Autor: Przemysław Borys 

Svolvaergeita – trasa podejścia pod skałkę z parkingu

Ogólnie w internecie znajdowałem opinie, że wspinaczka jest łatwa i wchodziły tu osoby bez wcześniejszego doświadczenia wspinaczkowego. Ja byłem na paru drogach w Tatrach wycenianych na II, III, czy nawet drogi z fragmentami za IV (Łomnica Żebrem Birkenmajera) – ale wspinanie na Svolvaergeicie było dla mnie trochę ekstremalne. Przewodnik mówił, że trudności wynikały głównie z warunków atmosferycznych – utrudniona komunikacja i odmarzanie palców (potrzebnych przecież do łapania chwytów w skale). Ale po kolei.

W Svolvaer, po spotkaniu z przewodnikiem na parkingu (u podnóża szlaku), pobraniu sprzętu (uprzęże, liny, kaski, były też do wzięcia buty wspinaczkowe) ciągniemy w górę schodami, jak zwykle, ułożonymi przez nepalskich Szerpów. Spoglądamy na dół, a tam piękna panorama tego miasteczka.

Po lewej zbliżenie jednej z wysepek. W pewnym momencie opuszczamy piękny szlak ze schodami i przeprawiamy się trochę na przełaj, niekiedy w eksponowanym terenie.

A to cel naszego trekkingu – po norwesku znaczy to „koza ze Svolvaer”. U góry są dwa wierzchołki, między którymi niektórzy przeskakują, był też śmiałek, który skoczył między nimi na rowerze. Najłatwiejsze podejście (5b w skali wspinaczkowej) biegnie mniej więcej z tej strony. Niestety, pogoda jest kiepska, siąpi deszcz, skały są mokre, więc musimy poczekać. W międzyczasie, aby się nie wyziębić, trochę wspinamy się po okolicy (właściwie robimy taki trochę eksponowany trekking), w pewnym momencie nawet dotarliśmy wyżej niż Svolvaergeita, która nie jest bardzo wysoką iglicą, ot jakieś 50 m w pionie, czyli niecałe 20 pięter gdyby przełożyć to na wieżowiec.

Niestety, czekanie na pogodę się przeciągnęło i ostatecznie zostałem tylko ja do wchodzenia. Na początku asekurowałem podchodzącego przewodnika – on zakładał cały wyciąg, a moim zadaniem
było wyłapanie jego lotu na kubku asekuracyjnym gdyby odpadł. A tego dnia to było możliwe, bo palce szybko odmarzały. Po przewodniku przyszła kolej na mnie. Niestety, na początku popełniłem błąd, bo minąłem frienda (taką kotwę wciskaną w szczelinę skalną), którego miałem wyjąć przy wchodzeniu. Przewodnik wybrał linę i nie mogłem wrócić. Po dość długim czasie się udało, ale straciłem tam sporo siły, bo akurat ten fragment jest na tej drodze wyceniany na 5b i jest najtrudniejszy.

Po uporaniu się z tym początkowym odcinkiem (dla ułatwienia miałem tam zainstalowane dwie pętle na oparcie stopy), dalej szło już w miarę sprawnie, ale bardzo mi odmarzły palce i nie miałem w nich czucia.

Przy końcówce trochę trzeba było jeszcze pokombinować, bo chociaż był niezły chwyt rękami, to nogi mi się ślizgały po gładkiej skale. Był też odcinek, gdzie trzeba było trochę iść „na rozpór”. Po prawej zdjęcia przewodnika z góry na moje wspinanie. Musiałem dojść do tej półki, gdzie na mnie czekał i stamtąd (gdzie jest zresztą jakiś łańcuch do przyasekurowania oczekującego turysty) – już krótki odcinek na sam szczyt.

To zagubienie na twarzy przy szukaniu czegoś do złapania, a po prawej już zdjęcie na czubku wyższego rogu iglicy.

Selfie z moim przewodnikiem – Timme Ellingjord, Hvitblikk Æventyr Foto.

Post Svolvaergeita – efektowna wspinaczka na Lofotach pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autor: Przemysław Borys 

Preikestolen – parametry trasy

Państwo – Norwegia
Rejon: południowo-zachodnia część kraju (region Ryfylke, ok. 25–35 km na wschód od miasta Stavanger)
Punkt wyjścia: parking Preikestolen Basecamp
Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato (trasa dostępna jest w okresie 1 czerwca – 31 sierpnia)
Trudności: Trasa jest dobrze oznaczona, nie ma trudności terenowych, ale przy gorszej pogodzie, np. po deszczu, kamienna ścieżka może być śliska. Należy zachować szczególną ostrożność na klifie.
Suma wzniesień: ok. 290 m
Długość trasy: ok. 10,2 km (tam i z powrotem)
Czas wyprawy: (sam przemarsz): ok. 3 – 4 h (tam i z powrotem).

Zdjęcie z tablicy informacyjnej przy parkingu z przebiegiem szlaku i informacjami dla turystów

W czwartek, po noclegu u znajomych Agaty w Stavanger – ruszyliśmy na kolejną ikonę Norwegii – skalną ambonę Preikestolen. To blisko, ciut ponad godzina jazdy – po drodze przebijamy się przez dłuuugi tunel pod fiordem ze Stavanger – o ile się nie mylę, płatny tunel (kamery skanują nr rej i doliczają do rachunku zarejestrowanego w systemie Epass24).

Wchodzimy po schodach, które tutaj układali Szerpowie z Nepalu. Wszędzie ich tu pełno, Szerpa był naszym przewodnikiem później na Nigardsbreen, szerpowskie schody były też pod Svolvaergeitą.

Z parkingu P2, na którym zaparkowaliśmy (P1 był pełny) – mamy do przejścia 5.2 km i 292 m przewyższenia (wg profilu z mapy.com – na tablicy informacyjnej napisano 500 m przewyższenia). Podejście do ambony zajmuje około 2:30 h, a powrót na dół godzinę. Po odcinku skalnej ścieżki pojawia się odcinek, biegnący przez torfowisko Krogabekkmyra. Na szlaku tabliczka oddająca hołd Szerpom, którzy remontowali szlak.

Po pewnym czasie robi się dość stromo, ale na krótko. Gdy teren się wypłaszcza, pojawiają się niecki z wodą.

