Szczyrbskie Jezioro jest także bardzo popularne zimą, a to za sprawą tras narciarskich znajdujących się na stokach Przedniego Soliska, łącznie jest tutaj 9 km tras zjazdowych, głównie czerwonych. Kilka wyciągów dojeżdża w pobliże schroniska Chata Solisko. Ośrodek odwiedzają też narciarze biegowi – w okolicy znajduje się 18 km tras biegowych. Na dole, w pobliżu parkingu, znajduje się kompleks skoczni narciarskich (nieczynny) wybudowanych na potrzeby odbywających się w 1970 r. Mistrzostw Świata w Skokach Narciarskich.

O każdej porze roku ładnie położone jezioro ze swoim zapleczem hotelowym jest idealnym miejscem dla osób szukających miejsc urokliwych, pięknie położonych i jednocześnie oferujących raczej wysoki standard usług. Niezależnie od możliwości finansowych jest to ciekawa propozycja dla tych, którzy nie mogą pójść w góry, a jednocześnie chcą je zobaczyć – znad jeziora rozciąga się wspaniała panorama na tatrzańskie szczyty. Atrakcyjna jest też sama miejscowość Szczyrbskie Jezioro, powstała w XIX w. jako uzdrowisko górskie.

Dojazd do Szczyrbskiego Jeziora

Do miejscowości Szczyrbskie Jezioro (Štrbské Pleso) najlepiej jest dojechać samochodem – ok. 160 km z Krakowa. Granicę ze Słowacją przekraczamy w Jurgowie / Podspadach i kierujemy się w lewo drogą nr 67 na Poprad. Przejeżdżamy na drugą stronę Tatr i za Tatranską Kotliną skręcamy w prawo na Smokovce drogą nr 537.
Po drodze mijamy Tatranską Łomnicę, Stary Smokovec i jadąc ostro pod górę docieramy do skrętu w prawo na Štrbské Pleso. Kierujemy się za znakami do centrum, gdzie znajduje się duży parking, możemy podjechać jeszcze dalej za główną drogą – pod same wyciągi narciarskie, tutaj też znajduje się płatny parking.
Do Szczyrbskiego Jeziora możemy też dojechać Elektriczką, czyli szynową kolejką elektryczną, która dojeżdża tu aż z Popradu. Do Elektriczki wsiadamy w Starym Smokowcu, gdzie dojedziemy z Zakopanego autobusem.

Szczegółowe informacje dotyczące dojazdu znajdziemy na stronie: Jak dojechać w Tatry Słowackie.

Szczyrbskie Jezioro jest popularnym punktem wyjścia na tatrzańskie szczyty, m.in. do Wodospadu Skok, na Bystrą Ławkę, do schroniska Chata Solisko, nad Popradzki Staw oraz na Krywań.

A tak prezentuje się Szczyrbskie Pleso widoczne ze szczytu Osterwy

Akcje ratownicze w górach Słowacji są płatne, dlatego wyjeżdżając w Tatry po stronie słowackiej warto mieć ubezpieczenie turystyczne (oprócz karty EKUZ). Koszt odpowiedniej polisy można szybko sprawdzić w poniższej porównywarce ubezpieczeń.

Post Wokół Szczyrbskiego Jeziora pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Kraj: Słowacja
Rejon: Tatry Wysokie

Nad Popradzki Staw możemy dotrzeć różnymi drogami:

1.  Ze Szczyrbskiego Jeziora (Strbske Pleso) za czerwonymi znakami (fragment Magistrali Tatrzańskiej). Trasa prowadzi kamienistym traktem, rozciąga się z niego ładna panorama na Dolinę Złomisk. Droga jest dostępna od 1.06 –31.10.
2.  Z przystanku kolejki Elektriczki „Popradské pleso”. Niebieski szlak biegnie asfaltową drogą dostępną także dla rowerzystów i wózków, polecamy ją także przy gorszych warunkach pogodowych. Trasa jest dostępna cały rok, opis: Koprowy Wierch i Hińczowe Stawy
3.  Z Przełęczy pod Osterwą (Sedlo pod Ostrvou) czerwonym szlakiem Magistrali Tatrzańskiej od Śląskiego Domu (Sliezsky dom).

Proponujemy wyjście ze Szczyrbskiego Jeziora (Strbskego Plesa)

Czas: 1 dzień (w tym zwiedzanie cmentarza)
Pora roku: lato, jesień, (wiosna, zima – bez zwiedzenia cmentarza)
Trudności: brak trudności
Suma wzniesień: 310 m
Długość trasy: ok. 13 km
Czas wyprawy (sam przemarsz): 3:30 h

Ważne: Cmentarz jest zamknięty od 15 grudnia do 30 kwietnia.

Ważne: Konieczne ubezpieczenie w Tatry Słowackie

Zobacz dodatkowe informacje:

Mapa online: Tatry Polskie i Słowackie

DOJAZD     EKWIPUNEK     POGODA

UBEZPIECZENIA online

Więcej praktycznych informacji – w panelu bocznym (PC) lub na dole strony (mobile).

Poniżej prezentujemy fragment mapy “Tatry Polskie i Słowackie” Wydawnictwa Compass – szlak nad Popradske pleso i Tatrzański Cmentarz Symboliczny

Ruszamy z parkingu główną ulicą w górę (nr 1 na mapce) w kierunku południowym. Po minięciu półkolistego mostku nad drogą dochodzimy do skrzyżowania pod budynkiem sanatorium Helios i skręcamy za czerwonymi znakami Magistrali Tatrzańskiej w prawo. Po przejściu przez mostek nad potokiem Młynickim schodzimy na leśną ścieżkę w lewo.

Wygodną drogą podchodzimy do góry zostawiając po lewej stronie infrastrukturę narciarską. Odsłania się widok na Solisko z trasą narciarską.
Mijamy rozwidlenie z zielonym szlakiem, który odchodzi w prawo w dół dnem doliny również do Popradzkiego Stawu; jest to zalecany wariant zimowy, ponieważ dalsza część czerwonego szlaku jest zagrożona lawinami.

Na wzniesieniu ścieżka zwęża się i prowadzi trawersem pod efektownymi skałami (ścieżka edukacyjna).

Na prawo otwierają się widoki na dolną część Doliny Mięguszowieckiej z charakterystycznymi ścianami Osterwy, pod którymi znajduje się cel naszej wyprawy.

Ścieżka cały czas trawersuje zbocza Skrajnej Baszty (Patria). Jest coraz węższa i kamienista. Ciągle jednak jest bardzo wygodnym traktem, przez co bardzo licznie odwiedzanym przez turystów.

Odsłaniają się kolejne widoki na zielone, szerokie dno Doliny Mięguszowieckiej z ukrytym w lesie Popradzkim Stawem i górującą nad nim Doliną Złomisk (Zlomisková dolina). Dolina ta, obecnie wyłączona z ruchu turystycznego, stanowiła kiedyś „dogodne” przejście na drugą stronę grani Tatr przez przełęcz o nazwie Żelazne Wrota (Železná brána).
W rejonie doliny znajduje się wiele ciekawych dróg wspinaczkowych.

Widok na Popradzkie Kopy, otoczenie Doliny Złomisk i OsterwęWspaniale widoczne są przyprószone pierwszym śniegiem poszczególne szczyty

Warto zatrzymać się na chwilę i dokładnie zapoznać z wyjątkową panoramą z tego miejsca.

Ścieżka opada lekko w dół i przekracza Mięguszowiecki Potok.

Stąd już tylko 2 kroki i stajemy na skrzyżowaniu szlaków przy Popradzkim Stawie (Rázcestie pri Popradskom plese). W lewo możemy dojść niebieskim szlakiem wzdłuż Doliny Mięguszowieckiej nad Hińczowe Stawy i dalej na Koprowy Wierch, lub odbić czerwonym szlakiem na Rysy. Idąc do Schroniska pod Rysami (Chata pod Rysmi) możemy „zarobić” darmową herbatę wnosząc na górę parę kilogramów ładunku.

W prawo w dół niebieskie znaki schodzą do stacji elektriczki „Popradské pleso” i parkingu. Dalej na wprost za czerwonymi znakami po 3 minutach docieramy do Hotelu Górskiego Popradské pleso.

Nad brzegiem Popradzkiego Stawu stoją dwa schroniska:

Hotel Górski Popradské pleso – byłe Schronisko kpt. Morávki ( Popradská chata). Hotel posiada 155 łóżek. Noclegi oferowane są w zróżnicowanym standardzie i odpowiedniej do niego cenie. Szczegółowe informacje o schronisku, jego historii, ofercie i warunkach noclegowych można znaleźć na stronie internetowej http://www.popradskepleso.com.

Hotel Górski Popradzki Staw

Schronisko Majlátha (Majláthova chata, Majláthka), które znajduje się w bliskim sąsiedztwie Hotelu Górskiego, jest dużo mniejsze, oferuje 16 miejsc noclegowych. Budynek nazwano na cześć węgierskiego działacza turystycznego Béli Majlátha, który był pomysłodawcą wybudowania pierwszego schroniska przy Popradzkim Stawie. Powstało ono w 1879 roku.

Sam Popradzki Staw (słow.Popradské pleso), dawniej Rybi Staw, Mały Rybi Staw jest jednym z piękniejszych tatrzańskich jezior. Leży na wysokości 1949 m n.p.m., znajduje się u wylotu Doliny Złomisk. Miejsce to jest, niestety, związane z jedną z największych lawinowych tragedii tatrzańskich. 20 stycznia 1974 roku Żlebem spod Przełęczy nad Skokiem zeszła olbrzymia lawina, która wdarła się na przeciwległy stok i przysypała 24 trenujących tam narciarzy. Uratowano tylko 12 osób (na Cmentarzu Symbolicznym znajduje się tablica poświęcona ofiarom tej tragedii).

Staw ma powierzchnię 6,88 ha i głębokość 17,6 m. Jest jednym z nielicznych tatrzańskich jezior, w którym naturalnie występują ryby. Z Doliny Złomisk spływa do niego Zmarzły Potok, natomiast w kierunku południowym wypływa Potok Krupa (ten później łączy się z Potokiem Mięguszowieckim dając początek rzece Poprad).

Popradzki Staw i stojący nad nim Hotel Górski Popradské pleso

Wokół jeziora poprowadzony jest żółty szlak, którym można zrobić sobie spokojny, piękny spacer. Okrążamy staw od wschodniej strony. Po drodze odbija w lewo czerwony szlak na Przełęcz pod Osterwą (Sedlo pod Ostrvou).

Po przeciwległej stronie stawu, od strony południowej rozciąga się piękna panorama Doliny Mięguszowieckiej.

Tutaj też, tuż przy ujściu Potoku Krupa żółty szlak prowadzi na Tatrzański Cmentarz Symboliczny pod Osterwą (Tatranský symbolický cintorín). Cmentarz jest otwarty od 1 maja do 14. grudnia. Pośrodku znajduje się murowana kapliczka, cały teren usiany jest charakterystycznie malowanymi drewnianymi krzyżami, wykonanymi przez rzeźbiarzy ze wsi Detva. Co roku w październiku (zazwyczaj w przedostatnią sobotę października), ma tutaj miejsce wyjątkowe spotkanie ludzi związanych z górami.

Miejsce to warto odwiedzić o każdej porze roku (cmentarz otwarty jest od 1.05 – 14.12), ale szczególnie polecamy udział w uroczystościach przed Świętem Zmarłych. Biorą w nich udział przedstawiciele TOPR, Horskiej Służby i władz lokalnych. Bez względu na pogodę pojawia się tu mnóstwo ludzi. Są to rodziny i przyjaciele osób upamiętnionych na cmentarzu, ale również wszyscy, którym szczególnie bliskie jest motto tego miejsca: ” Mŕtvym na pamiatku, živým pre výstrahu (Umarłym na pamiątkę, żyjącym ku przestrodze)”.

