwe i 11 km trudne) oraz 30 nowoczesnych wyciągów, w tym najdłuższa kolejka gondolowa w Alpach „Millenium Express” o długości ponad 6 km.

Nassfeld jest doskonałym wyborem na rodzinny wypoczynek zimą, wyróżnionym w kategorii „Najlepsze dla rodzin”. W kompleksie Nassfeld znajduje się kilka mniejszych ośrodków narciarskich, które mają specjalną ofertę dla początkujących i dla rodzin z dziećmi: Weissbriach, Kötschach-Mauthen i Weissensee

Uwaga! Wiele z ośrodków ma specjalną ofertę dla dzieci do lat 10 – w określonych terminach otrzymują one zakwaterowanie i karnety gratis!

Więcej informacji: Narty w Nassfeld – gwarancja śniegu i słońca

Ciekawostka: Narty w słońcu. W połowie marca Nassfeld zamienia się w „największy słoneczny taras w Alpach”. Wtedy też zaczyna się cykl imprez i atrakcji pod nazwą „Sound of Wine”. Do dyspozycji narciarzy jest ponad 1000 leżaków i plenerowych mebli, a po jeździe na nartach i kąpielach słonecznych degustacja regionalnych potraw w restauracjach lub schroniskach na stoku.

Nassfeld ski panorama

Obertauern – ośrodek narciarski z gwarancją śniegu

Kurort wyróżnia się przede wszystkim wspaniałymi warunkami naturalnymi. Wg badań posiada on najgrubszą pokrywę śnieżną w Austrii, a świetne warunki  narciarskie utrzymują się tu od listopada do początku maja. Dodatkowo położony centralnie pośród narciarskich stoków ośrodek pozwala na korzystanie z pełnej ich oferty bez konieczności dojeżdżania samochodem.

Obertauern dla rodzin z dziećmi. Większość, bo aż 61 km ze 100 km tras narciarskich kurortu, stanowią trasy niebieskie, dlatego też jest to doskonałe miejsce na rodzinny wyjazd zimowy. Do dyspozycji rodzin jest specjalny park narciarski Bibo Bear – służący nauce jazdy oraz zabawie na śniegu.

Ośrodek jest także wymarzonym miejscem dla miłośników jazdy free ride oraz dla narciarzy biegowych, dla których przygotowano łącznie 70 kilometrów tras.

Ciekawostki: W Obertauern, w 1965 roku,  zespół The Beatles nagrywał film Help”, przy okazji grupa dała tu swój pierwszy i jedyny koncert w Austrii.

Więcej informacji: Obertauern – ośrodek narciarski z gwarancją śniegu.

Ośodek narciarski Obertauern ; Tourismusverband Obertauern © 2007 – 2017

Schmittenhöhe – narciarska góra nad Zell am See – „zimowy raj dla całej rodziny”.

Alpejski ośrodek narciarski Schmittenhöhe w Zell am See leży w samym sercu regionu Ziemi Salzburskiej. Zwrócone w kierunku południowym stoki słyną z dużego nasłonecznienia przez cały sezon zimowy oraz wspaniałych widoków na ponad 30 szczytów o wysokości 3000 metrów oraz leżące w dole jezioro Zeller See.

Schmittenhöhe oferuje 38 tras zjazdowych o łącznej długości 77 km. Z uwagi na dużą ilość łatwych tras oraz ciekawą, dedykowaną dzieciom i początkującym narciarzom ofertę cieszy się sławą „zimowego raju dla całej rodziny”.
Ale jest też coś dla szukających adrenaliny – tutaj znajduje się Trass Descent – czarna trasa dł. 4150 m, różnicy wysokości – 1000 m i nachylenie 70%. Raz w roku odbywa się tu wyścig Trass, tradycja zawodów sięga 1906 roku.
Warto dodać, że Schmittenhöhe łączy się z sąsiednimi ośrodkami tworząc kompleks narciarski z dostępem do ponad 400 km tras w ramach Ski Alpin Card (1 karnet narciarski Ski Alpin Card daje dostęp do 3 obszarów narciarskich (Schmitten, Kitzsteinhorn Kaprun i Saalbach Hinterglemm Leogang Fieberbrunn).