O postępach trasy informują nas stale słupki, coś podobnego jest też na szlaku na Trolltungę. Tu pomiar jest względem parkingu P1. Po zakończeniu podejścia, krajobrazy na „dachu fiordu” przypominają bardzo te z Kjeragu, choć tam z racji wysokości było mniej zieleni.

Jeszcze tylko trzeba obejść te skałki na horyzoncie poprzedniego kadru. Pojawiają się ostrzeżenia – co wolno, a czego nie należy robić na krawędzi klifu.

Tuż przed amboną otwiera się piękny widok na klif. Bodaj nawet ładniejszy niż na samą ambonę. Za chwilę pojawia się i główna atrakcja. Lokalna nazwa „Hyvlatonna” oznacza „ambonę”.

I widoczek z pierwszej perspektywy z ambony, stojąc metr od przepaści. Ale, ale coś mnie tu rozczarowywało… Gdzie robi się te zdjęcia z folderów reklamowych??? Te z góry??? Dronem?? Rozglądam się dookoła i widzę ludzi łażących po skałkach ponad amboną – tam przecież jakoś da się wejść! Próbowałem trochę na ślepo, aż w pewnym momencie zobaczyłem czerwoną literkę „T” na skałkach – SZLAK. Szlak do punktu widokowego. Ależ mało ludzi tam docierało. Większość po prostu stawała do kolejki, którą tu widać, aby zrobić fotę na narożniku. Agata z Sonią stoją tutaj na lewo i u dołu tego „ogonka”.

Poprzednie stanowisko nie wyczerpuje możliwości widokowych z góry – kilkadziesiąt metrów dalej można spojrzeć na ambonę w przeciwnym kierunku, z widokiem na cały fiord. Można iść stąd jeszcze dalej, na ścianę fiordu za zakolem przy Preikestolen i zobaczyć całość z jeszcze większej wysokości i z większego oddalenia (a więc zapewne ze szczegółami ambony aż po samą wodę w fiordzie), ale ten widok mi całkowicie wystarczył. Wróciłem na dół i oczywiście Agatę i Sonię zachęcałem, aby tam się wdrapać, bo szkoda ten widok przegapić.

W ten sposób mamy wspólne zdjęcie z widokiem na ambonę i fiord.

Poniżej szczegóły podejścia w górę:

Koło ambony, przy tabliczce wypatrujemy znaku „T”, oznaczającego szlak. Tutaj widać go na lewo i na prawo, trochę poniżej pana w czarnej koszulce i białych spodniach. Następnie wspinamy się zgodnie ze znakami i po chwili mijamy bloki skalne.

Poruszamy się jak osoby na zdjęciu po lewej, wspinamy się na skały i mamy otwarte dojście do pierwszego punktu widokowego. Ciągle prowadzą nas literki „T”. Naprawdę warto! Dużo bardziej, niż stać w kolejce do zdjęcia na dole.

Post Preikestolen – jak spojrzeć na słynną ambonę z góry? pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autor: Przemysław Borys

Przystań łódki, która podwozi turystów od parkingu do szlaku na lodowiec

Na horyzoncie widać jęzor lodowca. 20 lat temu lodowiec sięgał tu gdzie stoimy!

Ponieważ przewodnik na Nigardsbreen zaczynał dopiero około 10:00, a dojazd pod lodowiec zajmował niecałą godzinę – mogliśmy sobie ten jedyny raz pospać trochę dłużej. Na zdjęciu po lewej przystań łódki, która podwozi turystów od parkingu do szlaku na lodowiec. Ściślej, to można też do lodowca dostać się szlakiem terenowym bez łódki, ale tablice określają go jako „challenging”. No i my mamy tu wejście na lodowiec z przewodnikiem, więc łódka jest w pakiecie (koszt w 2025 955 NOK/os, Jostedalen Breførarlag, jedna z najrozsądniejszych ofert).
Po zejściu z łodzi jest 1.5 km pod lodowiec. Naszym przewodnikiem był nepalski szerpa, który dość szybko tam zasuwał i większość grupy się zmęczyła. Na drugim zdjęciu poniżej na horyzoncie już widać jęzor lodowca. A jeszcze 20 lat temu lodowiec sięgał tu gdzie stoimy! To jest wymierny obraz globalnego ocieplenia. Teraz zostały tylko wygłaskane lodem skały.

Lodowiec stale się wytapia i płynie z niego dość rwący potok. Chwilę dalej informacja: nie wolno wchodzić na lodowiec bez przewodnika (lub przeszkolenia). Dodatkowo załączone opisy tragedii z 2014 r. (gdy pod dwójką rodziców załamał się lód nad ujściem rzeki – zginęli) i z 2018 r., gdy zginął austriacki turysta po tym jak oberwał się blok lodu i wpadł do rzeki. Kawałki lodu poobijały jeszcze 9 innych osób.

Za barierkami już blisko do miejsca gdzie trzeba założyć raki.
Niebieski lód. Skąd on się bierze? Jest to stary, sprasowany ciężarem lodowca lód, który rekrystalizuje do postaci pozbawionej defektów rozpraszających padające światło. Zabarwienie jest analogiczne do zabarwienia czystej wody, bo cząsteczki wody pochłaniają najsilniej czerwoną część widma.

Zakładamy raki. Dalej będziemy już wędrować po lodzie, a tam jest bardzo ślisko. To nie jest śnieg.

Rozpoczynamy wspinaczkę. Na samym początku przewodnik funduje nam największą chyba atrakcję – wejście do lodowej jaskini – dawnego kanału, którym spływała woda, a teraz najwyraźniej znalazła sobie inną drogę i tu można wejść „na sucho”.

Ach to niebieskie światło w środku. Dalej zdjęcie Agaty z telefonu.

Ach, to niebieskie światło w środku…

Wszędzie pełno spękań pokrywy. To jest bardzo niebezpieczne tuż po zimie, kiedy szczeliny przykryte są śniegiem (i można w nie nieopatrznie wpaść). Dlatego też nawet latem, kiedy wszystko widać, idziemy związani liną. Nigdy nie wiadomo kiedy załamie się lód nad jakimś korytarzem poniżej.

A tak taka szczelina wygląda w środku. Trochę się nagimnastykowałem z fotografowaniem, ale idąc na końcu wycieczki nie było łatwo.

Kolejna fajna niebieska szczelina. I ja znowu się gimnastykuję. Tak, tak, nie trzymam tu poprawnie czekana (powinno być za głowicę, łopatką do przodu) – no bo trzeba uwolnić prawą rękę na zdjęcie.