Obchody mają bardzo uroczysty charakter. Odczytane zostają nazwiska wszystkich osób, które w minionym roku zginęły po polskiej i słowackiej stronie Tatr, ale także w innych górach. Odprawiana jest msza święta. Wszystko to w przepięknej, góralskiej oprawie muzycznej. Nastroju refleksji i zadumy nie jesteśmy w stanie przekazać opisem ani zdjęciami, stąd nasza propozycja odwiedzenia tego miejsca osobiście.
Szczegółowe informacje o Cmentarzu, jak również o październikowych spotkaniach można uzyskać na stronie administratora terenu: https://www.lesytanap.sk/sk/sluzby/symbolicky-cintorin/

Pomysłodawcą i założycielem Cmentarza był czeski taternik i malarz Otakar Štáfl. Projekt tego miejsca powstał już w 1922 r., natomiast otwarto go w sierpniu 1940 roku. Pierwotnym celem twórcy było zgromadzenie tablic rozsianych po Tatrach, ustawianych przez bliskich osób, które poniosły śmierć w górach. Później dołączano tam nowe; w  aktualnie (2023 r.) znajdują się 404 tablice, na których wygrawerowanych są 554 nazwiska. W 2023 r. dodano 4 tablice, jedna z nich poświęcona jest Kacprowi Tekieli – polskiemu wspinaczowi i instruktorowi wspinaczki sportowej, który zginął w maju 2023 r. w Alpach Szwajcarskich.

Jest tu wiele znanych nam nazwisk, zarówno z historii taternictwa, jak i z bliższych nam czasów: taternicy, himalaiści, ratownicy, artyści, ale też nazwiska osób nieznanych, których w ten sposób uczcili ich bliscy.
Na jednej ze skał, zwanej Skałą Himalaistów, znajdują się tablice poświęcone pamięci czołowych polskich wspinaczy.

„Skała Himalaistów”

A to kilka sylwetek osób, których pamięć uczczono na Tatrzańskim Cmentarzu Symbolicznym

Bogusław Arendarczyk, Janusz Rybicki, Stanisław Mateja Torbiarz, Janusz Kubica – ratownicy, którzy zginęli 11 sierpnia 1994 roku w trakcie akcji ratunkowej. Przyczyną tragedii była awaria sokoła – śmigłowca ratunkowego należącego do TOPR. Katastrofa miała miejsce w Dolinie Olczyskiej.

Klemens Bachleda – człowiek symbol: ratownik górski, przewodnik tatrzański, w środowisku nazywany był „królem przewodników tatrzańskich” lub „Orłem Tatr”. Był też członkiem Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Zasłynął jako niezwykły wspinacz; był autorem wielu nowych przejść m.in. do niego należy pierwsze zimowe wejście na Gerlach. Był też człowiekiem wielkiej odwagi i ofiarności, zginął 6 sierpnia 1910 roku w rejonie Małego Jaworowego spiesząc na ratunek dwójce taterników. Jest pierwszym polskim ratownikiem, który poniósł śmierć podczas akcji ratunkowej. Opis tej tragedii w bardzo dramatyczny sposób przedstawił Wawrzyniec Żuławski w książce „Tragedie tatrzańskie”.

Maciej Berbeka i Tomasz Kowalski – polscy himalaiści, którzy zginęli 6 marca 2013 podczas zejścia z Broad Peak (wraz z dwójką innych polskich himalaistów dokonali pierwszego, zimowego wejścia na ten szczyt). Tablica została umieszczona w czerwcu 2014 roku.

Władysław Cywiński – polski taternik, przewodnik tatrzański, alpinista, inżynier elektronik. Był jednym z największych współczesnych znawców topografii Tatr, autorem szczegółowych przewodników po Tatrach – wydał 18 tomów, 19 – ukazał się pośmiertnie. Zginął 12 października 2013 r. podczas wspinaczki na północno-zachodniej ścianie Tępej w Dolinie Złomisk.

Jan Długosz – charyzmatyczny taternik, autor wielu nowych przejść, prekursor nowatorskich technik wspinaczkowych. Zdobył uznanie zarówno w środowisku taterników, jak i alpinistów – zasłynął m.in. przejściem, symbolicznej wśród alpinistów, ściany Petit Dru i udziałem w pierwszym przejściu środkowego filara Frêney. Był także literatem, ratownikiem górskim i szkoleniowcem. Zginął właśnie podczas prowadzenia szkolenia dla żołnierzy 2 lipca 1962 r. wskutek upadku z grani Zadniego Kościelca w Tatrach Wysokich. Pochowany został na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem.

Mieczysław Karłowicz – polski kompozytor, dyrygent, taternik, pisał też artykuły z górskich wypraw. Zginął 8 lutego 1909 roku przysypany lawiną śnieżną u stóp Małego Kościelca. Pochowany został na Cmentarzu powązkowskim w Warszawie.

Jerzy Kukuczka – nazwisko legenda, alpinista i himalaista, drugi po Reinholdzie Messnerze zdobywca Korony Himalajów i Karakorum, którą zdobył w ciągu niespełna 8 lat, podczas gdy Austriakowi zajęło to 16 lat. Lista jego wejść, wśród nich wytyczonych nowych dróg, także wejść zimowych, jest naprawdę imponująca. Zginął 24 października 1989 roku podczas zdobywania południowej ściany Lhotse.

Marek Łabunowicz („Maja”) i Bartłomiej Olszański – młodzi ratownicy, którzy zginęli 30 grudnia 2001 roku w trakcie akcji ratunkowej pod Szpiglasową Przełęczą.

Piotr Morawski – polski himalaista, pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej, zdobywca 6 ośmiotysięczników. W 2006 roku podczas wyprawy na Annapurnę, już po wejściu na wysokość 8100 m, zawrócił, żeby pomóc tybetańskiemu himalaiście dotkniętemu ślepotą górską. Zginął 8 kwietnia 2009 na Dhaulagiri, tam też został pochowany.

Wanda Rutkiewicz – alpinistka, jedna z najlepszych himalaistek, zdobyła osiem z czternastu ośmiotysięczników. Na szczyt Mount Everestu weszła 16 października 1978 r. jako trzecia kobieta na świecie i pierwszy Polak. Autorka i współautorka kilku książek, m.in.  Zaginęła w maju 1992 podczas ataku szczytowego na Kanczendzongę.

Janusz Śmiałek – polski taternik, alpinista, speleolog, ale także przewodnik tatrzański i ratownik TOPR. Był pracownikiem naukowym AGH. Zginął 26 września 1997 roku w czasie patrolu ratowniczego w rejonie Żabiego Szczytu Wyżniego.

Otakar Štáfl i Vlasta Štáflova – małżeństwo czeskich taterników. To właśnie Otokar był założycielem Tatrzańskiego Cmentarza Symbolicznego pod Osterwą. Zginęli od wybuchu bomby lotniczej 4 lutego 1945 roku.

Wawrzyniec Żuławski – polski taternik, alpinista, ratownik górski, ale też pisarz, muzykolog, pedagog, uczestnik Powstania Warszawskiego (jako żołnierz AK). Dokonał wielu pierwszych wejść nowymi drogami. Był autorem opowiadań i artykułów o tematyce górskiej. Do najbardziej znanych należą „Sygnały ze skalnych ścian” i „Tragedie tatrzańskie”, które stanowią już klasykę tej literatury. Gorąco polecamy te pozycje wszystkim interesującym się górami. Żuławski zginął w 1957 roku podczas akcji ratunkowej w Alpach i tam też został pochowany.

I wiele innych…Niestety, co roku przybywa kilka nowych tablic.

Cmentarz podzielony jest na sektory. Główne wejście znajduje się na jego samym dole, gdzie ścieżka (żółte znaki) doprowadza bezpośrednio z asfaltowej drogi biegnącej do Popradzkiego Stawu (niebieski szlak).

W pierwszej części nad wejściem znajduje się głaz z wyrytym tekstem: „ZNAMYM I NEZNAMYM OBETIAM VYSOKYCH TATER” (Znanym i nieznanym ofiarom Wysokich Tatr). Pierwotnie miały się tu znajdować tablice związane tylko z tatrzańskimi wypadkami.

Powrót nad Szczyrbskie Jezioro – 2 warianty

1. Wracamy z Cmentarza nad Popradzki Staw tą samą drogą. Obchodzimy jezioro od zachodniej strony, mamy stąd wspaniałe widoki w głąb Doliny Złomisk. Ścieżką poprowadzoną nad samym brzegiem w kilkanaście minut docieramy do skrzyżowania przed Hotelem Górskim Popradské pleso.

Stąd możemy wrócić szlakiem czerwonym, ale dla urozmaicenia proponujemy powrót zielonym szlakiem. Od skrzyżowania trzeba zejść parę metrów asfaltem za niebieskimi znakami i skręcić w prawo. Ścieżka przez dno doliny nie jest, niestety, widokowa, ale szybko docieramy do połączenia z czerwonym szlakiem i nim w dół do Szczyrbskiego Jeziora.

2. Z cmentarza schodzimy w dół do asfaltowej drogi, którą biegnie niebieski szlak z miejscowości Popradzkie Pleso do jeziora Popradzkiego i jeżeli chcemy wrócić do Szczyrbskiego Plesa, to podchodzimy w górę do skrętu w lewo na zielony szlak lub schodzimy asfaltową drogą do przystanku elektriczki (przystanek Popradske pleso).

Szczyrbskie Jezioro w promieniach zachodzącego słońca – widok z drogi czerwonego szlaku od Popradzkiego plesa

Jeżeli mamy jeszcze czas i siły, warto przejść się nad brzeg Szczyrbskiego Jeziora w pobliże Hotelu Kempinski. Można stąd podziwiać szeroką panoramę tej części Tatr.

Post Tatrzański Cmentarz Symboliczny pod Osterwą pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Gdzie w Tatrach wybrać się z dzieckiem w wózku? Gdzie znaleźć łatwą trasę dla seniora? A gdzie pójść na krótki lub dłuższy górski spacer – atrakcyjny widokowo, a jednocześnie niezbyt trudny terenowo. Do dyspozycji mamy oczywiście tatrzańskie dolinki, ale żeby ułatwić wybór przygotowaliśmy osobno propozycje dróg asfaltowych oraz dolinki, gdzie biegnie droga szutrowa. Wszystkie są atrakcyjne dla spacerowiczów, natomiast jeśli szukamy tras do przejechania wózkiem dziecięcym lub inwalidzkim, asfaltowe drogi będą tutaj idealne.

Przy każdej propozycji znajduje się informacja m.in. o stanie nawierzchni oraz długości i atrakcyjności trasy. Natomiast podany czas przejścia odnosi się do czasu przemarszu turysty pieszego. Należy pamiętać, że idąc tempem spacerowym lub z wózkiem będzie on dłuższy, należy to uwzględnić przy planowaniu długich wycieczek, jak np. do Morskiego Oka. Nie bez znaczenia jest tu także indywidualna kondycja i możliwości, szczególnie osób starszych i z problemami ruchu.
Podane informacje o schroniskach powinny być przydatne nie tylko jako atrakcja gastronomiczna, ale przede wszystkim możliwość odpoczynku, co jest szczególnie ważne przy wycieczkach z małymi dziećmi lub osobami starszymi.
Przy polecanych trasach staraliśmy się bardzo dokładnie opisać nie tylko walory danego miejsca, ale przede wszystkim stan nawierzchni drogi – kluczowy szczególnie dla tych, którzy wybierają się z bardzo małymi dziećmi lub osobami na wózkach inwalidzkich. Zdajemy sobie jednak sprawę, że bardzo trudno jest obiektywnie ocenić trasę – to co dla jednych jest drobiazgiem, dla innych już ogromnym wyzwaniem. Dlatego pamiętajmy, by bardzo rozważnie dobierać trasę wycieczki.