Więcej informacji: Schmittenhöhe

Kulinarne wydarzenie – Red Turns Wine & Dine
Od kilku już lat w marcu, w Zell am See, w wielu górskich zajazdach i chatach odbywają się coroczne spotkania i degustacje wybranych czerwonych win oferowanych przez producentów win z Mittelburgenland i Blaufränkischland.

Panorama Zell am See spod Schmittenhohe

Post Narty w Austrii – jaką stację wybrać pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Warto dodać, że Skały Prachowskie należą do prywatnych właścicieli – zarządza nimi rodzina Schlików, które zwrócono tereny w ramach restytucji.

Zdjęcia: Waldemar Rusek

Prachowskie Skały – trasy turystyczne

• żółty szlak – długość 1,5 km, czas przejścia ok.  0:45 h. Na trasie znajduje się m.in. Mysia Dziura – najwęższe miejsce w Prachowskich Skałach oraz punkty widokowe: Czeski Raj i Míru, z którego widać centralną część Prachowskich Skał. Trasa jest łatwa, polecana nawet małym dzieciom.
• czerwony szlak – długość 2,5 km, czas przejścia ok. 1:30 h. Trasa prowadzi przez kilka punktów widokowych, m.in. Czeski Raj (z piękną panoramą Czeskiego Raju) , Křížkovského oraz Míru. Szlak przebiega też przez skrzyżowanie Nad Císařskou chodbou (Korytarz Cesarski nazwany na cześć cesarza Franciszka I i jego wizyty w 1813 roku). Ze szlaku można też zobaczyć najwyższą skałę Mnich. Na trasie znajduje się też ciekawy wąwóz skalny – Fortna.
  Trasa polecana starszym dzieciom oraz seniorom. Należy zachować szczególną ostrożność podczas chodzenia po schodach, które są bardzo śliskie oraz na punktach widokowych na skałach.
• zielony szlak – najdłuższy ale też najciekawszy wariant zwiedzania Prachowskich Skał. Trasa liczy 3,5 km i przebiega przez liczne punkty widokowe, m.in.: Hakenova i Rumcajsova vyhlídka, Žikmá věž, Míru, Všeteč, Šlik oraz Hlaholská vyhlídka – najwyższy punkt widokowy Prachowskich Skał (460 m n.p.m.). Dużą atrakcją dla turystów będzie też przejście przez prawdziwy skalny labirynt oraz po licznych kamiennych schodach.
  Długość 3,5 km, czas przejścia ok. 2 h.
• niebieski szlak – to trasa, na którą można wybrać się z wózkiem dziecięcym (polecany jest wózek sportowy). Szlak rozpoczyna się przy kasie biletowej i prowadzi leśną ścieżką, którą można dotrzeć do kilku punktów widokowych.Na stronie Prachowskich Skał znajduje się mapa szlaków wraz z opisem punktów widokowych: https://prachovskeskaly.com/cs/turistika.
  Jeżeli tylko pozwoli nam czas to warto połączyć kilka szlaków, tak by zobaczyć jak najwięcej atrakcji.
  

Prachowskie Skały – informacje praktyczne

• odwiedzających obowiązują bilety wstępu (można je kupić w kasie oraz w Centrum Informacji Turystycznej). Można płacić kartą lub gotówką.
• szczegółowy cennik (bilety wstępu oraz ceny parkingu): Cennik https://prachovskeskaly.com/en/prices
• sezon turystyczny – miejsce jest otwarte cały rok, ale sezon turystyczny (czynna pełna infrastruktura: kasy biletowe, punkt informacji turystycznej, sklep z pamiątkami, punkty gastronomiczne) trwa zazwyczaj od 1 kwietnia do 31 października. W święta czynne jest w godzinach 8:00-18:00. Od kwietnia do czerwca oraz od września do października czynne jest w godzinach 9:00-17:00.Miejsce można odwiedzać również poza głównym sezonem turystycznym, ale nie zaleca się wejścia przy ośnieżonych i oblodzonych trasach  – skalne ścieżki są wtedy bardzo śliskie.
• parking (płatny) – główny parking znajduje się przy Schronisku Turystycznym (miejsce wejścia na szlaki). Dla turystów, którzy chcą zwiedzić skały z wózkiem dziecięcym zalecane jest zaparkowanie w miejscowości Prachov i dotarcie do skał przez Horní Pokladní.
• pies – można wejść na teren z psem, musi być na smyczy, trzeba za niego uiścić opłatę.
• rower – obowiązuje zakaz jazdy na rowerze na trasach zwiedzania. Dla osób, które posiadają rower jest możliwość przechowania go (informacje dostępne są w centrum informacji).
• wspinaczka jest dozwolona wyłącznie za zgodą rodziny Schlików, która jest właścicielem tych terenów oraz przy ścisłym przestrzeganiu obowiązujących zasad.

