KUP BILET

Wśród zaproszonych gości znajdą się legendy światowego himalaizmu — ludzie, którzy nie tylko zdobywali ośmiotysięczniki, ale również stawiali czoła własnym słabościom, samotności i nieprzewidywalności natury. Ich opowieści to znacznie więcej niż relacje z wypraw:

• Historie o odwadze — jak podejmować decyzje w ekstremalnych warunkach.
• Opowieści o determinacji — co sprawia, że człowiek nie rezygnuje mimo przeciwności.
• Refleksje o sile ducha — jak cisza śnieżnych ścian kształtuje charakter.

Festiwal Górski w Ustroniu to jednak nie tylko prelekcje i slajdy. To także przestrzeń spotkań i wymiany doświadczeń.

Program głównego Festiwalu Górskiego w Ustroniu

Festiwal Górski w Ustroniu 2025 to znacznie więcej niż zwykłe wydarzenie – to prawdziwe święto miłośników gór, niezależnie od tego, czy pochodzą z Polski, czy przyjeżdżają z zagranicy. W programie znajdziesz inspirujące prelekcje, spotkania z legendami himalaizmu oraz wydarzenia, które pozwolą zanurzyć się w świat ekstremalnych wypraw i górskich wyzwań.

Wśród zaproszonych gości pojawią się m.in. Piotr Pustelnik, Celina Kukuczka, Ryszard Pawłowski i Krzysztof Wielicki – postacie, które na trwałe zapisały się w historii światowego alpinizmu. Ich opowieści o przekraczaniu granic ludzkiej wytrzymałości w najbardziej surowych warunkach to nie tylko lekcja odwagi, ale też potężna dawka motywacji.

Program został zaprojektowany z myślą o różnych uczestnikach – od początkujących entuzjastów górskich wędrówek po doświadczonych wspinaczy. To doskonała okazja, by:

• wymienić się doświadczeniami,
• poznać nowinki sprzętowe i techniczne,
• nawiązać wartościowe znajomości,
• poczuć wspólnotę ludzi z pasją.

Festiwal w Ustroniu to nie tylko seria wydarzeń – to społeczność. Ludzie z pasją, zapałem i wspólnym celem: dzielić się miłością do gór i przygód.

Miejsca festiwalowe: Konfero i Klub Podróżnika Namaste

Festiwal odbywa się w dwóch wyjątkowych przestrzeniach, które tworzą niepowtarzalny klimat wydarzenia:

• Konfero – nowoczesne centrum konferencyjne, będące sercem festiwalu. To tutaj odbywają się:
  • najważniejsze prelekcje,
  • pokazy filmowe,
  • spotkania z gośćmi specjalnymi.

Profesjonalne nagłośnienie i komfortowe warunki zapewniają doskonałe wrażenia uczestnikom.

• Klub Podróżnika Namaste – kameralne miejsce idealne do:
  • rozmów w mniejszym gronie,
  • wymiany doświadczeń,
  • budowania relacji,
  • spędzania czasu przy herbacie po dniu pełnym wrażeń.

Nieformalna atmosfera sprzyja autentycznym spotkaniom i głębokim rozmowom.

To właśnie w tych miejscach pasja do gór i podróży łączy ludzi w sposób naturalny, autentyczny i pełen emocji.

Organizatorzy i partnerzy: Hotele Diament i miasto Ustroń

Organizatorem Festiwalu Górskiego jest sieć Hotele Diament – znana z wysokiego standardu i zaangażowania w wydarzenia kulturalne. Ich rola to nie tylko zapewnienie komfortowego zakwaterowania, ale również:

• wsparcie logistyczne,
• działania promocyjne,
• profesjonalna oprawa wydarzenia.

Współorganizatorem jest miasto Ustroń, które od lat aktywnie wspiera inicjatywy promujące aktywny styl życia i turystykę górską. To partnerstwo to:

• wsparcie organizacyjne,
• wyraz dumy z lokalnej tożsamości,
• budowanie Ustronia jako centrum kultury górskiej.

Efekt tej współpracy? Festiwal, który nie tylko inspiruje, ale też staje się ważnym elementem tożsamości miasta i powodem do dumy dla jego mieszkańców.

Najważniejsi prelegenci i ich opowieści

Festiwal Górski w Ustroniu 2025 to nie tylko emocje i adrenalina, ale przede wszystkim niepowtarzalna okazja do spotkania z ludźmi, którzy przesuwają granice ludzkich możliwości. Wśród zaproszonych prelegentów znajdziesz prawdziwe ikony świata gór – osoby, których życiorysy to nie tylko imponujące listy zdobytych szczytów, ale przede wszystkim poruszające historie o pasji, odwadze i niezłomności. Ich opowieści inspirują, poruszają i skłaniają do refleksji – nad marzeniami, nad sobą, nad tym, co naprawdę ważne.

Monika Witkowska: Moje K2 – górskie i żeglarskie

Monika Witkowska – doświadczona himalaistka i żeglarka – zabierze nas w niezwykłą podróż, gdzie spotykają się dwa żywioły: góry i morze. W prelekcji „Moje K2 – górskie i żeglarskie” opowie nie tylko o swojej wyprawie na K2, ale również o tym, jak:

• żeglowanie uczy pokory,
• góry uczą wytrwałości,
• różne pasje mogą się przenikać, tworząc nową perspektywę,
• harmonia z naturą wpływa na siłę ducha.

To będzie opowieść o odwadze, determinacji i poszukiwaniu równowagi w świecie pełnym wyzwań.

Krzysztof Wielicki: Zimowa ekspedycja i film „TO BE”

Krzysztof Wielicki, legenda światowego himalaizmu i pierwszy człowiek, który zdobył Mount Everest zimą, zaprezentuje prelekcję „Zimowa ekspedycja i film „TO BE””. To nie tylko relacja z ekstremalnej wyprawy, ale również głęboka, osobista refleksja nad tym, co pcha ludzi w najbardziej nieprzyjazne miejsca na Ziemi.

Wielicki podzieli się:

• kulisy powstawania filmu,
• przemyśleniami o granicach ludzkiej wytrzymałości,
• refleksją o sensie ryzyka,
• doświadczeniem, które zmienia spojrzenie na życie.