Uwaga! Wybierając się na górską trasę, która umożliwia przejazd wózkiem trzeba mieć świadomość, że nie każdy wózek nadaje się na taką trasę. W wielu miejscach możemy spotkać duże nierówności, wystające kamienie lub miejsca,gdzie nawet konieczne jest przeniesienie wózka.
Przede wszystkim wózek powinien być wyposażony w koła o większej średnicy, o odpowiedniej amortyzacji oraz solidną konstrukcję.

Planując wycieczkę, nawet w wersji spacerowej, należy pamiętać o podstawowych zasadach bezpieczeństwa w górach, istotnych szczególnie podczas słonecznych i gorących dni, a mianowicie:
– właściwy ubiór: ochrona przed słońcem,
– zadbanie o odpowiednią ilość płynów,
– unikanie długotrwałego przebywania na słońcu (zapobieganie udarowi słonecznemu)
– zachowanie ostrożność w części reglowej Tatr – w miejscach nasłonecznionych, mogą występować jadowite żmije zygzakowate
– pamiętajmy, że lato to możliwość występowania burz w górach – jak się zachować w takich sytuacjach: PORADY – AKADEMIA GÓRSKA TOPR
– przed planowaną wycieczką należy sprawdzić informacje na stronach TPN lub TANAP – czy na trasie nie ma utrudnień, uszkodzeń, remontów, itp.

Należy pamiętać, że trasy po polskiej stronie, oprócz Dolinki Pod Reglami, znajdują się na terenie TPN – przed wejściem na trasę należy kupić bilet – OPŁATY TPN

Warto również mieć świadomość, że przy wędrówkach po stronie słowackiej zalecane jest posiadanie odpowiedniego ubezpieczenia. Nawet na łatwych trasach może pojawić się konieczność wezwania pomocy – a akcje ratunkowe po słowackiej stronie Tatr są płatne – informacje dot. ubezpieczenia w Tatry Słowackie.
Szczegółowe informacje o bezpieczeństwie w górach: PORADY

Rozpoczynamy od propozycji tras asfaltowych, które możemy pokonać wózkiem

1. Doliną Rohacką do Bufetu Rohackiego (słow. bývalá Ťatliakova chata, Tatry Słowackie).

Asfaltowa droga poprowadzona w ładnej, górskiej scenerii z widokiem na grań Rohaczy. Od parkingu, przy stacji narciarskiej Roháče – Spálená, cały czas lekko pod górę (320 m różnicy wzniesień), po ok. 5 km doprowadza nas do Bufetu Rohackiego. Obok znajduje się plac, ławki i stoły dla turystów. Obiekt małej gastronomii mieści się w budynku narciarni, która była częścią schroniska turystycznego (schronisko spłonęło w 1963 r.). Obok Bufetu znajduje się nieduży i płytki stawek Czarna Młaka (słow. Ťatliakove pleso), z którym wiąże się ciekawa historia. Otóż, w latach 70. woda zaczęła uciekać ze stawu do Rohackiego Potoku, wówczas mieszkańcy Zuberca bez wsparcia naukowców podjęli próbę ratowania jeziora. Wypełnili dno ilastą gliną, zapobiegając w ten sposób odpływaniu wód. Słowacka nazwa: Tatliakowe Jeziorko została nadana na cześć pioniera turystyki górskiej Jána Ťatliaka.
Przy Bufecie odchodzi szlak na Rakoń, Wołowiec i dalej na grań Rohaczy oraz szlak do Smutnej Doliny, skąd można dojść do bardzo urokliwych  Rohackich Stawów.

Punkt wyjścia: parking Ośrodka Narciarskiego Roháče – Spalena (słow. Parkovisko pod Spálenou)
Różnica wzniesień: ok. 320 m
Długość trasy: 10 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 2:50 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – droga asfaltowa
Atrakcje: trasa z widokiem na grań Rohaczy, staw Czarna Młaka (słow. Ťatliakove pleso)
Schronisko (bufet, karczma) – tak – Bufet Rohacki
Fragment dotyczący dojścia opisany jest w wyprawie: Grań Rohaczy – Hruba Kopa, Banówka

W Dolinie Rohackiej

Doliną Rohacką do Bufetu Rohackiego – widok na grań Rohaczy

2. Dolina Cicha (słow. Tichá dolina, Tatry Słowackie)

Dolina Cicha jest, naszym zdaniem, jedną z piękniejszych tatrzańskich dolin i ciekawszych pomysłów na wycieczkę. Z asfaltowej drogi można podziwiać grań Czerwonych Wierchów i Kasprowy Wierch. Dużą jej atrakcją jest także potok „Cicha Woda” (Tichý potok). który przepływa przez całą dolinę i w dolnej jej części łączy się z Koprową Wodą (Kôprovský potok). W kilku miejscach na trasie ustawione są ławostoły, przy których można odpocząć. Trasa jest długa, liczy 12 km w jedną stronę, jest idealna na przejażdżkę rowerową, ale można ją także wykorzystać na całodniową wycieczkę pieszą. Planując wyjście z dziećmi należy mieć na uwadze, że długość trasy, brak spektakularnych atrakcji terenowych po drodze oraz brak schroniska lub bufetu niekoniecznie musi być atutem i może nie spodobać się najmłodszym turystom.
Uwaga! Droga jest zamknięta dla ruchu samochodowego, ale prowadzi tędy szlak rowerowy (aż do Rozdroża pod Kasprowym), dlatego dla bezpieczeństwa warto zwrócić uwagę na przejeżdżających rowerzystów.

Punkt wyjścia: parking w Podbańskiej (Podbanské)
Różnica wzniesień: 335 m
Długość trasy: ok. 24 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 5:45 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – droga asfaltowa
Atrakcje: trasa z widokiem na Kasprowy Wierch, potok „Cicha Woda”
Schronisko (bufet, karczma) – Brak

Dolina Cicha (słow. Tichá dolina, Tatry Słowackie)

Rozdroże pod Kasprowym – widok na otoczenie Cichej Doliny

3. Popradzki Staw (słow. Popradské pleso, Tatry Słowackie)

Popradzki Staw (słow. Popradské pleso) to jedno z piękniejszych tatrzańskich jezior, znajduje się u wylotu Doliny Złomisk (1949 m). Nad stawem stoi Hotel Górski Popradské pleso – byłe Schronisko kpt. Morávki (Popradská chata) oraz Schronisko Majlátha.
Nad Popradzki Staw można dotrzeć 3 różnymi drogami, ale ponieważ są to propozycje na wózek – pozostaje nam szlak niebieski. Od stacji kolejki elektrycznej tzw. elektriczki – Popradské pleso czeka nas około 1 godziny marszu asfaltową drogą. Od samego początku Doliny Mięguszowieckiej (Mengusovská dolina) roztaczają się piękne widoki na otaczające dolinę szczyty.
Trzeba uważać na rowerzystów i samochody z uprawnieniami na dojazd do schroniska – hotelu.
Wokół jeziora ułożona jest szeroka kamienno-szutrowa ścieżka (żółty szlak). Po przeciwległej stronie stawu, tuż przy ujściu Potoku Krupa żółty szlak prowadzi na Tatrzański Cmentarz Symboliczny pod Osterwą (Tatranský symbolický cintorín), miejsce szczególne, poświęcone ludziom, którzy zginęli w górach (Cmentarz jest zamknięty od 15 grudnia do 30 kwietnia).
Opisana trasa: Nad Popradzki Staw
Symboliczny Cmentarz pod Osterwą

Punkt wyjścia: stacja kolejki elektrycznej tzw. elektriczki – Popradské pleso
Różnica wzniesień: 260 m
Długość trasy: ok. 8 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 2 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – droga asfaltowa
Atrakcje: piękne widoki na otoczenie Doliny Mięguszowieckiej, 2 schroniska
Schronisko (bufet, karczma) – Tak – Hotel Górski Popradské pleso

Fragment dotyczący dojścia opisany jest w wyprawach: Koprowy Wierch i Hińczowe Stawy  oraz Tatrzański Cmentarz Symboliczny pod Osterwą

Droga do Popradzkiego Stawu (niebieski szlak)
Droga do Popradzkiego Stawu (niebieski szlak)

Dolina Złomisk nad Popradzkim Stawem

4. Polana pod Muraniem, zwana też Gałajdówką lub Gałajdową Polaną (słow. Galajdova poľana, Poľana pod Muráňom, Tatry Słowackie)

Do znajdującej się u podnóży Murania polany prowadzi asfaltowa droga z Tatranskiej Javoriny. Do Rozdroża pod Muraniam (Razcestie pod Muranom) trasa liczy ok. 2 km (znaki zielone i niebieskie), biegnie wzdłuż Jaworowego Potoku. Skręcamy w lewo (niebieski szlak) i wchodzimy na polanę, na której znajduje się wystawa geologiczna z naturalnymi okazami i opisem najważniejszych skał tatrzańskich. Z „Polany pod Muraniem” rozciąga się ładny widok na szczyty: Murań, Nowy Wierch, Hawrań, Płaczliwa Skała i Szalony Wierch.

Punkt wyjścia: Tatranská Javorina
Różnica wzniesień: ok. 100 m
Długość trasy: ok. 4,5 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 1:15 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – droga asfaltowa
Atrakcje: wystawa geologiczna
Schronisko (bufet, karczma) – Brak

Most na Jaworowym Potoku prowadzący do Polany pod Muraniem Polana pod Muraniem, zwana także Gałajdówka lub Gałajdowa Polana (słow. Galajdova poľana)  Widok na szczyty otaczające Polanę nad Muraniem: Murań, Nowy Wierch, Hawrań, Płaczliwa Skała i Szalony Wierch

5. Dolina Rybiego Potoku – droga do Morskiego Oka

Wycieczka nad Morskie Oko – największy i najpiękniejszy tatrzański staw to turystyczny „przebój”. Jezioro jest przepięknie położone – otoczone częściowo lasem i skalnymi ścianami, nad którymi górują imponujące Mięguszowieckie Szczyty, ciemna ściana Kazalnicy i charakterystyczna sylwetka Mnicha. Nad Morskie Oko prowadzi asfaltowa droga, większość turystów korzysta z góralskiej dorożki, które dojeżdżają do Polany Włosienica, my jednak zachęcamy do pokonania trasy pieszo. Przy jej wyborze warto pamiętać o kilku kwestiach:
– trasa jest długa – liczy 8,5 km w jedną stronę, czyli 17 w obie strony, a to wymaga dobrej kondycji od pchającego wózek,
– jest mało urozmaicona, jedyną większą atrakcją po drodze są Wodogrzmoty Mickiewicza, dla większego dziecka trasa może być nużąca
– wbrew pozorom jest tu „trochę” pod górę – od Palenicy Białczańskiej do Morskiego Oka (8,5 km) mamy do pokonania 400 m przewyższenia
– popularność Morskiego Oka, które w długie weekendy i wakacje bije swoje rekordy zatłoczenia, powoduje, że w letnie dni trudno cieszyć się urokiem miejsca. Dlatego, jeżeli zależy nam na klimatycznym i spokojnym rodzinnym spacerze, raczej omijajmy ten szlak w szczycie sezonu turystycznego.

Punkt wyjścia: Palenica Białczańska
Różnica wzniesień: ok. 400 m
Długość trasy: ok. 17 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 4 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – droga asfaltowa
Atrakcje: Wodogrzmoty Mickiewicza, Wanta,
Schronisko (bufet, karczma) – tak – Schronisko nad Morskim Okiem, bufet na Włosienicy

Opisana Droga do Morskiego Oka

Droga do Morskiego Oka – „Wanta”
Droga do Morskiego Oka – widok z Włosienicy na Mięguszowieckie Szczyty

Morskie Oko

Trasy szutrowo – kamieniste – piesze spacerowe, dla wózków być wyposażonych w koła o większej średnicy, o odpowiedniej amortyzacji i solidnej konstrukcji

6. Dolina Strążyska

Trasa liczy raptem 2 km w jedną stronę, a jest bardzo atrakcyjna i urozmaicona. Dosłownie na wyciągniecie ręki mamy widok na tatrzański symbol – Giewont, po obu stronach drogi piękne skaliste turnie, bufet na Polanie Strążyskiej i w gratisie wodospad Siklawica, nad który niestety trudno już dojechać wózkiem.
Miejsce piękne, urokliwe i baaardzo popularne, w sezonie wakacyjnym jest tu naprawdę tłoczno.
Z Doliny Strążyskiej prowadzą szlaki na Sarnią Skałkę, do Doliny Małej Łąki i na Giewont.