A to efekty gimnastyki.

Dochodzimy tu wreszcie do miejsca na „lunch”. Nasz Szerpa robi wszystkim zdjęcia przy szczelinie z wodospadzikiem. Młodzieży również.

Na lodowcu łatwo można sobie schłodzić oranżadę.

Widok na dalsze partie lodowca – cały jego masyw nazywa się „Jostedalbreen”, a Nigardsbreen jest tylko jednym z jego jęzorów.

Dziesiątki kilometrów śniegu lodowca Jostedalbreen. Można go wpisać w taki prostokąt 20 km na 60 km. Obok zbliżenie jego wież lodowych.

A tutaj znów niebieska szczelina, taka jakby wagi… organiczna.
Po lunchu przewodnik pyta „to co, chcecie łatwo dalej, czy trudniej?” – no i wyszło, że chcemy trudniej. A czy ktoś zauważył, że Agata ma profesjonalne okulary lodowcowe? Od naszego Szerpy.

W takim razie ruszamy ku wieżom lodowym i spróbujemy się na nie wspiąć. Pod nogami w spękaniach ciurka woda.

Nie widać tego dobrze, ale idziemy tutaj wąziutką lodową granią. I wspinamy się wyżej.

Nasze cienie wędrują na przeciwległym grzbiecie lodowym

Nasz Szerpa przygotowuje dalszą trasę – poszerza ostre granie, zbija z nich czekanem te ostrza, abyśmy mogli postawić stopy (pomimo tego nie było super stabilnie).

Przed nami spękania pokrywy lodowca. My schodzimy przygotowanymi schodkami.

Ostra grańka do przejścia i pomału schodzimy. Skrzy się lód i jeszcze mamy dane obejrzeć jedną niebieską dziurę.

Pęknięcia wzdłuż szlaku i w jednym takim dużym pęknięciu idziemy.

Pełno żwiru uwiązanego w lodzie, a jednak się błyszczy

Typowa szczelina odszczepionego bloku lodowego.

I już na stałym gruncie. Myjemy raki w rzeczce. Na zdjęciu po prawej widać miejsce, gdzie sięgał lód w 2003 r., kiedy nasz Szerpa był tu po raz pierwszy – z głupia frant zapytałem czy był tu lód, powiedzmy, 100 lat temu.

Post Nigardsbreen – jeden z najczęściej odwiedzanych lodowców Norwegii pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autor: Przemysław Borys 

Kjerag – parametry trasy

Państwo – Norwegia
Rejon: południowo-zachodnia część kraju
Punkt wyjścia: restauracja Øygardstølen (640 m n.p.m.)
Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato (trasa dostępna jest w okresie 1 czerwca – 31 sierpnia)
Trudności: Trasa prowadzi przez polodowcowe kamienie, które mogą być śliskie, szczególnie podczas opadów deszczu. Należy zachować szczególną ostrożność przy wejściu na sam widokowy głaz.
Suma wzniesień: ok. 800 m
Długość trasy: ok. 11 km (tam i z powrotem)
Czas wyprawy: (sam przemarsz): ok. 6 h (tam i z powrotem)

Kjerag – mapa trasy

Na Kjerag wybieramy się dzień po zwiedzaniu Oslo. W związku z tym nocleg wypadł nam w okolicach Telemarku. O 6 rano wstaliśmy i wyruszyliśmy z Telemarku na Kjerag (po norwesku czytają jakoś „Sierag”). W drodze przez góry (chyba okolice Sitåsteigen) malownicza wioska z dachami krytymi darnią (fot. niżej po lewej).

Górskie drogi są mniej więcej tej szerokości, jak na powyższych zdjęciach. Niżej, w wioskach są nieco szersze, wyżej w górach – na szerokość jednego samochodu. Na szczęście wcześnie rano prawie nie było potrzeby mijanek. Jak wracaliśmy z Kjeragu – już tak różowo nie było i trzeba było korzystać z zatoczek (jedną widać za owcami). Sporo owiec. Co ciekawe, tutaj jest właściwie teren niezabudowany (80 km/h), ale taką prędkość można rozwinąć tylko na prostych odcinkach z dobrą widocznością. Sporo jest też zjazdów – po jednym z nich zaczęły nam się palić hamulce (nieopatrznie zjeżdżaliśmy na tempomacie, który nagle zgłosił awarię przegrzania i dym poleciał spod auta – później już robiliśmy solidne redukcje biegów do hamowania silnikiem – typu 70 km/h na dwójce).

W końcu nad ranem, koło 9:00 dotarliśmy do parkingu pod Kjeragiem (przy restauracji Øygardsstølen) i zaczęliśmy trekking. Na początek pamiątkowe zdjęcie przy drogowskazie. Zaczyna się przyjemnie schodami. Tutaj wchodziło wiele osób, a byli i tacy, co nie kontynuowali dalej.

Niestety, za schodami zrobiło się trudniej. Stroma, gładka skała, na którą potrzeba najlepiej buty z vibramem, bo inna guma się ślizga nawet po suchej skale (tutaj poślizg w butach Jacka Wolfskina). Strach pomyśleć jak to wygląda po deszczu. Kozy jednak nie miały problemu i radziły sobie lepiej od nas.

W końcu jakieś miejsce, gdzie dało się odwrócić do zdjęcia. Zdobyliśmy tym samym pierwszy z trzech wierzchołków na drodze do Kjeragbolten. I niestety, trzeba stąd było schodzić, aby za chwilę móc znów się wspinać. Było to trochę deprymujące.

Ale za to pojawił się widok na przeciwległą ścianę fiordu Lysefjorden. Potem znowu schody.

I kolejne łańcuchy ze śliskimi głazami, a potem płaskowyż. Jeszcze tego nie wiedzieliśmy, ale większość norweskich fiordów „na górze” wygląda podobnie – wygładzone lodem i śniegiem kamienne płaskowyże.

Jest trochę wilgoci i stawy na płaskowyżu, a trochę dalej schronisko awaryjne gdyby kogoś zastała nagle zła pogoda. Mniej więcej w połowie trasy.

I znów trzeba było schodzić. Już ostatni raz… Nie licząc powrotu na parking. Na dole płynie sobie do fiordu rzeczka, można sobie było opłukać spoconą twarz.