Prachowskie Skały – zdjęcia z trasy

Post Prachowskie Skały – jedno z najciekawszych skalnych miast w Czeskim Raju pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Ciekawostki:

• W ścianie, za środkową kaskadą znajduje się „Złota Jama” – niewielka jaskinia sztucznie wykuta przez Walończyków, którzy wydobywali tu ametysty.
• Miejsce to byłem plenerem zdjęciowym filmu „Opowieści z Narnii”.

Zdjęcia: Waldemar Rusek

Wodospad Kamieńczyka  znajduje się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, należy do czołowych atrakcji Szklarskiej Poręby. Miejsce jest piękne, łatwo dostępne i licznie odwiedzane, dlatego jeśli chcecie uniknąć tłumów w sezonie warto wybrać się tu wcześniej rano, lub późnym popołudniem.

Wodospad można podziwiać z dwóch punktów widokowych:

• dolnego – zejście do wodospadu prowadzi po stalowych stopniach przymocowanych do ściany wąwozu. Wejście jest płatne, obowiązują tu kaski ochronne na głowę.
• górnego – znajduje się on na tarasie schroniska „Kamieńczyk”. Wejście bezpłatne.

Wodospad jest świetnym celem na spacery i rodzinne wycieczki. Ze Szklarskiej Poręby prowadzi tu szeroki, kamienny trakt, trasa ma nieduże przewyższenie. Można tu przyjść nawet z kilkuletnimi dziećmi, ale warto jednak pamiętać, że wózkiem nie dotrzemy do samego wodospadu!. Miejsce można też odwiedzić przy okazji wycieczki na Szrenicę.

Nad wodospadem znajduje się prywatne schronisko turystyczne „Kamieńczyk” oraz szałas (noclegi, oferta gastronomiczna, toalety, sklepik z pamiątkami).

Z ich tarasu można podziwiać górną część wodospadu (taras jest bezpłatny).

Wodospad Kamieńczyka – informacje praktyczne

• miejsce jest dostępne cały rok
• wodospad znajduje się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego. Obowiązują bilety wstępu – bilety należy zakupić na wejście do parku oraz osobno do wodospadu! Bilet do parku można kupić online, albo przez kody QR, które znajdują się przy szlaku. Natomiast bilet upoważniający do zejścia do samego wodospadu kupujemy w kasach biletowych, które znajdują się przed stalowymi schodami. Na górę wracamy tą samą drogą.
• ceny biletów do wodospadu – ceny różnią się w zależności od pory roku. Bilety do parku: Karkonoski Park Narodowy.
• na zejściu do wodospadu obowiązkowe są kaski ochronne.

Jak dojść do Wodospadu Kamieńczyka

• czerwonym szlakiem ze Szklarskiej Poręby (z parkingu “Parking do Wodospadu Kamieńczyka” przy Szosie Czeskiej w Szklarskiej Porębie):
  czas: ok. 0:30-0:40 h
  długość – 1,6 km
  przewyższenie: 129 m
• czarnym szlakiem z Karkonoskiego Centrum Edukacji Ekologicznej w Szklarskiej Porębie:
  czas: 0:46 h
  długość – 2,0 km
  przewyższenie: 145 m.
• najkrótsza trasa prowadzi od parkingu “Parking do Wodospadu Kamieńczyka” przy Szosie Czeskiej powyżej Szklarskiej Poręby
  czas: 0:30 h
  długość – 1,3 km
  przewyższenie: 99 m.