Punkt wyjścia: Zakopane, ul. Strążyska – wejście do Doliny Strążyskiej
Różnica wzniesień: ok. 150 m
Długość trasy: ok. 4 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 1:10 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – szutrowa, kamienista
Atrakcje: Piękny widok na Giewont, możliwość podejścia do wodospadu Siklawica
Schronisko (bufet, karczma) – tak – bufet na Polanie Strążyskiej

Dolina Strążyska
Dolina Strążyska

Dolina Strążyska – widok na Giewont

7. Dolina Kościeliska

Dolina Kościeliska – piękna, urozmaicona, popularna i w szczycie sezonu zatłoczona – co roku rywalizuje z Morskim Okiem o największą liczbę odwiedzających. Ale uczciwie trzeba przyznać, że to jedna z najpiękniejszych tatrzańskich dolin i chyba z największą liczbą atrakcji, m.in. jaskinie i Wąwóz Kraków – ale to już propozycje tylko dla pieszych. Droga biegnie w ładnej scenerii,  występują tu skalne zwężenia, tzw. Bramy, dnem doliny płynie Potok Kościeliski – w kilku miejscach można podejść nad wodę. Znaną atrakcją doliny jest Skała Pisana, która cała jest „popisana” autografami turystów sprzed lat (m.in. malarza Henryka Siemiradzkiego). U jej podnóża widoczne są  otwory (tzw. wypływ krasowy), z których wypływa woda. Znajduje się tutaj Jaskinia Wodna pod Pisaną (Jaskinia Pisana). Po drodze warto też zwrócić uwagę na Kapliczkę Zbójnicką oraz wywierzysko „Lodowe Źródło”, przy którym znajduje się drewniany pomost z ławeczkami. Wycieczkę rozpoczynamy w Kirach (przy wejściu kasa biletowa), do Schroniska na Hali Ornak mamy do pokonania 6 km (w jedną stronę).
Na Polanę Pisaną w Dolinie Kościeliskiej dojeżdżają dorożki góralskie.

Punkt wyjścia: Kiry
Różnica wzniesień: ok. 170 m
Długość trasy: ok. 12 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 3 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – szutrowa droga. Odcinek do Smreczyńskiego Stawu prowadzi leśną drogą – nie polecamy do przejazdu wózkiem
Atrakcje: Kapliczka Zbójnicka, wywierzysko „Lodowe Źródło”, Skała Pisana
Schronisko (bufet, karczma) – tak – Schronisko na Hali Ornak
Uwaga! Wycieczkę można przedłużyć i podejść nad Smreczyński Staw, jest to ścieżka dla turystów pieszych. Odległość 2,6 km (tam i z powrotem), czas przejścia 1:10 h

Opisana trasa: Dolina Kościeliska

Dolina Kościeliska
Dolina Kościeliska
Dolina Kościeliska

Schronisko na Hali Ornak

8. Dolina Chochołowska

Jest to najdłuższa i największa dolina w polskich Tatrach, jedna z niewielu tatrzańskich dolin, gdzie można wjechać rowerem. Co prawda w porównaniu do Doliny Kościeliskiej nie jest tak ciekawa terenowo, ale i tutaj znajdzie się kilka atrakcji:
– Wywierzysko Chochołowskie,
– bacówka na Siwej Polanie (niedaleko parkingu), gdzie można kupić oscypki.
– Kaplica Jana Chrzciciela, jest to “pamiątka” po Janosiku – w Dolinie Chochołowskiej kręcony był bowiem 7 odcinek Janosika oraz scena z kuligiem do filmu Potop – do kaplicy prowadzi wąska ścieżka ze stopniami, trudna do przejazdu wózkiem.
– Schronisko PTTK na Polanie Chochołowskiej,

Poruszanie się po dolinie:
– pieszo. Czas przejścia: do Polany Chochołowskiej (7,5 km) 1:55 h
– kolejką turystyczną „Rakoń” (kursuje co pół godziny i dojeżdża do polany Huciska)
– rowerem (zmiany od 2016 – obowiązuje opłata za wjazd rowerem – 5 zł.)
– bryczką góralską, którą można dojechać do Polany Chochołowskiej

Punkt wyjścia: Siwa Polana
Różnica wzniesień: ok. 250 m
Długość trasy: ok. 15 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 3:30 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – w dolnej części asfalt, większość jest szutrowa, kamienista, są krótkie odcinki nierówne i tzw. kocie łby. Mogą się zdarzyć pewne utrudnienia na drodze w czasie, kiedy prowadzone są prace leśne
Atrakcje: Wywierzysko Chochołowskie, kulturowy wypas owiec na Siwej Polanie, Kaplica Jana Chrzciciela
Schronisko (bufet, karczma) – tak – Schronisko PTTK na Polanie Chochołowskiej

Opisana trasa: Dolina Chochołowska

Dolina Chochołowska – początkowy odcinek to wygodna, asfaltowa drogaKamienny odcinek Doliny Chochołowskiej

Dolina Chochołowska – urokliwe szałasy pasterskie

9. Droga pod Reglami

Piękna i łatwa wycieczka z widokiem na Zakopane i Pasmo Gubałówki. Droga rozpoczyna się w Kuźnicach i kończy przy wylocie Doliny Kościeliskiej w Kirach. Dawniej była nazywana Żelazną Drogą ponieważ łączyła dwa ośrodki hutnicze. Trasę proponujemy rozpocząć nie w Kuźnicach, ale pod Wielką Krokwią. Obiekty skoczni narciarskich są dodatkową atrakcją naszej wycieczki. Czarny szlak turystyki pieszej, rowerowej i narciarskiej prowadzi granicą lasu i łączy wyloty tatrzańskich dolin: Doliny Białego, Doliny Ku Dziurze, Doliny Strążyskiej, Doliny Za Bramką, Doliny Małej Łąki, Staników Żleb i Doliny Kościeliskiej. Jest to popularny szlak spacerowy, jego atutem jest możliwość pokonania dowolnego odcinka trasy (dostęp do komunikacji miejskiej).

Punkt wyjścia: Zakopane – Skocznia Wielka Krokiew
Różnica wzniesień: ok. 100 m
Długość trasy: ok. 8,5 km (w jedną stronę)
Czas przejścia (sam przemarsz): Czas przejścia: ok. 2 h (w jedną stronę)
Jakość drogi (trasy) – szutrowa
Atrakcje: obiekty skoczni narciarskich, ładne widoki na Zakopane i Pasmo Gubałówki od Płazówki przez Palenicę i Butorowy Wierch po samą Gubałówkę
Schronisko (bufet, karczma) – tak – obiekty gastronomiczne pod Wielką Krokwią, bufet „Sielanka” przy wejściu do Doliny Białego, karczma przy parkingu przed wejściem do Doliny Strążyskiej, obiekty gastronomiczne w Kirach

Droga pod Reglami

Droga pod Reglami

10. Dolina Białego

Krótka (1,8 km w jedną stronę), ale bardzo atrakcyjna trasa spacerowa Doliną Białego Potoku. Ścieżka (żółty szlak) prowadzi wąskim dnem dolinki wzdłuż potoku, który przekraczamy kolejnymi drewnianymi mostkami.  Dodatkową atrakcją może być widoczne w lewym zboczu wejście do sztolni, w której prowadzone były poszukiwania rudy uranu w latach 1950-52. Na końcu dolinki miejsce na odpoczynek pod wodospadem.
Wąska, głęboko wcięta dolina tworzy urokliwy wąwóz, jest dobrym miejscem na spacery z dziećmi szczególnie w upalne dni. Z końca dolinki żółty szlak prowadzi w górę do Drogi nad Reglami i dalej na Sarnią Skałę lub Kalatówki.

Punkt wyjścia: Droga pod Reglami, 10 min. od Skoczni Wielka Krokiew
Różnica wzniesień: ok. 170 m
Długość trasy: ok. 3,6 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 1:10 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – szutrowa, kamienista
Atrakcje: widoczny wylot sztolni, piękny Biały Potok, wodospady
Schronisko (bufet, karczma) – tak – bufet „Sielanka” przy wejściu do dolinki oraz 10 minut od wejścia do dolinki, pod Skocznią Wielka Krokiew

Dolina Białego

Dolina Białego

11. Dolina Białej Wody (słow. Bielovodská dolina,Tatry Słowackie)

Propozycja dla osób szukających miejsc cichych i niezatłoczonych.  Zaraz za mostkiem granicznym na Łysej Polanie zaczyna się szeroka szutrowa droga biegnąca w górę potoku Biała Woda. Po ok. 40 min. docieramy do polany Biała Woda, rozciąga się stąd bardzo ładny widok na tatrzańskie szczyty. Stoi tutaj leśniczówka TANAP-u., zaraz obok szlaku znajduje się ławostół, opodal źródełko. Przy polanie kończy się trasa rowerowa. Na wysokości polany Biała Woda, po drugiej stronie potoku Biała Woda znajduje się Schronisko w Dolinie Roztoki. Wózkiem można podjechać jeszcze wyżej, aż do granicy lasu – dalej droga przechodzi w wąską ścieżynę, która prowadzi do Kaczej Doliny i dalej na Polski Grzebień.

Punkt wyjścia: parking na Łysej Polanie
Różnica wzniesień: ok. 60 m
Długość trasy: ok. 6,4 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz): ok. 1:20 h (tam i z powrotem)
Jakość drogi (trasy) – droga szutrowa
Atrakcje: piękne widoki na Młynarza (2170 m), Ciężki Szczyt (2520 m) i Żabi Szczyt (2259 m)
Schronisko (bufet, karczma) – tak – sklep i bar po słowackiej stronie Łysej Polany

Fragment dotyczący dojścia opisany jest w wyprawie: Mała Wysoka i Kacza Dolina

Otoczenie Doliny Żabiej Białczańskiej widziane z Polany Białej Wody

12. Wokół Szczyrbskiego Jeziora (słow. Štrbské pleso, Tatry Słowackie)

Łatwo dostępne, ładnie położone, z piękną panoramą na tatrzańskie szczyty i mocno skomercjalizowane – wokół znajdują się hotele, sanatoria, restauracje, sklepy, jest nawet przystań łódek. To wszystko sprawia, że miejsce jest licznie odwiedzane; szukający ciszy i spokoju w szczycie sezonu mogą się rozczarować. Wokół stawu biegnie szutrowo asfaltowa ścieżka, którą można pospacerować.
Atrakcyjna jest też sama miejscowość Szczyrbskie Jezioro, powstała w XIX w. jako uzdrowisko górskie.
Punkt wyjścia: Szczyrbskie Jezioro
Różnica wzniesień: praktycznie brak
Długość trasy: wokół jeziora: ok. 2,5 km
Czas przejścia (sam przemarsz): ok.  0:40 h
Jakość drogi (trasy) – częściowo asfalt, bruk i droga szutrowa
Atrakcje: piękna panorama Tatr znad jeziora, możliwość skorzystania z infrastruktury: łódki, restauracje, hotele, sklepy
Schronisko (bufet, karczma) – tak – hotele, punkty gastronomiczne

Dojazd do miejscowości Szczyrbskie Jezioro (Štrbské Pleso) opisany jest w wyprawie: Bystra Ławka w Słowackich Tatrach

Ścieżka wokół Szczyrbskiego Jeziora
Szczyrbskie Jezioro
Szczyrbskie Jezioro

13. Rusinowa Polana z Wierch Porońca

Rusinowa Polana to jedno z najpopularniejszych miejsc w polskich Tatrach. Jest nie tylko bardzo widokowa – zobaczymy stąd, m.in. Lodowy Szczyt, Baranie Rogi, Gerlach, Rysy, ale też łatwo dostępna. Latem dużą atrakcją, szczególnie dla dzieci, jest możliwość oglądania pasących się tu owiec, w bacówce można kupić oscypki. Swoją popularność zawdzięcza również znajdującym się niedaleko „Wiktorówkom”- słynnemu Sanktuarium Matki Bożej Jaworzyńskiej.
Na Rusinową Polanę prowadzi kilka szlaków turystycznych, ale dostępny do przejechania wózkiem dziecięcym jest zielono znakowany szlak z Wierch Porońca. Trasa biegnie równym, wygodnym, dobrze oznakowanym szutrowym traktem. Po drodze, w prześwitach między drzewami, zobaczymy fragmenty Tatr Bielskich i panoramę tatrzańską od Kołowego, przez Lodowy, otoczenie Doliny Białej Wody i Doliny Rybiego Potoku, aż po Wołoszyn i Koszystą. Latem można podziwiać kwitnącą wokół wierzbówkę kiprzycę.