Ostatnie wspinanie po łańcuchach. Pojawia się widok na wodę w fiordzie Lysefjorden.

Niektórzy podchodzili do krawędzi. Ale w końcu trzeba było opuścić ten widokowy moment i piąć się dalej do góry.

I znów wygładzone płaszczyzny „dachu” fiordu. Na zdjęciu widać jak znakowany jest szlak. Czasem trochę zbyt rzadko, ale w orientacji pomagały też kamienne kopczyki (tak w Polsce tępione).

Dłuższy czas szliśmy potem po płaskim, ponad kilometr szczytem fiordu. Ponownie widać było szczelinę fiordu, ale za daleko by zobaczyć wodę.

Kilkanaście minut przez Kjeragbolten, przy rozejściu szlaków na ten głaz lub na punkt widokowy Nesatindane (notabene polecany bardzo jako wynagrodzenie wysiłku jeśli ktoś nie odważył się wejść na Kjeragbolten) – pojawiły się owieczki. Nie bały się ludzi – w końcu mnóstwo Polaków tam przechodzi każdego dnia.

Zeszliśmy nieco w dół i… w oddali pojawił się już słynny głaz, zaklinowany między ścianami wąwozu. Agata weszła pierwsza, ale zdjęcie okazało się dobre dopiero za trzecim razem. Następna była Magda, która też wchodziła dwa razy. Po niej Sonia. I ja też – Boże, ale to było niekomfortowe przy moim lęku wysokości. Ja potrafię się wspinać w eksponowanym terenie, ale jak nie mam 3 punktów podparcia (2 nogi + ręka lub 2 ręce + noga), to mi błędnik zaczyna pływać. A tam jeszcze jacyś ludzie stali na klifie i moje zdjęcie się opóźniało, a mi nogi miękły z każdą sekundą. Na szczęście zrobiliśmy sobie stanowisko asekuracyjne na ringu, który był tuż przed wejściem na kamień, więc w najgorszym razie bym poleciał kilka metrów…

Lina skrócona na „kluczkę” na karabinku, karabinek wpięty w ring; z drugiej strony uprząż wpięta do liny podwójną ósemką. Po powrocie wyszło mi, że zamiast tej kluczki (podwójnej) mogłem przecież równie dobrze zawiązać na karabinku podwójną ósemkę, która w razie odpadnięcia nie zaciska się w niezdejmowalny supeł.

A tak wygląda z tyłu ścieżka podejścia na głaz i sposób, w jaki można wpiąć asekurację. Na lewym zdjęciu ring asekuracyjny jest także widoczny. Dla mnie – dopóki dało się iść przy ścianie, było w porządku. Do momentu, gdzie widać wpiętą linę, było OK. Nogi stały, ręka opierała się o ścianę. Ale potem… Trzeba było puścić ścianę, a podłoże było takie obłe, nogi nie stoją na nim płasko, jest wrażenie, że zaraz pojadą… A podobno nikt tam nigdy nie zginął. Aż trudno uwierzyć.

Schodzimy, a jest pod górę?

Po chwilach emocji czekała nas jeszcze droga powrotna. 5 km drogi i jeszcze 200 m przewyższenia. Jak to: schodzimy, a pod górę?

I znów śliskie głazy pod górę. Ale chyba trudniejsze były te wyślizgane skały w dół – moje Adidasy Terrexy właśnie tu spode mnie wyjechały. W dole już majaczył parking, więc powoli wycieczka zmierza ku końcowi.

Post Kjerag – jak wejść na słynny norweski głaz z asekuracją? pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Ważne! Aby uniknąć podejścia ok. 4 km po asfalcie (400 m przewyższenia!) wycieczkę można rozpocząć z parkingu Magelitopp, który jest płatny: 600 NOK + dodatkowo 200 NOK za przejazd drogą. Można tam dojechać busem wahadłowym (płatny). Mankamentem jest konieczność rezerwacji z wielomiesięcznym wyprzedzeniem – nie skorzystamy z niego np. gdy chcemy trafić w okno pogodowe.

Autor: Przemysław Borys 

Język Trolla – parametry trasy

Państwo – Norwegia
Rejon: południowo-zachodnia część kraju, okolice Oddy
Punkt wyjścia: Mågelitopp (jeden z trzech parkingów w rejonie miejscowości Tyssedal),
Czas: 1 dzień
Pora roku: wiosna, lato (trasa dostępna jest w okresie 1 czerwca – 31 sierpnia)
Trudności: trasa nie ma trudności technicznych (terenowych), ale szlak jest długi, wymaga dobrej kondycji. Trasa prowadzi przez polodowcowe kamienie, które mogą być śliskie, szczególnie podczas opadów deszczu, nawet latem przechodzimy przez płaty śniegu (dobrze mieć raczki i kije). Warto wyruszyć odpowiednio wcześnie, aby bezpiecznie wrócić przed zmierzchem. Problemem może być zmienna pogoda.
Suma wzniesień: ok. 580 m
Długość trasy: ok. 20 km (tam i z powrotem)
Czas wyprawy: (sam przemarsz): ok. 7 h (tam i z powrotem)

Przebieg trasy wg mapy.com. Oprócz szlaku pieszego widać też bardziej emocjonujące podejście ferratą, niestety nie mieliśmy dość czasu aby pójść tym wariantem (pogoda też niekoniecznie była na niego najlepsza).

Przebieg trasy wg tablicy w terenie. Widać zaznaczone schrony awaryjne oraz rekomendowane miejsca na rozbijanie namiotów.

Język Trolla – opis trasy

Dojazd i koszty

Wycieczkę rozpoczęliśmy rano o 6:00. Po opuszczeniu noclegu (szczęśliwie dzień wcześniej przyjechaliśmy koło 19:00, więc było dość czasu na spanie) pojechaliśmy do Oddy i dalej wzdłuż fiordu Sorfjorden na Tyssedal, a tam w góry na parking Magelitopp. Parking kosztuje 600 NOK i jeszcze 200 NOK trzeba zapłacić za przejazd drogą, która do niego prowadzi – ale alternatywą byłoby wspinanie się 400 m pod górę na 4 km (nachylenie 10%) po asfalcie – albo podjechanie do wejścia na szlak busem wahadłowym, co na 4 osoby kosztowałoby chyba nawet więcej niż 800 NOK. Mankamentem jest konieczność rezerwacji z wielomiesięcznym wyprzedzeniem – nie skorzystamy z niego np. gdy chcemy trafić w okno pogodowe.