Powyżej wodospadu znajduje się prywatne schronisko turystyczne „Kamieńczyk” oraz szałas (noclegi, oferta gastronomiczna, toalety, sklepik z pamiątkami).

Podejście  do schroniska jest bardzo komfortowe, droga jest wybrukowana kostką.

Post Wodospad Kamieńczyka – najwyższa kaskada w polskich Sudetach pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Jaskinie Szkocjańskie (słoweń. Škocjanske jame) są obok Postojnej Jamy jedną z najciekawszych atrakcji turystycznych Słowenii. Jednocześnie nie mają charakteru tak komercyjnego i masowego jak Postojna.

Uwaga – w części podziemnej jaskiń obowiązuje zakaz fotografowania, dlatego w artykule znajdują się tylko zdjęcia wykonane z trasy dojścia i powrotu poprowadzonej po Velikiej i Malej Dolinie.

Zdjęcia: Paweł Drab

Jaskinie Szkocjańskie są wyjątkowo cennym naturalnym zabytkiem Słowenii, znajdują się też w czołówce światowych pomników przyrody:

•  UNESCO – w 1986 r. jaskinie zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO nie tylko ze względu na piękno, ale też wyjątkowe procesy geologiczne i przyrodnicze, które można tam obserwować.
• Konwencja Ramsarska – w 1999 r. Jaskinie są uznawane za pierwsze podziemne mokradła będące naturalnym siedliskiem wielu endemicznych organizmów. Ekosystem jaskiń obejmuje unikalną faunę – m.in. endemiczne gatunki bezkręgowców oraz słynnego odmieńca jaskiniowego (Proteus anguinus), nazywanego „ludzką rybą”.

Jaskinie Szkocjańskie

Długość wszystkich korytarzy jaskiniowych wynosi łącznie około 6 kilometrów, dla turystów udostępniono trasę o długości 3 km. Różnica wysokości między najwyższym punktem – wejściem (przepaść Okroglica) a najniższym punktem jaskiń, do którego dotarł człowiek, czyli syfonem, wynosi 205 metrów. W niektórych miejscach wąwóz przechodzi w podziemne komory.

Warto dodać, że ogromny podziemny kanion kończy się stosunkowo niewielkim syfonem, który podczas ulewnych deszczy na zewnątrz nie jest w stanie odprowadzić wpływającej do wnętrza jaskini wody. Powoduje to zastoje wody, a nawet powodzie – wysokość wody może przekraczać 100 m! Podczas powodzi w 1965 roku woda w jaskini osiągnęła poziom 110 m wysokości – 10 metrów nad mostem Cerkvenik i prawie zalała komorę Tiha jama Cicha. Podczas powodzi w 2019 roku poziom wody w jaskini wynosił 90 m (woda zalała most Cerkvenik).

Historia eksploracji jaskini 

Znaleziska archeologiczne rejonu jaskiń dowodzą, że były one znane już w starożytności. W XIX wieku rozpoczęto ich systematyczną eksplorację. Dużą rolę odegrał w tym oddział speleologii utworzony w 1884 r. przez Sekcję Primorską Niemieckiego i Austriackiego Towarzystwa Alpinistycznego w Trieście. Badaczom udało się m.in. pokonać kilka wodospadów, ważnym osiągnięciem było odkrycie Jaskini Cichej (Tiha jama) w 1904 roku. Kolejny okres eksploracji to już lata 90. XX w., kiedy to słoweńscy nurkowie przepłynęli przez syfon i odkryli ponad 200 metrów nowych korytarzy jaskiniowych.

Rozwój turystyki

Już w 1819 roku wprowadzono księgę pamiątkową odwiedzających jaskinie.  Za początek prawdziwej turystyki uznaje się rok 1884 – wtedy to Sekcja Primorska Niemieckiego i Austriackiego Towarzystwa Alpinistycznego w Trieście wydzierżawiła Jaskinie Szkocjańskie i zorganizowała wycieczki z przewodnikiem.
Lata 1884 – 1906 to powstawanie pierwszych szlaków turystycznych w jaskini.