Punkt wyjścia: Wierch Poroniec
Różnica wzniesień: ok. 180 m (tam i z powrotem)
Długość trasy: ok. 6,4 km (tam i z powrotem)
Czas przejścia (sam przemarsz w obie strony ): ok. 2 h
Jakość drogi (trasy) – droga szutrowa
Atrakcje: przepiękna panorama Tatr z polany, latem możliwość oglądania pasących się owiec
Schronisko (bufet, karczma) – Brak – w sezonie letnim w bacówce na polanie można kupić oscypki.

Z Rusinowej Polany można podejść (PIESZO!). 

– na Gęsią Szyję (1489 m) – bardzo widokowe miejsce, można stąd zobaczyć Tatry – od Bielskich, przez Tatry Wysokie do Tatr Zachodnich. Z Rusinowej Polany na Gęsią Szyję wyjdziemy za 0:50 h
– na “Wiktorówki”, gdzie znajduje się słynne Sanktuarium Matki Bożej Jaworzyńskiej. Wiele par zawarło tu związek małżeński, popularna jest pasterka w wigilię Bożego Narodzenia. Przy sanktuarium znajduje się źródełko, powszechnie uważa się, że woda ta ma właściwości lecznicze, uzdrawiające. Wokół kaplicy umieszczono tablice pamiątkowe poświęcone taternikom, ratownikom górskim i innym, którzy zginęli w górach. Na Wiktorówki można dojść w 0:10 min.

Letni opis trasy: Spacerem na Rusinową Polanę z Wierch Porońca
Wycieczka na Rusinową Polanę, Gęsią Szyję i Wiktorówki

Opis trasy i dojazd: Zimowa Gęsia Szyja, Rusinowa Polana i Wiktorówki

Zielony szlak z Wierch Porońca na Rusinową Polanę, latem przy drodze można podziwiać kwitnącą wokół wierzbówkę kiprzycę

Latem na Rusinowej Polanie prowadzony jest wypas owiec, a w bacówce można kupić oscypki

Rusinowa Polana słynie z przepięknej panoramy Tatr

Polecamy również trasy na wózek w Beskidach: Beskidzkie wycieczki dla najmłodszych – trasy na wózek

Post Tatry – trasy na wózek dziecięcy pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

W Tatrach znajduje się około 200 stawów (oprócz okresowych i mniejszych oczek). Z tej imponującej liczby wybraliśmy tylko kilkanaście, ale takich, które mogą być samodzielnym celem wyprawy. Kolejność na liście jest zupełnie subiektywna, niestety, nie można wszystkich umieścić na miejscu 1. W celu lepszego uporządkowania przygotowaliśmy osobną listę propozycji najpiękniejszych tatrzańskich jezior dla strony polskiej i słowackiej.

Cz. I – Najpiękniejsze stawy w Tatrach Słowackich

1. Wielki Staw Hińczowy (słow. Veľké Hincovo pleso)

Największy i najgłębszy staw Tatr Słowackich: pow. 20 ha, maksymalna głębokość 53,7m, maksymalna temperatura wody nie przekracza 8^o C. O jego wyjątkowości przesądzają nie tyle powyższe parametry, co przede wszystkim przepiękne położenie. Staw leży na wys.1946 m, w Dolinie Hińczowej, u stóp Mięguszowieckich Szczytów, które malowniczo odbijają się w jego tafli. Aż trudno uwierzyć, że po drugiej stronie „Mięgusze” opadają potężnymi, groźnymi ścianami wprost do Morskiego Oka, które znajduje się aż 551 metrów niżej niż Hińczowy Staw.

Dlaczego warto?
Hińczowe stawy mogą być świetną propozycją dla osób szukających wycieczek niezbyt trudnych technicznie, ale jednocześnie widokowych i bardzo „tatrzańskich”. Cała trasa jest bardzo atrakcyjna, przechodzimy przez urokliwe potoki: Żabi i Hińczowy, czekają nas też piękne górskie widoki w Dolinie Mięguszowieckiej – zobaczymy m.in. Szatana i Mięguszowieckie Szczyty.
Uwaga – przy gorszych warunkach pogodowych należy zachować ostrożność przy przejściu przez Hińczowy Potok (śliskie głazy).
Opis trasy: Koprowy Wierch i Hińczowe Stawy

Dojście – do stawów dojdziemy niebieskim szlakiem turystycznym (trasa na Koprowy Wierch): stacja kolejki „Popradské pleso” – Popradzki Staw – Hińczowy Staw – 2:35 h

Wielki Hińczowy Staw (Veľké Hincovo pleso)

Wielki Hińczowy Staw (Veľké Hincovo pleso)

Wielki Hińczowy Staw (Veľké Hincovo pleso)

2. Pięć Stawów spiskich (słow. Päť Spišských plies)

– Niżni Staw Spiski (słow. Nižné Spišské pleso, 2000 m)
– Mały Staw Spiski (słow. Malé Spišské pleso, 2000 m)
– Pośredni Staw Spiski (Prostredné Spišské pleso, 2013 m)
– Wielki Staw Spiski (Veľké Spišské pleso, 2014 m)
– Zadni Staw Spiski (Vyšné Spišské pleso, 2022 m)

Stawy znajdują się, a jakże by inaczej, w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich – miejscu pięknym, ale jednocześnie bardzo surowym. To co uderza przy pierwszym kontakcie z doliną to jej otoczenie – wznoszące się dookoła imponujące tatrzańskie szczyty: Durny i Lodowy, Łomnica, Baranie Rogi, Pośrednia Grań. Pewnym wyróżnikiem miejsca są oryginalne, wygładzone, popękane skały, zwane mutonami, które występują na dnie doliny. Doskonale obrazuje je inna nazwa, a mianowicie skały bochenkowate lub bochny skalne (występują też nazwy baranie łby, barańce).
Warto jeszcze wspomnieć o 2 stawach tu występujących – znajdującym się na wysokości 2207 m n.p.m. okresowym Baranim Stawku, który jest najwyżej położonym stawem tatrzańskim, oraz Lodowym Stawie, który jest najwyżej położonym stałym stawem w Tatrach (2157 m, lub wg niektórych źródeł 2192 m).

Na progu doliny, na wys. 2015 m znajduje się Schronisko Téryego, popularnie zwane Terinką. Jest to najwyżej położone schronisko tatrzańskie czynne cały rok.
Dolina Pięciu Stawów Spiskich najczęściej jest przystankiem dla osób idących przez Lodową Przełęcz do Jaworzyny Tatrzańkiej lub na Czerwoną Ławkę, stąd też zwykle sporo tu ludzi, ale bez obaw, zawsze można znaleźć spokojne miejsce przy którymś ze stawów.

Dlaczego warto?
Podobnie jak przy polskiej „Piątce” i tu znajdziemy sporo atrakcji z kategorii „NAJ”:
– najwyżej położony staw tatrzański – okresowy Barani Stawek
– najwyżej położony stały staw tatrzański – Lodowy Staw
– znajdujące się najwyżej w Tatrach, czynne cały rok Schronisko Téryego
– możliwość podejścia na Przełęcz Lodową (2372 m), najwyżej położoną tatrzańską przełęcz, przez którą poprowadzony jest szlak turystyczny
Nie tylko dolina posiada swoje atrakcje, cała trasa jest bardzo ciekawa i urozmaicona. Zobaczymy m.in. piękne wodospady: „Wodospad Olbrzymi” i „Złota Siklawa” oraz imponującą Żółtą Ścianę słynącą z trudnych dróg wspinaczkowych. Przejdziemy obok najstarszego zachowanego w Tatrach schronu turystycznego – Rainerowej Chatki, w której obecnie mieście się muzeum nosiczy. Przede wszystkim zobaczymy najwyższe tatrzańskie szczyty okalające Dolinę Pięciu Stawów Spiskich, a przy okazji wizyty dolinę można porównać z „naszą” „Piątką”.
Trasa przez Lodową Przełęcz: W poprzek Tatr przez Lodową Przełęcz

Dojście – ze Starego Smokowca wyjeżdżamy kolejką linowo-terenową na Hrebienok (możemy wyjść piechotą po asfalcie), stąd w 1:10 h dotrzemy czerwonym szlakiem Magistrali Tatrzańskiej do Schroniska Zamkowskiego i dalej zielonym szlakiem biegnącym przez Dolinę Małej Zimnej Wody do Schroniska Téryego – 2:00 h.
Można też dojść zielonym szlakiem z Jaworzyny Tatrzańskiej przez Lodową Przełęcz, ale to znacznie dłuższa trasa – ok. 6:00 h.

Otoczenie Doliny Pięciu Stawów Spiskich – widok w kierunku Baraniej Przełęczy

Otoczenie Doliny Pięciu Stawów Spiskich – widok w kierunku Baraniej Przełęczy

Schronisko Téryego w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich (słow. kotlina Piatich Spišských plies)

Próg Doliny Pięciu Stawów Spiskich

3. Zielony Staw Kieżmarski (słow. Zelené pleso Kežmarské)

Jest to największy staw w Kieżmarskiej Dolinie, znajduje się u stóp Jastrzębiej Turni i Małego Kieżmarskiego Szczytu, na wysokości 1545 m n.p.m. Ma powierzchnię 1,770 ha i głębokość 4,5 m.
Woda w Zielonym Stawie faktycznie jest koloru zielonego. Ludowe podania głoszą, że kolor ten pochodzi od legendarnego karbunkułu (rubin), który spadł do stawu z wierzchołka Jastrzębiej Turni, a wraz z nim syn hrabiego Tökölyego, który chciał go zdobyć. Natomiast Stanisław Staszic tłumaczył kolor stawu odbiciem w wodzie skał pokrytych mchem. Na dnie jeziora dostrzec można turkusowe plamy. Są to miejsca, gdzie pod ciśnieniem wypływają podziemne źródła.