To opowieść o odwadze, która nadaje życiu smak.

Piotr Pustelnik: Moje góry

Piotr Pustelnik, zdobywca Korony Himalajów, otworzy festiwal prelekcją „Moje góry”. Zabierze nas w podróż przez najważniejsze momenty swojej kariery – nie tylko te spektakularne, ale również te wewnętrzne i przełomowe.

Jego wystąpienie to:

• szczera opowieść o przemianie,
• refleksja nad tym, jak góry kształtują człowieka,
• historia o pokorze i zmianie perspektywy,
• emocjonalna podróż przez życie wspinacza.

To nie będzie lista osiągnięć – to opowieść o człowieku, który widział świat z najwyższych możliwych perspektyw.

Zuzanna Witych: Góry okiem freeriderki

Zuzanna Witych, jedna z czołowych polskich narciarek freeride’owych, zaprezentuje prelekcję „Góry okiem freeriderki”. Opowie o swojej pasji do ekstremalnego narciarstwa i o tym, jak wygląda świat z perspektywy osoby, która:

• nie tylko zdobywa góry,
• ale też zjeżdża z ich stromych, nieprzewidywalnych zboczy,
• łączy sport z odwagą i wolnością,
• przekracza granice – fizyczne i mentalne.

Jej zjazd z K2 to manifest odwagi i miłości do wolności. Zuzanna pokaże, że granice istnieją tylko w naszej głowie.

Sebastian Kawa: K2 – Podwójne wyzwanie

Sebastian Kawa, wielokrotny mistrz świata w szybownictwie, przedstawi projekt „K2 – Podwójne wyzwanie”. To opowieść o połączeniu precyzji lotu z dzikością górskiego krajobrazu.

W jego wystąpieniu usłyszysz o:

• locie szybowcem nad Himalajami,
• technicznych i emocjonalnych aspektach projektu,
• odwadze i innowacyjności,
• przekraczaniu granic – nie tylko geograficznych.

To spektakularna historia, która zapiera dech w piersiach i zostaje w pamięci na długo.

Ryszard Pawłowski i Tomasz Bryl: Korona wulkaniczna ziemi

Ryszard Pawłowski i Tomasz Bryl zabiorą nas w podróż do wnętrza Ziemi – dosłownie i symbolicznie. W prelekcji „Korona wulkaniczna ziemi” opowiedzą o swojej wyprawie przez najwyższe wulkany każdego kontynentu.

Ich opowieść to:

• historia pełna przygód i eksploracji,
• spotkania z potęgą natury,
• dowód na to, że pasja nie zna granic,
• inspiracja dla każdego, kto marzy o odkrywaniu świata.

Bo kiedy serce wciąż rwie się do drogi, wiek to tylko liczba.

Celina Kukuczka: 14×8000 – wspomnienia Jurka Kukuczki

Celina Kukuczka, żona jednego z najwybitniejszych himalaistów w historii – Jerzego Kukuczki, podzieli się osobistą opowieścią „14×8000 – wspomnienia Jurka Kukuczki”.

To nie tylko wspomnienie o człowieku, który zdobył wszystkie ośmiotysięczniki, ale również:

• intymna historia o miłości i tęsknocie,
• refleksja o sile, jaką daje pamięć,
• spojrzenie na himalaizm z perspektywy osoby wspierającej z cienia,
• głos tych, którzy czekają i wspierają – równie ważny jak ten, który zdobywa szczyty.

Za każdym wielkim wspinaczem stoi ktoś, kto czeka.

Festiwal Górski w Ustroniu 2025 to coś więcej niż wydarzenie. To miejsce, gdzie rodzą się nowe historie. Gdzie pytania o granice ludzkich możliwości przestają być teorią – stają się rzeczywistością. Czy kolejne pokolenia wspinaczy, podróżników i odkrywców pójdą jeszcze dalej? Odpowiedzi usłyszysz tam, gdzie zaczyna się droga – w sercu gór.

Wyróżnienia i prezentacje specjalne

Festiwal Górski w Ustroniu 2025 to znacznie więcej niż tylko spotkania pasjonatów gór. To także prezentacje specjalne i wyjątkowe wyróżnienia, które nadają wydarzeniu unikalny charakter i głębię. W tych momentach celebrujemy niezwykłe dokonania, odkrywamy poruszające historie oraz dzieła, które współtworzą współczesną kulturę górską.

Każda prezentacja to osobna opowieść – pełna emocji, odwagi i inspiracji. To właśnie te historie zostają w pamięci na długo, poruszając serca i umysły uczestników.

Nagroda 7/8 im. Leszka Korniszewskiego

Jednym z najbardziej wyczekiwanych punktów programu będzie wręczenie nagrody 7/8 im. Leszka Korniszewskiego – prestiżowego wyróżnienia nazwanego na cześć wybitnego dziennikarza i propagatora kultury górskiej.

To wyróżnienie trafia do osób, które w szczególny sposób przyczyniają się do rozwoju i popularyzacji kultury górskiej. To nie tylko forma uznania, ale także przypomnienie o wartościach, które wciąż mają ogromne znaczenie w świecie ludzi gór:

• Pasja – autentyczne zaangażowanie w życie górskie
• Autentyczność – szczerość i prawda w przekazie
• Zaangażowanie – aktywne działanie na rzecz społeczności górskiej

Nagroda 7/8 to hołd dla tych, którzy nie tylko kochają góry, ale potrafią tą miłością dzielić się z innymi – z sercem i oddaniem.

Film „Jurek” o Jerzym Kukuczce

Wśród prezentacji specjalnych znajdzie się seans filmu „Jurek”, poświęconego Jerzemu Kukuczce – jednej z największych postaci w historii himalaizmu. To nie jest zwykła biografia, lecz poruszająca opowieść o człowieku, który nie znał granic – ani geograficznych, ani wewnętrznych.

Film ukazuje:

• Spektakularne wejścia na ośmiotysięczniki
• Siłę ducha i determinację, które pchały go tam, gdzie inni nie odważyliby się spojrzeć
• Góry widziane oczami człowieka, który uczynił z nich sens swojego życia

To spojrzenie zostaje z tobą na długo – inspiruje, porusza i zmienia sposób postrzegania gór oraz ludzkich możliwości.