Między 7:00 i 8:00 zbieramy się na szlak, po drodze towarzyszą nam podobnie jak na Preikestolen słupki kilometrowe. Tym razem mamy do zrobienia w jedną stronę 9.3 km i 475 m podejścia (zmierzony czas podchodzenia około 4 h; w drodze powrotnej jeszcze dodatkowo 125 m podejść i niecałe 3 h marszu – cała wycieczka trwała około 7 h). Subiektywnie trasa nie jest trudna, początek faktycznie może jest nieco mocniejszy, ale ogółem nie różni się to wiele od szlaków w Beskidach. Na tej trasie często bywają amatorzy biwaków – na jeden dzień jest wtedy do przejścia tylko 10 km (ale z namiotem na plecach), no i z rana ma się Język Trolla tylko dla siebie. Jak widać na tablicy, są wyznaczone specjalne miejsca biwakowe. Początkowo trasa jest raczej płaska i bardzo mokra, wszędzie przelewa się woda.

Po chwili powoli zaczyna się robić stromiej.

Krótka chwila lepszej widoczności. Za nami widać rozlewiska, a po około półtorej godziny podejścia docieramy do pierwszego jeziorka w górnej części fiordu. Według opisów jakie mieliśmy, stąd już „tylko łatwiej”.

I znów na chwilę rozwiała się mgła (czy też chmura). Potem trochę postraszyło deszczem, więc się ubraliśmy – jak się okazało na wyrost. Prawdziwie lunąć miało dopiero w drodze powrotnej.

Na zdjęciu po lewej widać schrony przy szlaku – nie mam pojęcia na jakich zasadach funkcjonują, generalnie nikogo przy nich nie widzieliśmy. Wg tablicy informacyjnej są na szlaku dwa takie obiekty: Floren i Endaen. Na zdjęciu po prawej docieramy do krawędzi fiordu (czy tak można nazwać ten klif, skoro tam jest jezioro?) z widokiem na jezioro Ringedal.

Widoki nie rozpieszczają, czym bliżej Trolltungi, tym mniej widać. Ale jest w miarę sucho. Po drugiej stronie jeziora na Einseten (1446 m) widać jęzory lodowcowe.

Cały czas płyną dookoła nas wodospady

Przed samym końcem jeszcze trochę wspinania. Robi się niestety coraz bardziej mgliście.

Na zdjęciu poniżej już właściwie powinno dać się dojrzeć Trolltungę, a my błądziliśmy we mgle i ledwo widzieliśmy kolejne słupki szlaku. Trochę to było załamujące. Gdy wreszcie dotarliśmy – od razu lament „nic nie widać” – ale w przypływie desperacji wszedłem na Język Trolla żeby chociaż udokumentować, że do niego dotarliśmy. Zdjęcie wyszło mniej bajeczne niż zazwyczaj, ale pokazujące surowość okolicznej natury.

Język Trolla

Okazało się, że te chmury „chodzą” i co jakiś czas trochę się przeciera widok. Oczywiście chętnych do takiej sytuacji było sporo (kolejeczka do wejścia na Język Trolla za tym progiem skalnym po lewej stronie, schodzi się tam trochę po drabince) i nie można było czekać na zejście mgły w nieskończoność. Ale udało się nam wyczekać całkiem fajne ujęcia.

Potem Agata życzyła sobie bardziej ekstremalnego ujęcia… Ja patrzyłem na to z duszą na ramieniu, bo przy moim pierwszym wejściu były takie podmuchy wiatru, że jak popatrzyłem na wyświetlacz aparatu i podmuch uderzył we mnie bez przygotowania, to o krok mnie przesunęło. Na języku jest sporo miejsca – jak stoi się na środku to będzie dobre 2 kroki do przepaści (jest szansa, że ustoją tam osoby z lękiem wysokości), ale w ten dzień ja chyba bym nie siadał na samym brzegu.

Po wyczekaniu ujęć zdjęciowych schodzimy. Po drodze jeszcze raz otwiera się widok jeziora. Niestety, na sam koniec nas solidnie zlało. Za późno się zorientowałem, że kurtka mi nie wystarczy i że czas na ponczo. Przemokłem do suchej nitki, w butach chlupotało, choć ani razu nie depnąłem w kałużę. Ale co chcieliśmy zobaczyć, to zobaczyliśmy. W przypadku niepogody warto poczekać na górze (łatwo powiedzieć jak się nie ziębnie na wietrze). Można wyczekać ciekawe kadry – niekiedy może i ciekawsze – bardziej obrazujące potęgę natury – niż te typowo pocztówkowe przy pięknej pogodzie. Potrzeba cierpliwości i… refleksu, żeby tych okazji nie przegapić.

Post Język Trolla – co widać w deszczowy dzień? pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Autor: Przemysław Borys

Kraj: Norwegia
Rejon: Jotunheimen
Punkt wyjścia: (powrotu): Spiterstulen turisthytte, schronisko Spiterstulentacja
Długość trasy: ok. 12,1 km (tam i z powrotem)
Różnica wzniesień: 1455 m (wg mapy na https://www.alltrails.com)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 7 h (tam i z powrotem). Rzeczywisty czas przejścia: ok 7 h w obie strony (wg mapy.com Spiterstulen→ Galdhøpiggen 4:18 podejście, 2:59 zejście).

Rzeczywisty czas przejścia: ok 7 h w obie strony (wg mapy.com Spiterstulen→ Galdhøpiggen 4:18 podejście, 2:59 zejście).

Tego dnia mieliśmy najbardziej zabójcze wstawanie – wyjazd o 5:00, aby około 7:00 dotrzeć pod Galdhopiggen. Tylko tak mieliśmy szansę wejść na ten „Dach Norwegii” (2469 m), a następnie jeszcze podjechać na Kannesteinen – fotogeniczną skałkę nad morzem.
Na początku szlak wiedzie w postaci ścieżki, a za rzeką widać schronisko Spiterstulen. Niestety, dość szybko kończy się ścieżka, a pojawia się rumowisko skalne, po którym idzie się już do końca. Ogólnie 6 km podejścia i 1385 m przewyższenia, czyli non stop średnio 23% nachylenie. Daje popalić. Ze schroniska są też możliwe drogi wspinaczkowe, oczywiście z zaleceniem skorzystania z usług przewodnika.