Dlaczego warto?
Miejsce jest niezwykłe, uderza przede wszystkim kontrast – z jednej strony bardzo urokliwy, łagodny „Zielony Staw” i wznoszące się nad nim masywne, groźne skalne ściany szczytów: Koziej Turni, Jastrzębiej Turni i Małego Kieżmarskiego Szczytu.
Dużym atutem miejsca jest stojące nad stawem „Schronisko nad Zielonym Stawem Kieżmarskim”, które jest także świetną bazą wypadową na tatrzańskie szczyty: Jagnięcy, Kieżmarski. Schronisko polecamy również rodzinom z dziećmi, jest to sprawdzona, dodatkowa atrakcja podczas rodzinnych wędrówek. Wtedy czeka na nas dodatkowy bonus – oglądana o wschodzie słońca ogromna północna ściana Kieżmarskiego Szczytu – widok absolutnie bezcenny.
Opis naszej trasy przez Przełęcz Bielską: Przez Szeroką Przełęcz, Zielony Staw i Rakuską Czubę na Łomnicką Przełęcz

Dojście – jest kilka możliwości dotarcia nad Zielony Staw Kieżmarski. Najłatwiej i najszybciej dotrzemy żółtym szlakiem, który rozpoczyna się przy Drodze Wolności między Kieżmarskimi Żłobami i uzdrowiskiem Matlary (wzdłuż Białej Wody Kieżmarskiej) – 3:15 h.
Można dojść również znad Łomnickiego Stawu przez Rakuską Czubę – 1:50 h, lub dłuższą i urozmaiconą trasą ze Zdziaru przez Szeroką Przełęcz Bielską – 5 h.

Schronisko przy Zielonym Stawie (slow. Chata pri Zelenom plese)

Schronisko przy Zielonym Stawie na tle Czarnego Szczytu i Jastrzębiej Turni

Wschód słońca na Kieżmarskmi Szczycie (słow. Kežmarský štít) 2558 m

4. Popradzki Staw (słow. Popradské pleso)

Popradzki Staw, dawniej Rybi Staw, Mały Rybi Staw to jedno z piękniejszych tatrzańskich jezior, znajduje się u wylotu Doliny Złomisk na wysokości 1494 m n.p.m. Staw ma powierzchnię 6,88 ha i głębokość 17,6 m. Jest jednym z nielicznych tatrzańskich jezior, w którym naturalnie występują ryby. Z Doliny Złomisk spływa do niego Zmarzły Potok, natomiast w kierunku południowym wypływa Potok Krupa (ten później łączy się z Potokiem Mięguszowieckim dając początek rzece Poprad).

Nad stawem stoi Hotel Górski Popradské pleso – byłe Schronisko kpt. Morávki ( Popradská chata) oraz Schronisko Majlátha.
Wokół jeziora ułożona jest szeroka, wygodna ścieżka (żółty szlak), idealna na spacer, po drodze odbija czerwony szlak na Przełęcz pod Osterwą (Sedlo pod Ostrvou).
Po przeciwległej stronie stawu, od strony południowej, tuż przy ujściu Potoku Krupa żółty szlak prowadzi na Tatrzański Cmentarz Symboliczny pod Osterwą (Tatranský symbolický cintorín), miejsce szczególne, poświęcone ludziom, którzy zginęli w górach. Bardzo zachęcamy do odwiedzenia go, otwarty jest od 15.06 – 1.11.

Dlaczego warto?
Wycieczka nad jezioro jest doskonałą propozycją na piękny, górski spacer, szczególnie jesienią, kiedy przebarwiają się licznie rosnące przy szlaku jarzębiny. Poza tym jest to bardzo widokowa trasa: wyjątkowo prezentuje się szerokie dno Doliny Mięguszowieckiej i górująca nad Popradzkim Stawem Dolina Złomisk (Zlomisková dolina). Polecamy wycieczkę tutaj w sezonie letnim i wczesnojesiennym, kiedy otwarty jest Tatrzański Cmentarz Symboliczny pod Osterwą.
Trasa: Nad Popradzki Staw
Tatrzański Cmentarz pod Osterwą

Dojście – Nad staw można dotrzeć m.in. ze Szczyrbskiego Plesa. Czerwony szlak prowadzi urokliwą, kamienną ścieżką, która trawersuje zbocza Skrajnej Baszty (Patria). Czas przejścia Szczyrbskie Jezioro – Popradzkie Jezioro ok. 1:30 h.

Popradzki Staw (Popradské pleso)

Popradzki Staw (Popradské pleso)

5. Rohackie Stawy (słow. Roháčske plesá)

Rohackie Stawy to cztery stawy w Dolinie Rohackiej:
– Wyżni Staw Rohacki (Zadni Staw Rohacki)
– Pośredni Staw Rohacki
– Mały Staw Rohacki
– Niżni Staw Rohacki, zwany też Wielkim Stawem Rohackim (słow. Veľké Roháčske pleso) jest największym z Rohackich Stawów, ma 2,22 ha powierzchni i 7 m głębokości. Obok znajduje się mały budynek – schron, wybudowany przez Tatrzańskie Pogotowie Górskie. Ze stawu wypływa woda, która zasila Rohacki Potok.

Dlaczego warto?
Stosunkowo łatwa i bardzo atrakcyjna wycieczka do Rohackich Stawów jest doskonałą propozycją dla wszystkich, także dla rodzin z dziećmi. Trasa umożliwia zrobienie pętli i odwiedzenie trzech dolin: Rohackiej, Smutnej i Spalonej. Przy zejściu warto podejść do Rohackich Wodospadów. Jest też szansa na spotkanie świstaków, które dosyć licznie zamieszkują te rejony.

Dojście – do stawów prowadzi ścieżka dydaktyczna i szlaki turystyczne: zielony od Bufetu Rohackiego przez Smutną Dolinę lub niebieski od Adamculi przez Spaloną Dolinę
Czas przejścia całej trasy: parking Rohace-Spalena – Rohacki Bufet – Rohackie Stawy – Spalena Dolina – parking Rohace-Spalena – ok. 5 h.

Widok z Wołowca na Hrubą Kopę 2166 m i Pachoła 2167 m, poniżej Rohackie Stawy

6. Litworowy Staw (słow. Litvorové pleso)

Litworowy Staw znajduje się na wysokości 1863 m n.p.m., ma powierzchnię 1,67 ha i głębokość 19.1 m. Znad jego brzegu rozciąga się wspaniały widok na masyw Rumanowego Szczytu, Ganek, Rysy, Niżnie Rysy. J. Nyka podaje, że przy stawie pochowano dwóch zbójników zabitych przez łapszańskich juhasów. Kilka metrów od stawu, na pn.- wsch. od szlaku znajduje się spora koleba, mogąca pomieścić 3-4 osoby.

Dlaczego warto?
Trasa wycieczki jest bardzo widokowa, szczególnie wspaniała jest sceneria Kaczej Doliny i widzianego ze szlaku Ciężkiego Stawu, który wydaje się być zawieszony w powietrzu nad progiem Kaczej Doliny. Poza tym jest to kultowe miejsce taterników, dookoła znajdują się najsłynniejsze ściany wspinaczkowe: Rumanowy Szczyt i Ganek.
Wycieczka jest piękna, ale z uwagi na spore przewyższenie wymaga już dobrej kondycji.
Trasa: Mała Wysoka i Kacza Dolina

Dojście – niebieskim szlakiem z Łysej Polany na Rohatkę i Polski Grzebień. Przechodzimy najpierw Doliną Białej Wody, następnie Doliną Kaczą do Litworowej Doliny, w której znajduje się staw. Czas przejścia z Łysej Polany do Litworowego Stawu – – 3:50 h, odległość – 12,2 km. Różnica wzniesień – 892 m.

Litworowy Stawu (słow. Litvorové pleso, 1860 m)

Ciężki Staw (słow. Ťažké pleso, 1612 m)

Panorama rejonu Doliny Ciężkiej z Doliny Litworowej

7. Raczkowe Stawy (słow. Račkove plesá)

Raczkowe Stawy to 3 nieduże stawy w Zadniej Raczkowej Dolinie: Zadni, Suchy i Przedni Staw Raczkowy. Wiosną, z powodu dużej ilości topniejącego śniegu często łączą się one w jedno duże jezioro. Występuje tutaj też 7 mniejszych oczek, niektóre z nich okresowo wysychają. Ze stawów wypływa Raczkowy Potok, który tworzy imponujące kaskady i wodospady, m.in. Raczkową Siklawę.
Stawy są doskonale widoczne z głównej grani Tatr pomiędzy Jarząbczym wierchem (2137 m), a Starorobociańskim Wierchem (2176 m) i potem z żółtego szlaku prowadzącego wzdłuż Raczkowej Doliny.

Dlaczego warto?
Położone pod zboczami Raczkowej Czuby i Jarząbczego Wierchu stawy mogą być ciekawym celem wycieczki szczególnie dla osób szukających miejsc pięknych, spokojnych i nie przeludnionych. Sama wędrówka przez Raczkową Dolinę jest bardzo atrakcyjna, szlak biegnie pośród kosówek i zielonych zboczy. Przez większą część trasy doskonale widoczny jest górski potok z kaskadami. Trasa nie jest trudna technicznie, trzeba jednak przyznać, że podejście od Wąskiej Doliny może być wyczerpujące z powodu odległości i przewyższenia.
Trasa: Grań Otargańców i Raczkowa Czuba w Tatrach Zachodnich

Dojście – do stawów prowadzi droga z Przybyliny niebieskim szlakiem przez Wąską Dolinę (Úzka dolina), dalej żółty szlak z Niżniej Łąki do Rozdroża pod Klinemn i do Zadniej Raczkowej Doliny
Czas przejścia: parking Kemping Rackova Dolina – Raczkowe Stawy – Rackova Dolina – ok. 3,5 h.

Zadnia Raczkowa Dolina z widocznymi Raczkowymi Stawami i górującą nad nimi Raczkową Czubę (słow. Jakubina, 2194 m)

Raczkowe Stawy i górująca nad nimi Raczkowa Czuba (słow. Jakubina, 2194 m)

Wodospad na Raczkowym Potoku, próg Zadniej Raczkowej Doliny

Raczkowa Siklawa (słow. Račkov vodopád)

8. Szczyrbskie Jezioro (słow. Štrbské pleso)

Szczyrbskie Jezioro jest drugim co do wielkości jeziorem po słowackiej stronie Tatr. Znajduje się na wysokości 1346 m n.p.m w dolnej części Doliny Młynickiej (Mlynická dolina) i Furkotnej (Furkotská dolina) na tzw. Szczyrbskim Tarasie. Jezioro ma zupełnie inny charakter niż pozostałe stawy z naszego zestawienia. Duże, ładnie położone, a przede wszystkim łatwo dostępne jest miejscem zagospodarowanym i komercyjnym – znajdują się tutaj hotele, sanatoria, restauracje, sklepy, jest nawet przystań łódek. To wszystko sprawia, że miejsce jest licznie odwiedzane, szukający ciszy i spokoju mogą się rozczarować. Szczyrbskie Jezioro traktowane jest przez większość turystów jako punkt wypadowy, prowadzą stąd szlaki m.in. do Wodospadu Skok, na Bystrą Ławkę, do schroniska Chata Solisko, nad Popradzki Staw oraz na Krywań. Zachęcamy, by nawet przy takiej okazji podejść nad brzeg jeziora, rozciąga się stąd piękna panorama na tatrzańskie szczyty.
Szczyrbskie Jezioro jest bardzo popularne zimą, a to za sprawą tras narciarskich znajdujących się na stokach Przedniego Soliska, łącznie jest tutaj 9 km tras zjazdowych, głównie czerwonych. Kilka wyciągów dojeżdża w pobliże schroniska Chata Solisko. Na dole, w pobliżu parkingu znajduje się kompleks skoczni narciarskich (nieczynny) wybudowanych na potrzeby odbywających się w 1970 r. Mistrzostw Świata w Skokach Narciarskich.

Dlaczego warto?
Zimą sprawa jest oczywista – ładne trasy narciarskie przyciągają wielu miłośników białego szaleństwa. Ośrodek jest także bardzo popularny wśród narciarzy biegowych, a to za sprawą 18 km tras biegowych znajdujących się w okolicy. O każdej porze roku ładnie położone jezioro ze swoim zapleczem hotelowym jest idealnym miejscem dla osób szukających miejsc urokliwych, pięknie położonych i jednocześnie oferujących raczej wysoki standard usług. Niezależnie od możliwości finansowych jest to ciekawa propozycja dla tych, którzy nie mogą pójść w góry, a jednocześnie chcą je zobaczyć – znad jeziora rozciąga się wspaniała panorama na tatrzańskie szczyty. Atrakcyjna jest też sama miejscowość Szczyrbskie Jezioro, powstała w XIX w. jako uzdrowisko górskie.