Słuchowisko „Himalaje” w reżyserii Roberta Talarczyka

Na uczestników festiwalu czeka również coś naprawdę wyjątkowego – słuchowisko „Himalaje” w reżyserii Roberta Talarczyka. Choć nie zobaczymy tu żadnych obrazów, sugestywna narracja i perfekcyjna oprawa dźwiękowa przeniosą nas w sam środek himalajskich wypraw.

Doświadczysz:

• Lodowatego wiatru i surowych warunków wysoko w górach
• Napięcia przed atakiem szczytowym – emocji, które towarzyszą każdemu krokowi
• Przejmującej ciszy po osiągnięciu celu – momentu triumfu i refleksji

To nie tylko opowieść o górach, ale także o człowieku, który staje twarzą w twarz z własnymi słabościami. Słuchowisko Talarczyka udowadnia, że najpotężniejsze obrazy rodzą się nie w oku, lecz w wyobraźni.

Zakwaterowanie i oferta Hotelu Diament Ustroń

Festiwal Górski w Ustroniu 2025 to nie tylko inspirujące prelekcje i spotkania z pasjonatami gór. To także troska o Twój komfort i wygodę. Jeśli szukasz idealnego miejsca na nocleg, Hotel Diament w Ustroniu przygotował dla Ciebie wyjątkową ofertę. Znajdziesz tu szeroki wybór komfortowych pokoi hotelowych, które doskonale sprawdzą się zarówno dla samotnych podróżników, jak i rodzin z dziećmi. Dodatkowo Hotel przygotował specjalny rabat na nocleg i strefę SPA & Wellness dla uczestników festiwalu. Szczegóły promocji znajdziesz na stronie hotelu.

Ta renomowana sieć hotelowa, będąca współorganizatorem wydarzenia, oferuje nie tylko wysoki standard zakwaterowania, ale również przestrzeń sprzyjającą integracji, rozmowom i wymianie doświadczeń. Co najważniejsze – lokalizacja hotelu tuż przy głównych punktach festiwalu pozwala w pełni zanurzyć się w jego atmosferze, bez konieczności rezygnowania z wygody.

Dlaczego warto wybrać Hotel Diament?

• Bezpośrednia bliskość wydarzeń festiwalowych – oszczędzasz czas i jesteś zawsze w centrum akcji.
• Wysoki standard obsługi – profesjonalna i przyjazna obsługa na każdym etapie pobytu.
• Różnorodność pokoi – dopasowane do potrzeb gości indywidualnych, par i rodzin.
• Przestrzeń do integracji – idealne miejsce do nawiązywania nowych znajomości i dzielenia się pasją do gór.

Dojazd, bilety i rejestracja na wydarzenia

Dotarcie na Festiwal Górski w Ustroniu 2025 jest wyjątkowo proste. Wszystkie niezbędne informacje logistyczne – od tras dojazdu, przez parkingi, aż po komunikację lokalną – znajdziesz na oficjalnej stronie festiwalu. Niezależnie od tego, czy przyjeżdżasz z pobliskiego miasta, czy z drugiego końca Polski, z łatwością zaplanujesz swoją podróż.

Zakup biletów i rejestracja na wydarzenia odbywają się w pełni online. To szybki i wygodny proces:

1. Wejdź na stronę festiwalu.
2. Wybierz interesujące Cię wydarzenia.
3. Dokonaj rejestracji i opłać bilety online.
4. Otrzymaj potwierdzenie na e-mail i ciesz się udziałem w festiwalu.

To rozwiązanie pozwala Ci skupić się na tym, co najważniejsze: przeżywaniu niezapomnianych chwil w otoczeniu gór, inspirujących ludzi i spektakularnych krajobrazów.

Współpraca z Urzędem Miasta Ustroń i lokalnymi instytucjami

Festiwal Górski w Ustroniu 2025 to także przykład udanej współpracy z Urzędem Miasta Ustroń oraz lokalnymi instytucjami. Dzięki ich zaangażowaniu wydarzenie zyskuje nie tylko prestiż, ale również autentyczny, regionalny charakter.

Uczestnicy mogą liczyć na serdeczne przyjęcie, a samo miasto – na promocję jako ważny punkt na mapie kultury i turystyki górskiej. To partnerstwo pokazuje, że wspólne działania samorządu i organizatorów przynoszą wymierne efekty, które często przerastają oczekiwania.

W kolejnych edycjach możemy spodziewać się nowych form współpracy, które jeszcze bardziej wzbogacą festiwalowe doświadczenia i umocnią pozycję Ustronia jako kulturalnego serca Beskidów.

Post Festiwal Górski w Ustroniu 2025: Historie z krawędzi ludzkich możliwości pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Pierwsza forteca powstała tutaj w XIII w., w XV w. została zdobyta przez Turków osmańskich. Obecny kształt zawdzięcza rozbudowie na początku XIX w. przeprowadzonej przez możnowładcę osmańskiego Alego Paszę z Tepeleny. To właśnie on dobudował wieżę zegarową, dokończył fortyfikację wzniesienia oraz zbudował akwedukt doprowadzający wodę z górskich źródeł do cystern w cytadeli.
W czasach reżimu komunistycznego było tu więzienie dla więźniów politycznych.
Twierdza w Gjirokastrze jest świetnym punktem widokowym – zobaczymy stąd nie tylko leżące w dole miasto oraz otaczające je góry, ale też szeroką panoramę doliny rzeki Drinos.

Zdjęcia – Waldemar Rusek

Twierdza w Gjirokastrze (alb. Kalaja e Gjirokastrës lub Kalaja e Argjirosë)

Obecnie w zamku mieści się muzeum wojskowe, gdzie zgromadzono militaria z okresu II wojny światowej. Znajduje się tutaj również zdobyczny amerykański samolot zwiadowczy Lockheed T-33, który w 1957 lądował awaryjnie na terytorium Albanii.
Istnieją dwie wersje dotyczące tej historii. Wg przekazu Amerykanów pilot lecąc do bazy we Włoszech zmuszony był lądować awaryjnie, ponieważ skończyło mu się paliwo. Natomiast wg albańskiej propagandy był to samolot szpiegowski, który został przechwycony przez albańskie siły powietrzne.