Mniej więcej po dotarciu do grzbietu, za którym znika rzeka, pojawia się pierwsze pole śnieżne – śliskie. Dalej chwila wypłaszczenia, tu operuje słońce i nie ma śniegu.

Norweskie „śmigło” w powietrzu – kogoś tam mieli podczepionego, może ratownika.

Dochodzimy do południowej granicy kotła lodowca Styggebreen (po norwesku to znaczy „brzydki lodowiec”).

„Fałszywy wierzchołek” (Keilhaus Topp, 2355 m n.p.m.) przy obejściu lodowca – z niego trzeba zejść i iść na następny. Ku naszemu zdziwieniu na tej wysokości można spotkać zwierzątka.

Wycieczka turystów ze schroniska Juvasshytta

Schodzimy z fałszywego wierzchołka. A przez lodowiec wędruje wycieczka ze schroniska Juvasshytta. Idą tak gęsiego bo zasady poruszania po lodowcu wymuszają wiązanie liną (jak ktoś wpada w szczelinę, inni się przewracają i wyhamowują). Wycieczki organizowane są w miesiącach letnich (od czerwca do połowy września), pierwsze ruszają o 10:00 rano, wcześniej warto zarezerwować miejsce.

Zbliżenie nawisu i widok na Spiterhoe (2033 m).

Po lewej zbliżenie Spiterhoe. Na zdjęciu po prawej już widać szczyt! Na wierzchołku znajduje się mała kafejka. Knut Voles hytte.

Po zażyciu żelu energetycznego docieramy na miejsce. Norweskie 2469 m padło. Panorama gór za schroniskiem.

Na szczycie tarcza z oznaczonymi kierunkami szczytów panoramy. Za pomocą lunetki można wycelować w obiekt, którego nazwę chcemy poznać. Droga powrotna taka jak podejście. Co ciekawe, do schroniska Spiterstulen droga dla samochodów jest ekstra płatna – i to poza automatycznymi systemami płatności, trzeba uważać.

Post Galdhøpiggen – „Dach Norwegii” pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Ruiny klasztoru są wpisane do rejestru zabytków nieruchomych.

Autor:  Waldemar Rusek

Historia klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu

Fundatorem klasztoru był wojewoda wołyński Jan Adam Stadnicki, który wybudował go jako wotum dziękczynne za ocalenie Leska przed potopem szwedzkim. Wystrój wnętrz w dużym stopniu ufundowała jego córka Anna Stadnicka.

Kompleks usadowiony jest w Zagórzu, na wzniesieniu Mariemont, w zakolu rzeki Osławy. Prace budowalne rozpoczęły się w 1700 roku i trwały 30 lat, ale już w 1714 roku wprowadzili się tu zakonnicy. W późniejszym okresie dobudowano mury obronne, które objęły teren o powierzchni 1,59 ha.

W skład zespołu klasztornego wchodził m.in.:

• kościół na rzucie krzyża greckiego,
• klasztor z wirydarzem pośrodku, biblioteką, refektarzem i kuchnią oraz celami dla zakonników,
• foresterium (dom gościnny),
• budynek bramny, kordegarda, wozownia, budynki gospodarcze, studnia i ogród klauzurowy
• klasztorny szpital dla weteranów wojennych pochodzenia szlacheckiego, który istniał aż do kasaty klasztoru w 1831 r.

W 1772 r. podczas konfederacji barskiej klasztor stał się schronieniem dla żołnierzy konfederacji. Podczas oblężenia przez wojska rosyjskie został ostrzelany z armat, część zabudowań została zniszczona i spalona. Obrona klasztoru w Zagórzu była ostatnią bitwą konfederacji barskiej.

Zakonnicy podjęli prace odbudowy klasztoru, ale władze zaboru austriackiego nie pozwoliły na przywrócenie mu pełnej świetności.

W 1822 r. doszło do kolejnego pożaru. Wg oficjalnej wersji policji był on wynikiem kłótni zakonników, ale były też przypuszczenia, że było to celowe podpalenie zaborców. W 1831 rząd austriacki zniósł klasztor w Zagórzu, a karmelici zostali przeniesieni do Przeworska i Lwowa. Obrazy i inne ocalałe z pożaru wyposażenie umieszczono w kościele parafialnym w Zagórzu.

Opuszczony klasztor niszczał przez następne 135 lat. Jego odbudowa ruszyła dopiero w 1957 r. Zaangażowali się w nią nie tylko zakonnicy, ale też mi.in.  Tadeusz Żurowski – generalny konserwator zabytków archeologicznych w Ministerstwie Kultury i Stefan Stefański – dyrektor Muzeum Historycznego w Sanoku. Odgruzowano wtedy studnię, oczyszczono teren wokół kościoła oraz mury, wykonano też pokrycie dachowe nad dawną kordegardą. Niestety, z powodu braku środków finansowych zrezygnowano z dalszych prac. W 1962 r. na polecenie przełożonych zakonnicy opuścili zagórski Karmel.

Kiedy klasztor wszedł pod opiekę gminy Zagórz podjęto wraz z Podkarpackim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków kolejną akcję odbudowy. Oczyszczono teren wokół zabudowań oraz mury z drzew i krzewów, zabezpieczono też szczyty murów oraz odbudowano dwie baszty, zabezpieczono też trzy elewacje kościoła. Przed kościołem ustawiono figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Z powodu problemów finansowych akcję przerwano na kilka lat, do roku 2011 r.

Obecnie miejsce jest udostępnione dla turystów. Wewnątrz jednej z wież znajduje się platforma widokowa, można z niej podziwiać panoramę Zagórza i Gór Słonnych. Wokół ruin utworzono ogród ze ścieżkami, ustawiono też tablice informacyjne związane z historią klasztoru.

Obok ruin utworzono Centrum Kultury Foresterium, w którym organizowane są okolicznościowe imprezy, prelekcje i konferencje. Znajduje się tu m.in.:

• XVIII-wieczna cela zakonna,
• sale, które posiadają stanowiska wykorzystujące wirtualną i rozszerzoną rzeczywistość. Można tu poznać historię klasztoru, wykonać wirtualny spacer po obiekcie z okresu jego świetności,
• sala konferencyjna,
• sala kinowa, w której wyświetlane są filmy o Zagórzu,
• sala ruchomych obrazów dotyczących historii konfederatów barskich.