Dojazd – do miejscowości Szczyrbskie Jezioro (Štrbské Pleso) najlepiej jest dojechać samochodem – ok. 160 km z Krakowa. Granicę ze Słowacją przekraczamy w Jurgowie / Podspadach i kierujemy się w lewo drogą nr 67 na Poprad. Przejeżdżamy na drugą stronę Tatr i za Tatranską Kotliną skręcamy w prawo na Smokovce drogą nr 537.
Po drodze mijamy Tatranską Łomnicę, Stary Smokovec i jadąc ostro pod górę docieramy do skrętu w prawo na Štrbské Pleso. Kierujemy się za znakami do centrum, gdzie znajduje się duży parking, możemy podjechać jeszcze dalej za główną drogą – pod same wyciągi narciarskie, tutaj też znajduje się płatny parking.
Do Szczyrbskiego Jeziora możemy też dojechać Elektriczką, czyli szynową kolejką elektryczną, która dojeżdża tu aż z Popradu. Do Elektriczki wsiadamy w Starym Smokowcu, gdzie dojedziemy z Zakopanego autobusem.

Więcej szczegółów dotyczących dojazdu: Jak dojechać w Tatry Słowackie.

Nad brzegiem Szczyrbskiego Jeziora (Štrbské pleso)

Panorama Tatr ze Szczyrbskiego Jeziora

Daniel w Szczyrbskim Jeziorze

To oczywiście nie wszystkie górskie jeziora warte odwiedzenia. Podczas tatrzańskich wędrówek znajdziemy jeszcze wiele urokliwie położonych stawów. Niektóre z nich są niedostępne, nie prowadzą do nich szlaki turystyczne, jak chociażby Wyżni Ciemnosmreczyński Staw, Niżni Teriański Staw, czy wspomniany już Zielony Staw Kaczy – możemy je zobaczyć dopiero po zdobyciu szczytu. I trzeba przyznać, że niezależnie od wielkości tatrzańskie jeziora oglądane dopiero z pewnej wysokości są najpiękniejsze.

Zobacz szczegółowy opis dot. dojazdu na Słowację: Jak dojechać w Tatry Słowackie

oraz praktyczne informacje (m.in. kuchnia, ubezpieczenie, słownik): Słowacja – informacje praktyczne

Zachęcamy również do skorzystania z naszych propozycji wycieczek do jezior po polskiej stronie Tatr: Najpiękniejsze Stawy w Tatrach Polskich – propozycje wycieczek

Post Najpiękniejsze stawy w Tatrach Słowackich – propozycje wycieczek pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Wodospad Skok w Dolinie Młynickiej

Kraj: Słowacja
Rejon: Tatry Wysokie
Punkt wyjścia: nad wodospad prowadzi jedna droga:

• żółtym szlakiem ze Szczyrbskiego Jeziora (Štrbské pleso).

Czas: 1/2 dnia
Pora roku: wiosna, lato, jesień, zima
Trudności: brak trudności
Różnica wzniesień: 350 m
Długość trasy (tam i z powrotem): ok. 8,6 km
Czas wyprawy (tam i z powrotem): 3:30 h

Ważne: Konieczne ubezpieczenie w Tatry Słowackie.

Ważne: Zimą należy uwzględnić warunki śniegowe (czas i możliwość przejścia).
 
obacz dodatkowe informacje:

Mapa online: Tatry Polskie i Słowackie

DOJAZD      EKWIPUNEK      POGODA

UBEZPIECZENIA online

Więcej praktycznych informacji – w panelu bocznym (PC) lub na dole strony (mobile).

Poniżej prezentujemy fragment mapy  Wydawnictwa Compass z zaznaczoną trasą do Wodospadu Skok

Informacja o dojeździe oraz mapa parkingów w Szczyrbskim Jeziorze znajduje się w zakładce DOJAZD.

Ruszamy z parkingu główną ulicą w górę (nr 1 na mapce), w kierunku pd. Jeżeli picie wody z potoków nie stanowi dla nas problemu, to wystarczy zabrać ze sobą małą butelkę wody.

Po minięciu półkolistego mostku nad drogą skręcamy na skrzyżowaniu w lewo i dalej już za żółtymi znakami szlaku do Doliny Młynickiej (Mlynická dolina).

Przez tereny spacerowe Szczyrbskiego Jeziora (Štrbské Pleso) dochodzimy do kompleksu narciarskiego, gdzie znajduje się parking (nr 2 na mapce).

Mijamy dolną stację wyciągu na Solisko i wygodną ścieżką przez las posuwamy się w głąb doliny.

Dolina Młynicka (Mlynická dolina)

Po wyjściu z lasu przechodzimy przez pola kosówek. Z lewej widzimy ściany Skrajnego Soliska (Predné Solisko), a z prawej Skrajnej Baszty (Patria). Jak widać polskie nazwy szczytów i dolin nie zawsze są bezpośrednim odniesieniem słowackich i często używanie mieszanego nazewnictwa może powodować lekkie zamieszanie.

Idziemy cały czas dnem doliny wzdłuż potoku. Przed nami próg przegradzający dolinę, z którego spadają wody Młynicy, a za nami coraz rozleglejsze widoki w kierunku Szczyrbskiego Jeziora.

Wodospad Skok (vodopád Skok)

Mijamy po prawej urocze rozlewisko Staw pod Skokiem (Plesko pod Skokom) i podchodzimy pod sam wodospad. Najlepiej jest go podziwiać z początkiem lata, gdy spływają nim kaskady wody, pod koniec suchego lata zdarza się, że ciurka tylko wąska strużka. Jest tu sporo możliwości na zrobienie ładnych zdjęć.
Skok możemy podziwiać z wielu poziomów podchodząc ścieżką aż do łańcuchów.

Wodospad Skok (vodopád Skok)

Dalej droga zdecydowanie nie należy do kategorii spacerowych. Należy pamiętać, że na trudniejszych fragmentach drogi wyjście w górę, szczególnie po łańcuchach, nie jest tak trudne i niebezpieczne, jak zejście tą samą drogą.

Od wodospadu wzwyż szlak jest zamknięty dla ruchu turystycznego od 1 listopada do 31 maja. Pełną informację o dostępności szlaków w TANAP znajdziemy na stronie http://www.tanap.org/national-park-rules/.

Staw pod Skokiem (Plesko pod Skokom)

Zawróćmy więc w dół nad stawek i tu możemy oddać się słodkiemu nicnierobieniu nad jego brzegiem.

Wracamy tą samą drogą. W Szczyrbskim Jeziorze możemy pospacerować po licznych alejkach wokół jeziora.

Na uwagę zasługują panoramy gór znad jeziora przed Hotelem Kempinski.

Panorama Tatr ze Szczyrbskiego Jeziora

Warto przyglądnąć się budynkom hoteli i pensjonatów, które pochodzą z różnych okresów i są w różnym stanie technicznym. Jak w każdym tego typu miejscu oferta gastronomiczna i innych atrakcji jest olbrzymia (cenowo również).

Wodospad Skok i Dolinę Młynicką warto jest odwiedzać o różnych porach roku. Ze względu na zmianę otaczającej nas przyrody są to za każdym razem zupełnie inne wycieczki.

Wodospad „Skok” znajduje się na trasie wyprawy na Bystrą Ławkę, szczegółowy opis trasy: Bystra Ławka w Tatrach Słowackich 

Post Wodospad Skok w Dolinie Młynickiej pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Na Bystrą Ławkę (słow. Bystrá lavká) można dotrzeć jedynie żółtym szlakiem:

• wychodząc ze Szczyrbskiego Jeziora (Štrbské pleso) przez Doliną Młynicką (Mlynická dolina) koło Wodospadu Skok (vodopád Skok)
• lub przez Dolinę Furkotną (Furkotská dolina) i zejście Doliną Młynicką.

Proponujemy wyjście przez Dolinę Młynicką.

Kraj: Słowacja
Rejon: Tatry Wysokie
Czas: 1 dzień
Pora roku: lato, jesień
Trudności: trudności niewielkie, ubezpieczenie łańcuchami na progu Wodospadu Skok i po obu stronach (kilkanaście metrów) samej Bystrej Ławki.
Różnica wzniesień: 950 m
Długość trasy: ok. 15 km
Czas wyprawy (sam przemarsz): 4:4.50 h

Ważne: Trasa jest zamknięta od 1 listopada do 31 maja. Fragment drogi do Wodospadu Skok dostępny przez cały rok [zobacz: WODOSPAD SKOK].

Ważne: Konieczne ubezpieczenie w Tatry Słowackie.

Zobacz dodatkowe informacje:

Mapa online: Tatry Polskie i Słowackie

DOJAZD      EKWIPUNEK      POGODA

UBEZPIECZENIA online

Poniżej prezentujemy fragment mapy  Wydawnictwa Compass z zaznaczoną trasą na Bystrą Ławkę

Szczyrbskie Jezioro(Štrbské Pleso) i Bystra Ławka (Bystrá lavká), mapa

Ruszamy z parkingu główną ulicą w górę (nr 1 na mapce), w kierunku południowym. Jeżeli picie wody z potoków nie stanowi dla nas problemu, to wystarczy zabrać ze sobą małą butelkę wody.

Po minięciu półkolistego mostku nad drogą skręcamy na skrzyżowaniu w lewo i dalej już za żółtymi znakami szlaku do Doliny Młynickiej (Mlynická dolina).

Przez tereny spacerowe Szczyrbskiego Jeziora (Štrbské Pleso) dochodzimy do kompleksu narciarskiego, gdzie znajduje się parking (nr 2 na mapce).

Mijamy dolną stację wyciągu na Solisko i wygodną ścieżką przez las posuwamy się w głąb doliny.

Dolina Młynicka (Mlynická dolina)

Po wyjściu z lasu przechodzimy przez pola kosówek. Z lewej widzimy ściany Skrajnego Soliska (Predné Solisko), a z prawej Skrajnej Baszty (Patria).

Jak widać polskie nazwy szczytów i dolin nie zawsze są bezpośrednim odniesieniem słowackich i często używanie mieszanego nazewnictwa może powodować lekkie zamieszanie.

Idziemy cały czas dnem doliny wzdłuż potoku. Przed nami próg przegradzający dolinę, z którego spadają wody Młynicy, a za nami coraz rozleglejsze widoki w kierunku Szczyrbskiego Jeziora.

Dolina Młynicka (Mlynická dolina)

Mijamy po prawej urocze rozlewisko Staw pod Skokiem (Plesko pod Skokom) i podchodzimy pod sam Wodospad Skok (vodopád Skok). Najlepiej jest go podziwiać z początkiem lata, gdy spływają nim kaskady wody. Pod koniec suchego lata zdarza się, że ciurka tylko wąska strużka wody.  Jest tu sporo możliwości na zrobienie ładnych zdjęć.

Wodospad Skok (vodopád Skok)

Wodospad Skok (vodopád Skok)

Dalej droga zdecydowanie nie należy do kategorii spacerowych. Należy pamiętać, że na trudniejszych fragmentach drogi wyjście w górę, szczególnie po łańcuchach, nie jest tak trudne i niebezpieczne, jak zejście tą samą drogą.

Od wodospadu wzwyż szlak jest zamknięty dla ruchu turystycznego od 1 listopada do 31 maja. Pełną informację o dostępności szlaków w TANAP znajdziemy na stronie http://www.tanap.org/national-park-rules/.

Staw pod Skokiem (Plesko pod Skokom)

Pozostawiamy w dole Staw pod Skokiem (Pliesko pod Skokom) i wspinamy się lewym trawersem na próg wodospadu.

Na progu Wodospadu Skok

Szlak od tego miejsca zaczyna być już trudniejszy. Przejście po stromych płytach zalewanych miejscami wodą ułatwiają łańcuchy.