Muzeum militarne w twierdzy w Gjirokastrze

Ciekawostki:

• Co 4 lata odbywa się na zamku Narodowy Festiwal Folkloru. Pierwszy festiwal został zorganizowany w 1968 roku, aby uczcić urodziny Envera Hodży – komunistycznego przywódcy Albanii, który urodził się właśnie w Gjirokastrze.
• Twierdza zwana jest też Twierdzą Argjiro – nazwa ta pochodzi od imienia księżniczki, która wg lokalnej legendy żyła w Gjirokastrze w XV wieku, i która chcąc uniknąć pojmania przez Osmanów skoczyła z murów zamku wraz ze swoim dzieckiem.

Więcej atrakcji w mieście Gjirokastra – Gjirokastra – miasto tysiąca schodów

Z twierdzy można podziwiać szeroką panoramę okolicy

Twierdza jest obowiązkowym puntem zwiedzania turystów odwiedzających  Gjirokastrę

Post Twierdza w Gjirokastrze – jedna z największych zachowanych twierdz w Albanii pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Vlkolínec uważany jest za najlepiej zachowaną tego typu osadę w całym Łuku Karpat. O wielkiej wartości etnograficznej świadczy fakt, że w 1977 r. miejsce zostało ogłoszone jako rezerwat zabytków architektury ludowej, natomiast w 1993 r. wieś została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO.

Vlkolínec położony jest pod wzgórzem Sidorovo, na wysokości 718 m n.p.m. Administracyjnie należy do miasta Rużomberk. Nazwa wsi pochodzi od wilków, które w przeszłości licznie tu występowały.

Wieś Vlkolínec

Wieś może pochwalić się długą historią. Pierwsza bezpośrednia pisemna wzmianka o niej pochodzi z 1461 roku, natomiast już w 1376 roku nazwa ta została odnotowana pośrednio – przy opisie Ružomberoka. Sama osada Vlkolínec zaczęła powstawać w drugiej połowie XIV wieku, zbudowali ją prawdopodobnie mieszkańcy pobliskiego Białego Potoku.
Według spisu ludności z 1766 r. Vlkolínec liczył 117 mieszkańców, w 1825 r. było ich już 334, obecnie mieszka tu ok. trzydziestu osób.
Mieszkańcy Vlkolíneca byli w przeszłości sławnymi stolarzami, budowali drewniane domy nawet we wsiach dolnego Liptowa, przygotowywali gonty, zajmowali się rzeźbieniem. Utrzymywali się też z rolnictwa – głównie hodowli owiec i produkcji wyrobów mlecznych (serów, bryndzy).
W czasie II wojny światowej, w wyniku ostrzału moździerzowego, spłonęło kilka domów w górnej części osady, które nie nie zostały później odbudowane.

Po prawej stronie widoczna jest drewniana dzwonnica z 1770 r. – jest to najstarszy zachowany budynek we wsi.

Obecnie we wsi znajduje się 49 budynków. Większość to drewniane, kolorowo malowane chałupy mieszkalne oraz budynki gospodarcze (stajnie i stodoły). Ponadto jest tutaj też kościół pod wezwaniem Nawiedzenia Marii Panny z 1875 r. oraz murowana szkoła z końca XIX w, która obecnie pełni funkcję galerii sztuki ludowej. W centrum wsi stoi oryginalna studnia o głębokości 13 m z kołowrotem z 1860 r. – dawniej studnia ta była jedynym źródłem wody pitnej (dziś wieś posiada wodociąg).
Najstarszym zachowanym budynkiem we wsi jest drewniana dzwonnica z 1770 r. Służyła ona do wezwania na modlitwę, za pomocą dzwonu informowano też publicznie o śmierci jednego z mieszkańców Vlkolína.

Jeden z domów to „Dom UNESCO” – utworzono w nim ekspozycję, która przedstawia historię wsi.

Drewniana studnia głębinowa – znajduje się ona w centrum Vlkolíńca, niedaleko dzwonnicy – ​​została zbudowana w 1860 roku – w przeszłości służyła miejscowej ludności jako jedyne źródło wody pitnej.

Dom UNESCO

Drewniana dzwonnica z 1770 r. jest najstarszym zachowanym budynkiem we wsi.

Murowana szkoła z końca XIX w. (obecnie galeria sztuki ludowej) i w głębi widoczny kościół pw Nawiedzenia Marii Panny z 1875 r.

Kościół pw Nawiedzenia Marii Panny z 1875 r. Obok znajduje się cmentarz

Budynki mieszkalne  zbudowane są z drewnianych bali w klasycznym stylu liptowskim, ułożonych na kamiennym fundamencie, dachy pokryte są gontem drewnianym. Są to domy trzyizbowe, składające się z przedpokoju, który służył za kuchnię, pomieszczenia do przechowywania żywności i narzędzi oraz głównej izby, w której toczyło się całe życie rodzinne.
Unikalną cechą Vlkolínca jest fakt, że domy te pomalowane są kolorową powłoką wapienną, dominują tu kolory biały, żółty, jasna ochra i niebieski.

Przez środek wioski przepływa potok, który ma swój początek na zboczu wzgórza Sidorovo. Wieś została zelektryfikowana w 1956 roku.

Zwiedzanie Vlkolínca

WEJŚCIE do Vlkolínca jest BEZPŁATNE. Płatne są tylko same ekspozycje (m.in. dom i podwórko gospodarza, spichlerz, dom ludowy).
Dom UNESCO Vlkolínec zwiedza się bezpłatnie.

• Cennik zwiedzania wystaw: https://www.vlkolinec.sk/informacie/vstupne/
• Godziny otwarcia: https://www.vlkolinec.sk/informacie/otvaracie-hodiny/

We wsi znajdują się również restauracja, galeria oraz sklep z pamiątkami.

Poniżej wsi znajduje się parking.