W 1959 r. doprowadzono do jaskini prąd elektryczny.

Zwiedzanie Jaskiń Szkocjańskich – informacje praktyczne

• trasa turystyczna ma ok. 3 km długości. W jaskiniach wyznaczono trzy trasy: przez podziemny kanion, przez Malą i Veliką Dolinę oraz ścieżkę dydaktyczną;
• dostępność – jaskinie są dostępne do zwiedzania przez cały rok (oprócz 1 stycznia i 25 grudnia). W lipcu i sierpniu wejście jest co godzinę, w innych miesiącach rzadziej. Szczegółowe informacje warto sprawdzić na stronach: Jaskinie Szkocjańskie
• zwiedzanie jaskini odbywa się w grupach z przewodnikiem, wycieczka jest prowadzona w języku słoweńskim i angielskim. Przejście trasy z przewodnikiem trwa 1.5 h.
  Powrót na parking jest indywidualny – do wyboru są 3 warianty tras (dostępne w zależności od pory roku).
  Trasy oznaczone są rożnymi kolorami, mają różną długość:
  – trasa zielona – 15 minut oraz 100 schodów do pokonania + winda,
  – trasa żółta – 30 minut, 400 schodów do pokonania
  – trasa czerwona – najdłuższa, ale zarazem najbardziej widokowa – 1.5 h, 700 schodów do pokonania.
• bilety – bilety warto kupić online z wyprzedzeniem, w sezonie wakacyjnym nie zawsze są dostępne na miejscu w kasie.
• trudności – trasa jest dobrze przygotowana, odcinki, które pokonują turyści są oświetlone, dostępna także dla dzieci. Warto uwzględnić fakt, że podczas zwiedzania jest kilkaset schodów do pokonania
• temperatura – w jaskini jest 12 °C, warto mieć cieplejsze ubranie, wygodne buty sportowe.
• punkt widokowy – po wyjściu z jaskiń warto zatrzymać się na chwilę przy punkcie widokowym w dolinie rzeki Reki, gdzie widać ogromne krasowe zapadlisko, w którym rzeka znika pod ziemią i rozpoczyna swoją wędrówkę przez labirynt korytarzy.
• zakaz robienia zdjęć – w części podziemnej jaskiń obowiązuje zakaz fotografowania w celu ochrony ekosystemu. 
• parking / wejście – wejście znajduje się w wiosce Matavun (Gmina Divača). Przy jaskiniach znajduje się duży, bezpłatny parking dla turystów. Obok jest kasa biletowa
• zwierzęta – zwiedzanie jaskiń ze zwierzętami jest zabronione
• zdjęcia wnętrza jaskini znajdują się na stronie parku jaskiń https://www.park-skocjanske-jame.si.

Trasa turystyczna prowadzi przez kilka spektakularnych miejsc:

• Most Cerkvenikov – kamienny most zawieszony prawie 50 m wysoko nad rzeką. Został wybudowany na początku XX w., aby umożliwić eksplorację trudno dostępnych odcinków jaskini.
• Velika dvorana (Wielka Sala) zachwyca swoimi rozmiarami – ma wysokość ponad 100 metrów,
• Tiha jama (Cicha Jaskinia) – można podziwiać bogatą szatę naciekową: stalaktyty, stalagmity i draperie kalcytowe tworzące fantazyjne efekty,
• Wielka Komora Martela –  jest to największa z komór, ma 308 metrów długości i 106 metrów wysokości. Uznawana jest za jeden z cudów krasowego świata.
• Podziemny Kanion Rzeki Reki – ma długość około 3 km, zobaczymy tu monumentalne ściany wznoszące się miejscami na 100 metrów wysokości.

Jaskinie Szkocjańskie – mapa trasy turystycznej. Źródło – strona parku jaskiń https://www.park-skocjanske-jame.si.

Jaskinie Szkocjańskie – zdjęcia wykonane z trasy powrotu – najdłuższego wariantu oznaczonego kolorem czerwonym, poprowadzonym po Velikiej i Malej Dolinie.

Post Jaskinie Szkocjańskie – cud natury Słowenii pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.