Do dyspozycji gości jest punkt informacji turystycznej oraz restauracja.

Wstęp do centrum jest płatny. Strona klasztoru, zwiedzanie : https://klasztorzagorz.pl

Ruiny klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu – ciekawostki:

• w 1957 roku podczas swoich wędrówek po Bieszczadach ruiny klasztoru zagórskiego odwiedził Karol Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II
• w 2007 r. zamontowano tu tablicę na pamiątkę wydarzenia. Ozdobiona jest papieskim krzyżem oraz herbem
• z inicjatywy proboszcza zagórskiej parafii, księdza Józefa Kasiaka, w ruinach klasztoru organizowane są nabożeństwa drogi krzyżowej
• 18 lipca 2010 roku podczas mszy świętej na terenie klasztoru odsłonięto tablice pamiątkową zawierającą 55 nazwisk zakonników, którzy w minionych wiekach mieszkali w zagórskim karmelu i tu są pochowani
• w Zagórzu znajduje się Pomnik Nieznanego Konfederata Barskiego
• Zagórz jest m.in. „bohaterem” powieści z nowej serii o Panu Samochodziku: Pan Samochodzik i klasztor w Zagórzu (autor Jakub Czarnik). Z miejscem tym jest też związana legenda o mnichu, który krąży nocą po ruinach klasztoru..

Zagórz – ruiny klasztoru Karmelitów bosych

Post Zagórz – ruiny klasztoru Karmelitów Bosych pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

To co zwykle podkreślają nasi rodzimi narciarze, to fakt, że ilość stoków narciarskich sprawia, że jazda tam jest nie tylko wielką przyjemnością, ale też o wiele bardziej bezpieczna niż w zatłoczonych polskich górach. Jednym słowem Austria to świetny wybór dla każdego!

Dla amatorów białego szaleństwa przygotowaliśmy zestawienie najciekawszych stacji narciarskich w Austrii. Oprócz praktycznych informacji związanych z wielkością stacji, długości tras i ilości wyciągów uwzględniliśmy też pewne wyróżniki oraz ciekawostki związane z danym regionem.

Ski amadé – największy kompleks narciarski Austrii

Nasze propozycje rozpoczynamy od Ski amadé – największego, liczącego aż 760 km tras, kompleksu narciarskiego Austrii. Ski amadé łączy 5 regionów i 25 ośrodków narciarskich Salzburga i Styrii. W skład kompleksu wchodzą m.in. regiony:

• Salzburger Sportwelt
• Schladming-Dachstein
• Gastein 
• Hochkönig
• Grossarltal

Łączna ilość tras narciarskich dostępnych na jednym karnecie wynosi aż 760 km (36% łatwych  51 % średnich  13% trudnych), a do dyspozycji mamy 270 wyciągów i kolejek.

Najbliżej granicy Polski, niecałe 650 km od granicy Polski (Gorzyczki/Bohumin) znajduje się Schladming Dachstein – główną część tego kompleksu stanowią 4 góry połączone ze sobą siecią tras i wyciągów. Dodatkowo, po drugiej stronie doliny nad miejscowością Ramsau możemy pojeździć na lodowcu Dachstein.

Więcej informacji:

Ski-amade 

Schladming Dachstein

Ciekawostka
Już od kilku lat, w marcu, ośrodki narciarskie regionu Ski amadé organizują kulinarne spotkania na szczycie Ski & Wine Enjoyment Week. Ich tematem przewodnim są narciarstwo i austriackie wina. Oprócz degustacji win serwowane są też lokalne specjały, a wszystko to odbywa się w wyjątkowej oprawie. 

Schladming-Dachstein

Zillertal – największa narciarska dolina

Zillertal to największa na świecie dolina narciarska. Kompleks jest podzielony na 4 obszary narciarskie:

• Fügen-Kaltenbach 
  
• Zillertal Arena
  
• Mayrhofen-Hippach
  
• Tux-Finkenberg

Do dyspozycji narciarzy jest 535 kilometrów tras narciarskich z licznymi atrakcjami oraz 180 nowoczesnych wyciągów, które zapewniają szybki i komfortowy transport z poziomu 630 metrów, aż na wysokość do 3250 metrów n.p.m., gdzie można szusować na lodowcu Hintertuxer.

Ogromna ilość i różnorodność tras narciarskich, sprawia, że Zillertal to świetny kierunek dla każdego narciarza. Mniejsze ośrodki mają świetną ofertę dla rodzin z dziećmi oraz dla początkujących sportowców.
A bardziej zaawansowani i szukający naprawdę mocnych wrażeń mogą wybrać np. słynne czarne trasy „Harakiri” i „Devil’s run” w Penken (ośrodek narciarski Mayrhofen).

Więcej informacji:
Zillertal
Mayrhofen

Ciekawostka
Położony na końcu doliny Zillertal Hintertuxer Gletscher to jedyny całoroczny ośrodek narciarski w Austrii. Trasy narciarskie położone są na wysokości 3250 metrów n.p.m.

Dolina Ötztal – tu kręcono Jamesa Bonda

Dolina Ötztal to 361 km tras zjazdowych, 90 kolejek i wyciągów operujących do wysokości 3340 m n.p.m. oraz wiele innych zimowych atrakcji. Dolina leży w Tyrolu, ok. 50 km na zachód od Insbrucku, otaczają ją lodowce oraz ponad 250 szczytów o wysokości powyżej 3000 m n.p.m.

Kompleks obejmuje 6 różnorodnych regionów narciarskich – od łagodnych stoków Hochoetz-Kühtai, Gries i Niederthai – idealnych dla początkujących i rodzin z dziećmi, aż po trasy zjazdowe regionu Sölden leżące na lodowcu i Gurgl – które ze względu na wyjątkowość tras zjazdowych i wspaniałe warunki śniegowe nazywany Diamentem Alp.

Więcej informacji: Dolina Ötztal

Ciekawostka: Pod szczytem Gaislachkogl (3050 m) znajduje pierwsza na świecie – kinowa instalacja poświęcona światu Jamesa Bonda. Instalacja koncentruje się na filmie „Spectre”, który był nakręcony w Sölden.