Dojazd do wsi Vlkolínec

Vlkolínec jest oddalony od centrum Ružomberka o ok 10 km. Do wsi najlepiej dojechać własnym samochodem. Z Ružomberka dojedziemy drogą 59 (E77) w kierunku południowym (kierunek Bańska Bystrzyca). Na końcu osiedla Biely Potok po ok. 5,5 km od centrum Ružomberka skręcamy w prawo, droga przechodzi przez most na rzece Revúca, za którym skręcamy w lewo. Po ok. 500 metrach przy replice dzwonnicy Vlkolín skręcamy w prawo i wąską, asfaltową drogą, ostro wspinająca się w górę docieramy do celu. Prezd wejściem do wsi znajduje się parking.
Uwaga! Podczas podjazdu należy zwrócić uwagę na pieszych oraz rowerzystów. Odwiedzającym Vlkolínec nie wolno wjeżdżać bezpośrednio do wioski.

Do wsi można też dojechać rowerem oraz dojść szlakiem pieszym: https://www.vlkolinec.sk/informacie/doprava/

Vlkolínec – widok znad parkingu na wzniesienia Wielkiej Fatry

Vlkolínec – drogowskazy znaków znajdujące się opodal cmentarza

I jeszcze kilka ujęć ze wsi Vlkolínec

Vlkolínec – oryginalna dekoracja w starym drewnianym oknie

Vlkolínec zachwyca wspaniałą górską panoramą

Vlkolínec – odwiedzającym nie wolno wjeżdżać bezpośrednio do wioski.

Vlkolínec – kolorowo malowane domy oraz drewniane zabudowania gospodarcze

Vlkolinec – widok na góry

Vlkolinec – we wsi mieszka aktualnie ok. 30 osób. Na co dzień toczy się tu normalne życie.

Post Vlkolínec – najpiękniejsza wieś Słowacji pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Historia objawienia

Jak mówią przekazy, w 1861 r. w rejonie Polany Rusinowej 14-letniej góralce Marysi Murzańskiej objawiła się Matka Boska. „Jaśniejąca Pani” ukazała się pasterce, kiedy ta przerażona szukając zaginionego stada owiec wzywała bożej pomocy. Dziewczynka zobaczyła pod lasem jasną postać, która obiecała jej, że zaginione zwierzęta się znajdą, ale jednocześnie przekazała dziewczynie trzy polecenia – aby opuściła Rusinową Polanę, bo grożą jej duchowe niebezpieczeństwa, aby upomniała ludzi, by nie grzeszyli oraz by pokutowali za winy.
Marysia faktycznie znalazła wkrótce owieczki, a o niezwykłym spotkaniu opowiedziała znajomemu pasterzowi Wojciechowi Łukaszczykowi „Kulawemu”. Ten, na drzewie, które wskazała dziewczynka, jako miejsce objawienia, przybił obrazek Matki Bożej.

Kaplica na Wiktorówkach

Papierowy obrazek przybity przez pasterza zastąpiono później obrazem malowanym na szkle, a pod koniec wieku pojawiła się kapliczka i drewniana figurka Matki Bożej Królowej Tatr, która to dzisiaj znajduje się w ołtarzu głównym. W 1902 roku wybudowano małą kaplicę w kształcie szałasu pasterskiego. Kiedy drewniana kaplica spłonęła, górale wybudowali następną, ale i ta uległa zniszczeniu. Obecny budynek sanktuarium został wybudowany w latach 1936-1938 staraniem księdza Foxa z Bukowiny. Poświęcenie kaplicy miało miejsce 4 października 1938 roku.
Po wybuchu II wojny światowej figurę Matki Bożej Jaworzyńskiej przeniesiono do Bukowiny; na Wiktorówki wróciła 2 lipca 1945 r. w uroczystej procesji.
W 1975 r. utworzono tutaj Ośrodek Duszpasterstwa Turystycznego, prowadzony najpierw przez Zgromadzenie Księży Marianów, a następnie przez Dominikanów, którzy remontowali i rozbudowywali budynek. Dużą ofiarnością i pomocą wykazali się Górale z Małego Cichego, Brzegów, Dzianisza i Gronia, podobnie jak w 1936 roku pomocny był Andrzej Body – cieśla z Bukowiny.
W zakresie duszpasterstwa ze strony Ojców Dominikanów szczególnie zasłużyli się m.in. o. Paweł Kielar, o. Leonard Węgrzyniak.

21 sierpnia 2012 roku na Wiktorówkach został erygowany dom zakonny pod wezwaniem św. Jana Pawła II.

Kult Matki Bożej Jaworzyńskiej

Początkowo miejsce objawienia nie było zbyt popularne, odwiedzali je głównie pasterze, przychodzili i modlili się też drwale pracujący w okolicy. Kult „Wiktorówek” zaczął się dopiero na początku XX w., pierwsza większa pielgrzymka odbyła się w 1910 roku. Stopniowo pojawiały się świadectwa o wysłuchanych prośbach, o cudownych, leczniczych  właściwościach wody z pobliskiego źródła. Duże zasługi w propagowaniu kultu i organizowaniu pielgrzymek miał ks. Błażej Łaciak, pierwszy proboszcz Bukowiny.
Pierwsza, odnotowana w kronikach, msza święta została odprawiona w drewnianej kaplicy w 1932 r. W czasie II wojny światowej msze święte były odprawiane dla partyzantów, zatrzymywali się tutaj też tatrzańscy kurierzy. Okres powojenny to wzrost popularności „Wiktorówek” i rozwój duszpasterstwa, któremu przewodził ks. kanonik Fox. W sezonie letnim, w niedzielę, odprawiana była msza św., w której uczestniczyli nie tylko mieszkańcy Małego Cichego, Bukowiny i Murzasichla, ale nawet żołnierze WOP z Łysej Polany.
Z czasem, dzięki staraniom ojców Dominikanów na Wiktorówkach odprawiane były nabożeństwa nie tylko w wakacje.

5 czerwca 1997 r. miejsce to odwiedził Papież Jan Paweł II.

Maria Murzańska

Warto jeszcze wspomnieć o góralce Marysi, która doświadczyła  objawienia koło Rusinowej Polany. Urodziła się w 1846 r., była córką Sebastiana i Marianny Budź z Gronia. Uboga, niepiśmienna dziewczynka trudniła się wypasem zwierząt, później pracowała u karczmarza Jana Dziubasika („Pukańskiego”), tam zaprzyjaźniła się z jego córką Agnieszką, która to po śmierci Marii przekazywała jej historię. W wieku 25 lat Maria urodziła nieżywe nieślubne dziecko. W 1872 r. wyszła za mąż za Jakuba Bębenka, który prawdopodobnie był ojcem jej dziecka. W 1875 r. urodziła synka, który żył tylko kilka dni. Niestety, półtora tygodnia później, 28 czerwca, zmarła też Maria.
Przez całe swoje życie była bardzo religijna.

Miejsce Pamięci na Wiktorówkach

“Pamiętam – Tęsknię – Czekam” – tak brzmi motto „Miejsca Pamięci”. Na dwupoziomowym murze znajduje się 119 tablic, które upamiętniają tych, którzy zginęli w górach, ale też osoby, które zmarły śmiercią naturalną, ale były ściśle związane z górami.
Pierwsza tablica pojawiła się tutaj w 1992 r., poświęcona była pamięci Władysława Klamerusa (1956-1992), zakopiańskiego artysty i niepełnosprawnego taternika.
Od 2017 r., w pierwszą niedzielę listopada o godz. 11.00 odprawiana jest msza św. w intencji tych co zginęli w Tatrach w ostatnim roku oraz tych, których tablice znajdują się w Miejscu Pamięci. Uroczystość odbywa się z inicjatywy ratowników TOPR oraz o.o. Dominikanów na Wiktorówkach i ma podobny charakter, jak ta mająca miejsce na Symbolicznym Cmentarzu pod Osterwą.

Obok sanktuarium znajduje się placówka TOPR.

Wiktorówki – nabożeństwa

Wiktorówki to miejsce licznie odwiedzane nie tylko przez turystów, ale także przez mieszkańców Podhala. Bardzo popularna jest pasterka w wigilię Bożego Narodzenia, wiele par zawarło na Wiktorówkach związek małżeński.
Uroczyste nabożeństwa i uroczystości odpustowe odbywają się również w święta maryjne (zazwyczaj odbywają się w pierwszą niedzielę po święcie), m.in.:
– 3 maja (uroczystość Matki Boskiej Królowej Polski),
– 5 lipca (Uroczystość MB Jaworzyńskiej, Królowej Tatr (Uroczystość patronalna)
– 26 lipca, rocznica Obchodów Jubileuszowych (1861); przyjazdu relikwii św. Jana Pawła II (2011)
– 2 sierpnia (rocznica koronacji figurki MB Jaworzyńskiej, Królowej Tatr),
– 15 sierpnia (Wniebowzięcie, „MB Zielnej”),
– 17 sierpnia, św. Jacka
– 13 września (Narodzenie NMP),
– 11 października – MB Różańcowej.

Kaplica Wiktorówki – msze święte

od lipca do września: 9.00, 11.00, 13.00 i 17.00
od października do czerwca: 9.00, 11.00 i 13.00
Strona internetowa sanktuarium: http://wiktorowki.dominikanie.pl/

Pasterka na Wiktorówkach, zdj. Andrzej Kubatek

Sanktuarium na Wiktorówkach – jak dojść

Sanktuarium na Wiktorówkach znajduje się na terenie TPN niedaleko Rusinowej Polany. Możemy tu dojść:
–  niebieskim szlakiem turystycznym z Zazadniej na Rusinową Polanę (ok. 1 godz.),
– z Rusinowej Polany (ok. 0:10 min.).

Opisane wycieczki na Rusinową Polanę

Zimowa Gęsia Szyja, Rusinowa Polana i Wiktorówki

Letnia wycieczka na Rusinową i Gęsią Szyję

Tatrzańskie kapliczki

Źródło: strona Wiktorówki Dominikanie

Sanktuarium Matki Bożej Królowej Tatr na Wiktorówkach

Wiktorówki – cudowne źródełko, zdj. Waldemar Rusek

Ślub na Wiktorówkach, zdj. Waldemar Rusek

Kapliczka Matki Boskiej Jaworzyńskiej

Post Sanktuarium Matki Bożej Królowej Tatr na Wiktorówkach pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Otoczenie Pustej Dolinki

Pusta Dolinka w jesiennej szacie

Pusta Dolinka sama w sobie rzadko jest celem wycieczek, zwykle przegrywa z ambitniejszymi planami turystów, którzy odwiedzają Dolinę Pięciu Stawów. Ale dla osób, które mogą pozwolić sobie na dłuższy pobyt w schronisku i spokojnie spenetrować okolicę to bardzo fajny pomysł. W warunkach „nie zimowych” nie jest to zbyt ambitna trasa, raczej górski spacer. Ale zimą, szczególnie w porze topniejącego śniegu, trzeba się liczyć z kilkoma pułapkami, (zapadający się śnieg), na które możemy natrafić przede wszystkim przy  podejściu na próg dolinki.

Na progu Pustej Dolinki

Z progu Pustej Dolinki można podziwiać piękną tatrzańska panoramę, zobaczymy m.in. Miedziane, Liptowskie Mury i Kotelnicę, za nimi Cubrynę, Mięguszowiecki Szczyt Wielki, Koprowy Wierch i dalej Szczyrbski Szczyt i grań Hrubego Wierchu, a pod nami prawie cała Dolinę Pięciu Stawów.

Widok z progu Pustej Dolinki

Widok z progu Pustej Dolinki na Zamarłą Turnię

Duchy Pustej Dolinki

Podobno w Pustej Dolince pojawiają się duchy tych, którzy tu zginęli. Nocą można spotkać spacerującego ducha Bronikowskiego, słychać też odgłosy wbijanych w ścianę haków przez duchy sióstr Skotnicówien. Krąży też opowieść o duchu Czarnej Damy, pisał o nim m.in. Jan Długosz. Duch pojawia się w ciągu dnia, często nawet w pełnym słońcu, twarz ma otuloną welonem i czeka na ofiary. Wg legendy widział ją każdy wspinacz, który zginął na Zamarłej Turni. Być może duch Czarnej Damy ma związek ze śmiercią Stanisława Bronikowskiego, który pierwszy zginął na Zamarłej Turni; po wypadku przychodziła tutaj i siadała pod skałą ubrana w żałobę jego matka.