Bad Kleinkirchheim – to tu odbywają się zawody Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim

Bad Kleinkirchheim to bardzo różnorodny pod względem trudności tras region narciarski w Górach Nockberge (Alpy Gurktalskie) w Karyntii. Jest tu kilka naprawdę wymagających stoków zjazdowych, na których odbywają się zawody Pucharu Świata, ale trasy na swoją miarę znajdzie tu każdy narciarz. Narciarze mają do dyspozycji ponad 100 km tras poprowadzonych na wysokości od 1100 m do 2055 m, które obsługują 24 wyciągi i kolejki linowe. Najbardziej zaawansowani narciarze mogą spróbować swoich sił na trasie Pucharu Świata w narciarstwie alpejskim.

Dodatkową atrakcją regionu są baseny oraz spa termalne, idealne do regeneracji po nartach.

Więcej informacji: Bad Kleinkirchheim

Ciekawostka: Bad Kleinkirchheim to rodzinna miejscowość  Franza Klammera – legendy narciarstwa alpejskiego.

Skifahren Panorama Biosphaerenpark © BRM – Mathias Praegant

Narty w Nassfeld – gwarancja śniegu i słońca

Ośrodek narciarski Nassfeld należy do najlepiej nasłonecznionych terenów narciarskich w Alpach! Oprócz słońca na narciarzy czekają też imponujące widoki – zobaczyć stąd można Wysokie Taury z Grossglocknerem, Alpy Karnickie i Dolomity oraz Alpy Julijskie.
Wyróżnikiem regionu i dodatkową atrakcją są naturalne lodowiska. Jak wiadomo Karyntia to kraina jezior. Zimą olbrzymie zbiorniki wody zamieniają się w lodowiska, które przyciągają łyżwiarzy oraz amatorów sportów i zabawy na lodzie! To właśnie tutaj znajduje się Jezioro Weissensee –największe naturalne lodowisko w Europie!

Narciarze mają do dyspozycji 110 km tras (69 km to trasy czerwone, 30 km łatwe i 11 km trudne) oraz 30 nowoczesnych wyciągów, w tym najdłuższa kolejka gondolowa w Alpach „Millenium Express” o długości ponad 6 km.

Nassfeld jest doskonałym wyborem na rodzinny wypoczynek zimą, wyróżnionym w kategorii „Najlepsze dla rodzin”. W kompleksie Nassfeld znajduje się kilka mniejszych ośrodków narciarskich, które mają specjalną ofertę dla początkujących i dla rodzin z dziećmi: Weissbriach, Kötschach-Mauthen i Weissensee

Uwaga! Wiele z ośrodków ma specjalną ofertę dla dzieci do lat 10 – w określonych terminach otrzymują one zakwaterowanie i karnety gratis!

Więcej informacji: Narty w Nassfeld – gwarancja śniegu i słońca

Ciekawostka: Narty w słońcu. W połowie marca Nassfeld zamienia się w „największy słoneczny taras w Alpach”. Wtedy też zaczyna się cykl imprez i atrakcji pod nazwą „Sound of Wine”. Do dyspozycji narciarzy jest ponad 1000 leżaków i plenerowych mebli, a po jeździe na nartach i kąpielach słonecznych degustacja regionalnych potraw w restauracjach lub schroniskach na stoku.

Nassfeld ski panorama

Obertauern – ośrodek narciarski z gwarancją śniegu

Kurort wyróżnia się przede wszystkim wspaniałymi warunkami naturalnymi. Wg badań posiada on najgrubszą pokrywę śnieżną w Austrii, a świetne warunki  narciarskie utrzymują się tu od listopada do początku maja. Dodatkowo położony centralnie pośród narciarskich stoków ośrodek pozwala na korzystanie z pełnej ich oferty bez konieczności dojeżdżania samochodem.

Obertauern dla rodzin z dziećmi. Większość, bo aż 61 km ze 100 km tras narciarskich kurortu, stanowią trasy niebieskie, dlatego też jest to doskonałe miejsce na rodzinny wyjazd zimowy. Do dyspozycji rodzin jest specjalny park narciarski Bibo Bear – służący nauce jazdy oraz zabawie na śniegu.

Ośrodek jest także wymarzonym miejscem dla miłośników jazdy free ride oraz dla narciarzy biegowych, dla których przygotowano łącznie 70 kilometrów tras.

Ciekawostki: W Obertauern, w 1965 roku,  zespół The Beatles nagrywał film Help”, przy okazji grupa dała tu swój pierwszy i jedyny koncert w Austrii.

Więcej informacji: Obertauern – ośrodek narciarski z gwarancją śniegu.

Ośodek narciarski Obertauern ; Tourismusverband Obertauern © 2007 – 2017

Schmittenhöhe – narciarska góra nad Zell am See – „zimowy raj dla całej rodziny”.

Alpejski ośrodek narciarski Schmittenhöhe w Zell am See leży w samym sercu regionu Ziemi Salzburskiej. Zwrócone w kierunku południowym stoki słyną z dużego nasłonecznienia przez cały sezon zimowy oraz wspaniałych widoków na ponad 30 szczytów o wysokości 3000 metrów oraz leżące w dole jezioro Zeller See.

Schmittenhöhe oferuje 38 tras zjazdowych o łącznej długości 77 km. Z uwagi na dużą ilość łatwych tras oraz ciekawą, dedykowaną dzieciom i początkującym narciarzom ofertę cieszy się sławą „zimowego raju dla całej rodziny”.
Ale jest też coś dla szukających adrenaliny – tutaj znajduje się Trass Descent – czarna trasa dł. 4150 m, różnicy wysokości – 1000 m i nachylenie 70%. Raz w roku odbywa się tu wyścig Trass, tradycja zawodów sięga 1906 roku.
Warto dodać, że Schmittenhöhe łączy się z sąsiednimi ośrodkami tworząc kompleks narciarski z dostępem do ponad 400 km tras w ramach Ski Alpin Card (1 karnet narciarski Ski Alpin Card daje dostęp do 3 obszarów narciarskich (Schmitten, Kitzsteinhorn Kaprun i Saalbach Hinterglemm Leogang Fieberbrunn).

Więcej informacji: Schmittenhöhe

Kulinarne wydarzenie – Red Turns Wine & Dine
Od kilku już lat w marcu, w Zell am See, w wielu górskich zajazdach i chatach odbywają się coroczne spotkania i degustacje wybranych czerwonych win oferowanych przez producentów win z Mittelburgenland i Blaufränkischland.

Panorama Zell am See spod Schmittenhohe

Post Narty w Austrii – jaką stację wybrać pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.