Pusta Dolinka zyskała swoją dramatyczną sławę dzięki Zamarłej Turni, a szczególnie jej południowej ścianie, która bardzo długo uchodziła za niezdobytą, a później najtrudniejszą ścianę wspinaczkową w Tatrach.

Więcej informacji o Zamarłej Turni – najsłynniejszym jej  „pogromcy”, ale też o wypadkach śmiertelnych znajduje się w oprac. Zamarła Turnia.

Post Pusta Dolinka i jej dramatyczna sława pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Cmentarz założony został w drugiej połowie XIX w. przez księdza Józefa Stolarczyka pierwszego proboszcza zakopiańskiego.  Przed cmentarzem stoi zabytkowy kościółek p.w. Matki Boskiej Częstochowskiej – najstarszy drewniany kościół w Zakopanem (1847–1852 r.). Bramę cmentarną zaprojektował Stanisław Witkiewicz.
Nazwa cmentarza pochodzi od nazwiska darczyńcy ziemi, na której jest zlokalizowany, Jana Pęksy.

Na cmentarzu znajduje się około 500 grobów, w tym 250 zasłużonych osób dla Zakopanego i Tatr. Znajdują się tu również symboliczne groby, m.in.: Bronisława Czecha (1908-1944) – uznawanego za najwszechstronniejszego narciarza okresu międzywojennego Polski, olimpijczyka, taternika, ratownika górskiego, instruktora narciarskiego, ale też pilota i instruktora szybowcowego. Mariusza Zaruskiego (1867 – 1941) –taternika, grotołaza, ratownika górskiego i założyciela Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, ale też marynarza, żeglarza, podróżnika, poety, fotografa, społecznika i generała brygady Wojska Polskiego oraz Macieja Berbeki (1954-2013) – himalaisty (zdobył 5 ośmiotysięczników), artysty malarza, scenografa i ratownika TOPR.
Są też tablice pamiątkowe poświęcone kompozytorom związanym z Zakopanem, m.in.: Karolowi Szymanowskiemu i Mieczysławowi Karłowiczowi.

Na cmentarzu spoczywają m.in.:

Tytus Chałubiński (1820-1889) – lekarz, przyrodnik, popularyzator turystyki tatrzańskiej oraz Zakopanego, prekursorów polskiego klimatolecznictwa, jego staraniem Zakopane zyskało pod koniec XIX w. status kurortu klimatycznego wspomagającego leczenie chorób płucnych. Na jego cześć nazwano przełęcz w Tatrach – „Wrota Chałubińskiego”.

Jan Długosz (1929 – 1962) – charyzmatyczny taternik, autor wielu nowych przejść, prekursor nowatorskich technik wspinaczkowych. Zdobył uznanie zarówno w środowisku taterników, jak i alpinistów – zasłynął m.in. przejściem, symbolicznej wśród alpinistów, ściany Petit Dru i udziałem w pierwszym przejściu środkowego filara Frêney. Był także literatem, ratownikiem górskim i szkoleniowcem. Zginął właśnie podczas prowadzenia szkolenia dla żołnierzy 2 lipca 1962 r. wskutek upadku z grani Zadniego Kościelca w Tatrach Wysokich.

Eugeniusz Gąsienica Sieczka (1907 – 1948) – kurier tatrzański, zginął z rąk komunistów w 1948 r.

Władysław Hasior (1928-1999) – rzeźbiarz, malarz, scenograf związany z Podhalem. W Zakopanem znajduje się jego galeria.

Kornel Makuszyński (1884-1953) – poeta, pisarz – autor m.in. Szatana z siódmej klasy, Awantury o Basię, Panny z mokrą głową, i serii o przygodach Koziołka Matołka. W Zakopanem znajduje się jego muzeum.

Stanisław Marusarz (1913-1993) – słynny skoczek narciarski, czterokrotny olimpijczyk, siedmiokrotny uczestnik narciarskich mistrzostw świat, kurier tatrzański, trener i propagator sportu.

Helena Marusarzówna (1918-1941) – siostra Stanisława, utalentowana narciarka, uczestniczka ruchu oporu, została zamordowana przez Gestapo.

Władysław Orkan (1875-1930) – pisarz okresu Młodej Polski, związany z Gorcami (mieszkał w Porębie Wielkiej – w willi „Orkanówka”).

Zofia Paryska (1901-2001) – botaniczka, taterniczka, pisarka, pierwsza ratowniczka TOPR i pierwsza kobieta przewodnik tatrzański. Żona i współtowarzyszka pracy Witolda Paryskiego.
Witold Henryk Paryski (1909-2000) – polski krajoznawca, taternik, przewodnik tatrzański, alpinista, ratownik TOPR, działacz ochrony przyrody, autor opracowań o Tatrach, m.in. autor przewodnika taternickiego „Tatry Wysokie”. Wspólnie z żoną jest autorem „Wielkiej encyklopedii Tatrzańskiej”.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer (1865-1940) – polski poeta, nowelista, powieściopisarz, przedstawiciel Młodej Polski, zafascynowany góralskim folklorem napisał cykl opowieści „Na skalnym Podhalu” i epopeję tatrzańską „Legenda Tatr”.

Sabała (1809-1894) – właśc. Jan Krzeptowski, słynny gawędziarz i pieśniarz, honorowy przewodnik tatrzański, myśliwy. Towarzyszył Tytusowi Chałubińskiemu i Stanisławowi Witkiewiczowi w tatrzańskich wyprawach. Przez Witkiewicza został nazwany „Homerem Tatr”.

Ks. Józef Stolarczyk (1816-1893) – jeden z najlepszych taterników swojej epoki. Jego największe osiągnięcia to, m.in. pierwsze wejście na Baranie Rogi, ósme wejście na Gerlach, trzecie wejście na Lodowy Szczyt. Jeden ze współzałożycieli Towarzystwa Tatrzańskiego, spopularyzował Zakopane jako letnisko.

Stanisław Witkiewicz (1851 – 1915) – malarz, architekt, pisarz i teoretyk sztuki, twórca i popularyzator stylu zakopiańskiego, ojciec Stanisława Ignacego Witkiewicza.
Zaprojektował wiele znanych obiektów, m.in.:
– Willę „ Koliba” – mieści się tu Muzeum Stylu Zakopiańskiego,
– „Dom pod Jedlami” – willa zbudowana dla rodziny Pawlikowskich,
– Willę „Oksza”, w której mieści się filia Muzeum Tatrzańskiego im. dra Tytusa Chałubińskiego (znajduje się w nim Galeria Sztuki XX wieku)
– Kaplicę na Jaszczurówce.

Maria Witkiewicz (1853 – 1931) – żona Stanisława Witkiewicza i matka Stanisława Ignacego Witkiewicza. Była nauczycielką muzyki.

Stefan Zwoliński (1900 – 1982) – speleolog, legionista, księgarz, fotograf. Jest odkrywcą kilku jaskiń, m.in. Jaskini Bystrej (razem z bratem Tadeuszem) i Mroźnej (z Tadeuszem Zahorskim). Napisał książkę „W podziemiach tatrzańskich” oraz  wspólnie z bratem Tadeuszem „Przewodnik po Tatrach i Zakopanem”.

Post Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Zdjęcia – Piotr Kierpiec.
Więcej zdjęć Autora z górskich wędrówek można zobaczyć na profilu IG : Rumcajs w górach

Taras widokowy wybudowano w 2021 r. w ramach projektu „Obiekty infrastruktury szlaków – uporządkowanie terenu po schronisku pod Diablakiem” dofinansowanego ze środków Funduszu Leśnego.

Źródło Głodna Woda

Schronisko miało wspaniałą lokalizację, źródło Głodna Woda zapewniało dostęp do wody pitnej, a z oszklonej werandy rozciągał się wspaniały widok na Tatry, Małą Fatrę i Orawę. Oprócz głównego, jednopiętrowego murowanego budynku wybudowano też drewniany domek dla gospodarzy, obórkę i szopę, stację meteorologiczna i niewielką kapliczkę. Miejsce było bardzo popularne głównie wśród niemieckich turystów i narciarzy, Polaków nie zachęcały wysokie ceny oraz obowiązujący w schronisku język niemiecki. Bojkotowano go też jako konkurencję wybudowanego w 1906 schroniska na Markowych Szczawinach. W 1938 budynek odebrano Niemcom (wypłacono odszkodowanie). Jednym z pretekstów była tragedia, która wydarzyła się w 1935 r. na Babiej Górze. Podczas rajdu narciarskiego zginęła 4-osobowa grupa narciarzy z Klubu Sportowego „Beskid” – Andrychów. Nie zdołali dotrzeć do budynku schroniska, wszyscy zamarzli w śnieżycy.
W 1949 w niewyjaśnionych okolicznościach schronisko spłonęło. Ponieważ teren znalazł się pod ochroną przyrodniczą zrezygnowano z jego odbudowy, pozostałości budynku rozebrano w 1979 roku.
W miejscu zabudowań pozostały tylko resztki fundamentów. Na ścieżce znaleźć można kamień z wyrytą datą 1904.

Powyżej schroniska, na południowych stokach Diablaka, około 100 m poniżej szczytu znajduje się najwyżej położone w Masywie Babiej Góry (i również w Beskidach) źródło wody – Głodna Woda.

Tak do niedawna wyglądała okolica ruin schroniska wybudowanego w 1905 r. przez Beskidenverein. Było to pierwsze schronisko na Babiej Górze (a właściwie pod Głodną Wodą (1616 m)

Taras widokowy wybudowano w 2021 r. w ramach projektu „Obiekty infrastruktury szlaków – uporządkowanie terenu po schronisku pod Diablakiem” dofinansowanego ze środków Funduszu Leśnego.

Jak dojść do tarasu widokowego?

Dotrzeć tu można zielonym szlakiem prowadzącym z Lipnicy/ Stańcowej.
Dokładny opis trasy: Babia Góra wariant polsko-słowacki

Zainteresowanym opisami tras na Babią Górę – różnymi wariantami wejścia i zejścia oraz opisanymi panoramami  polecamy nasz przewodnik.

Post Taras widokowy pod Babią Górą pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Mokry Stawek to jezioro osuwiskowe. Jest to także największy naturalny zbiornik wodny w masywie babiogórskim. Znajduje się na wysokości 1025 m n.p.m., ma powierzchnię ok. 450 m² i średnią głębokość 2-2,5 m. Nie jest zarybiony, z większych organizmów żyją w nim płazy: traszki, kumak górski i żaba trawna.

Legendy związane z Mokrym Stawkiem

Wg jednej z legend Mokry Stawek połączony jest tajemnym tunelem aż z Wisłą. Sprawdzili to lokalni mieszkańcy – wrzucili do stawku drewnianą kłodę z wyrzeźbioną datą i imionami, a ta po kilku tygodniach wypłynęła w Krakowie.
Wg innej legendy istnieje połączenie między grotami w Babiej Górze i Mokrym Stawkiem. Odkrył je Klemens Kudzia z Policznego, pewnego razu podczas eksplorowania jednej z jaskiń zauważył w niej podziemne jezioro, zanurkował w nim wspólnie ze swym psem Sabą i wypłynął w Mokrym Stawku.

Jak dojść do Mokrego Stawku

Staw znajduje się przy niebieskim szlaku prowadzącym z Przełęczy Krowiarki do Schroniska PTTK na Markowych Szczawinach, nieco poniżej Górnego Płaju. Z Krowiarek dojdziemy do niego w ok. 0:25 h. Leży w obszarze Babiogórskiego Parku Narodowego.

Dokładny opis szlaku prowadzącego do Mokrego Stawku, ale też inne atrakcje, ciekawostki i informacje praktyczne związane z Babią Górą znajdują się w przewodniku opisującym wszystkie warianty wejścia na Babią Górę.

Post Mokry Stawek pod Babią Górą pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.