Po ich przejściu, po krótkim podejściu, stajemy na progu zbudowanym z pięknie wygładzonych przez lodowiec skał.

Za progiem jest niewielkie płytkie jeziorko Staw nad Skokiem (Pleso nad Skokom). Mamy za sobą niecałe 2 godziny marszu.

Mijamy staw i idziemy przez rozległy taras Zadniej Polany (Zadna polana). Mijamy malutkie Wołowe Stawki (Volie plieska).

Wyżej, po prawej, na wysokości ok. 1945 m n.p.m. znajdują się Kozie Stawy (Kozie plesá). Najwyżej położony Wyżni Kozi Staw (Vyšné Kozie pleso) leży w prawej odnodze doliny, rozdzielonej tu przez ramię Szczyrbskiego Szczytu (Štrbský štít).

Dolina Młynicka – miejsce katastrofy śmigłowca w 1979 roku

Wspinamy się w na próg w lewej części doliny.

W rumowisku granitowych bloków miała miejsce jedna z największych tragedii tatrzańskich – w trakcie akcji ratunkowej 25 czerwca 1979 roku doszło do katastrofy śmigłowca, w której zginęło 7 ratowników. Na skale znajduje się tablica z nazwiskami ofiar, wokół leżą pozostawione części rozbitego helikoptera Mi-8.

Dolina Młynicka – miejsce katastrofy śmigłowca w 1979 roku

Stromą ścieżką wydostajemy się na próg kolejnego tarasu. Za nami widok na cały taras Zadniej Polany z wyraźnie widoczną ścieżką szlaku wplecioną pomiędzy Kozie Stawy i Wołowe Stawki.

Przed nami największy staw Doliny Młynickiej – Capi Staw (Capie pleso) 2075 m n.p.m. z charakterystyczną wysepką.

Teraz otacza nas już typowy wysokogórski krajobraz. Dolinę ogranicza od wschodu Szczyrbski Szczyt (2381 m n.p.m.),

a od zachodu Furkot (Furkotsky štít) 2404 m n.p.m.  Już można dostrzec cel naszej wyprawy – Bystrą Ławkę.

Grań Furkotu (Furkotsky štít) 2404 m n.p.m.

Jest to ostatnie miejsce z wodą pitną, ale nie potrzeba jej brać dużo, bo za niecałe 1,5 godziny będziemy po drugiej stronie grani przy kolejnych stawach.

Trawersujemy w lewo i potem ostro do góry przez rumowisko po zanikającej ścieżce.

Podejście na Bystrą Ławkę (Bystrá lavká) 2300 m n.p.m.

Podchodzimy do grani łączącej Furkot i Solisko.

Bystra Ławka i otoczenie

Dawniej szlak prowadził przez Bystry Przechód (Bystre sedlo ) 2314 m n.p.m. – następną przełączką w kierunku pd. Kilka osób podąża starą ścieżką i później granią na Furkot (poruszanie się poza szlakami turystycznymi w Tatrach po słowackiej stronie reguluje TANAP – odpowiednik Tatrzańskiego Parku Narodowego w Polsce.

My kierujemy się na wyraźną wyrwę w grani pod charakterystyczną postrzępioną Skrajną Bystrą Czubą.

Przed wejściem na samą grań warto obejrzeć ostatnie piętro Doliny Młynickiej i jej najwyższy Kolisty Staw (Okrúhle pleso) 2105 m n.p.m., który nawet w lecie nie zawsze całkiem odmarza.

Panorama z Bystrej Ławki 2300 m n.p.m.

Teraz troszkę wspinaczki kominkiem ubezpieczonym łańcuchem i już Bystra Ławka (2300 m n.p.m). Licząc bez przystanków, od startu przy Štrbským plese niecałe 3:30 h.

Przełączka jest bardzo wąska i aby nie blokować przejścia, trzeba od razu zacząć zejście na drugą stronę grani.

Przy pomocy łańcuchów pokonujemy dwa progi (trochę ekspozycji) i stajemy na ścieżce, która już bez jakichkolwiek trudności sprowadzi nas w głąb Doliny Furkotnej (Furkotska dolina).

Przejście przełączki po łańcuchach nie należy do trudnych i jest stosunkowo krótkie, jeżeli nie ma kolejki to całość nie zajmie nam więcej niż 10 min.

Przed zejściem nad widoczny w dole Wyżni Wielki Staw Furkotny (Vyšné Wahlenbergovo pleso) 2145 m n.p.m. (drugi co do wysokości położenia staw w Tatrach, nazwa od imienia szwedzkiego botanika Görana Wahlenberga, badacza Tatr) warto obejrzeć zupełnie nowe widoki, a przede wszystkim imponujący szczyt Krywania (Kriváň) 2494m n.p.m. – narodową górę Słowaków.

Panorama z Bystrej Ławki 2300 m n.p.m. w stronę Krywania

Schodzimy w dół do stawu i mijając go w pewnej odległości przekraczamy próg z widokiem na niższe piętro doliny.

Przed nami Niżni Wielki Staw Furkotny (Nižné Wahlenbergovo pleso) 2053 m n.p.m. i przed nim maleńki stawek Furkotne Oczko (Sedielkove plesko).

Za nami rumowiska skalne, nad którymi góruje Furkot, po prawej grań Liptowskich Turni (Liptovská veža) i postrzępiona Ważecka Turnia (Ostrá veža) 2129 m n.p.m.

Przed nami w dole zielone dno doliny.

Jeszcze spotkanie z kamzikiem, czyli po polsku kozicą i docieramy do początku niebieskiego szlaku do Schroniska pod Soliskiem (Chaty pod Soliskom ) i górnej stacji wyciągu narciarskiego ze Štrbskégo Plesa.

Kozica w Dolinie Furkotnej

Dolina Furkotna (Furkotska dolina)

Możemy w niecałe pół godziny podejść do wyciągu i zjechać za „drobną” opłatą do miejsca startu. Możemy też wracać żółtym szlakiem, który prowadzi wśród kosówek i potem cały czas lasem do końca doliny (ok. 1 h) i dalej w lewo za czerwonymi znakami wygodną drogą w ½ godziny dochodzimy nad brzeg Szczyrbskiego Jeziora (Štrbské pleso). Wybieramy wariant drugi ze wspaniałymi widokami na Dolinę Furkotną.

Mocno zmęczeni, równo o godz. 17, stajemy podziwiać panoramę Tatr z nad brzegu jeziora przed Hotelem Kempinski.

Panorama Tatr ze Szczyrbskiego Jeziora

Kilkadziesiąt metrów wcześniej, przy asfaltowej już drodze, spotykamy samicę daniela z młodym.

Teraz spacer miedzy hotelami i po paru minutach stajemy na parkingu przy naszym aucie.

Post Bystra Ławka w Słowackich Tatrach pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.

Na Koprowy Wierch można wyruszyć z 3 miejsc:

• szlakiem niebieskim od stacji kolejki elektrycznej tzw. elektriczki – Popradské pleso.
• czerwonym szlakiem ze Szczyrbskiego Jeziora (Štrbské pleso). [nasza wyprawa Symboliczny Cmentarz pod Osterwą]
• lub z drugiej strony – z Trzech Źródeł (Tri studničky) przez Dolinę Koprową (Kôprová dolina).

Proponujemy wyjście od stacji kolejki – Popradské pleso

Kraj: Słowacja
Rejon: Tatry Wysokie
Czas: 1 dzień
Pora roku: lato, jesień
Trudności: brak trudności technicznych, niewielka ekspozycja pod szczytem, wymagana dobra kondycja. Przy gorszych warunkach pogodowych należy zachować ostrożność przy przejściu przez Hińczowy Potok (śliskie głazy). 
Różnica wzniesień: 1140 m
Suma wzniesień: 1140 m
Długość trasy: ok. 18 km
Czas wyprawy: (z postojami): 8 do 9 h (sam przemarsz): 6:40 h

Ważne: Trasa jest zamknięta od 1 listopada do 31 maja.

Ważne: Konieczne ubezpieczenie w Tatry Słowackie.

obacz dodatkowe informacje:

Mapa online: Tatry Polskie i Słowackie

DOJAZD      EKWIPUNEK     POGODA

UBEZPIECZENIA online

Więcej praktycznych informacji – w panelu bocznym (PC) lub na dole strony (mobile).

Poniżej prezentujemy fragment mapy na Koprowy Wierch “Tatry Polskie i Słowackie” Wydawnictwa Compass

Koprowy Wierch – mapa

Z parkingu ruszamy drogą do góry, przekraczamy tory kolejki i wchodzimy na niebieski szlak. Kierujemy się do skrzyżowania (razcestie) i schroniska nad Popradzkim Stawem (Popradská chata).

Przed nami około 1 godziny marszu, niestety, cały czas po asfalcie. Trzeba uważać na rowerzystów i samochody z uprawnieniami na dojazd do schroniska – hotelu. Od samego początku Doliny Mięguszowieckiej (Mengusovská dolina) roztaczają się piękne widoki na otaczające dolinę szczyty.

Po lewej zbocza Skrajnej Baszty (Patria), po prawej ściana Osterwy (Ostrva), a w głębi Kopa Popracka (Kôpky)  i Wołowy Grzbiet (Volí chrbát).

W połowie drogi krótki przystanek pod drewnianą wiatą. Jeżeli ktoś planuje śniadanie z własnego prowiantu, to lepiej zatrzymać się po krótkiej rozgrzewce tutaj, niż próbować to zrobić na parkingu. Nie należy lekceważyć ostrzeżeń dotyczących niedźwiedzi, na Słowacji jest ich sporo.

Po kilkunastu minutach docieramy do wejścia na teren Symbolicznego Cmentarza pod Osterwą (Ostrva), gdzie znajdują się tablice upamiętniające ludzi związanych z Tatrami, zarówno Słowaków jak i Polaków. Bardzo gorąco polecamy odwiedzenie tego miejsca – szczegółowy opis w naszej wyprawie Symboliczny Cmentarz pod Osterwą

Nad nami wznoszą się poszarpane ściany Osterwy, nad którymi pojawiają się pierwsze promienie słońca. Daje to niesamowite efekty światła i parującego po przymrozku lasu.

Parę metrów dalej możemy „zaglądnąć” (po prawej) w głąb Doliny Złomisk (Zlomisková dolina), niedostępnej dla ruchu turystycznego, a bardzo związanej z taternictwem.

Zbliżamy się do Popradzkiego Stawu, którego zielonkawą taflę widzimy przez drzewa w dole po prawej. W lewo odchodzi zielony szlak do Szczyrbskiego Jeziora (Štrbské Pleso).

W prawo ścieżka na skróty do Popradzkiego Stawu – znaki niebieskie.

Kawałek dalej znajduje się główne skrzyżowanie dróg: w prawo asfaltową drogą zejście do schroniska – Hotelu Górskiego nad Popradzkim Stawem (Horský Hotel Popradské Pleso), w lewo za czerwonymi znakami do Szczyrbskiego Jeziora (Štrbské Pleso), a prosto – niebieski szlak na Wyżnią Koprową Przełęcz (Vyšné Kôprovské sedlo) lub dojście do czerwonego szlaku na Rysy.

Przed wejściem na ścieżkę jest informacja o Schronisku pod Rysami (Chata pod Rysmi) i możliwość zapracowania na darmową herbatę. Wystarczy wynieść na górę przygotowany ładunek o wadze 5-10 kg.

Ruszamy przez las niebieskim szlakiem.

Przechodzimy przez mostek nad Żabim Potokiem (Žabí potok), skąd możemy podziwiać pierwsze widoki na Dolinę Mięguszowiecką i szczyt Wołowca Mięguszowieckiego (Mengusovský Volovec).

Żabi Potok (Žabí potok) w Dolinie Mięguszowieckiej

Po ok. 30 minutach docieramy do rozwidlenia ścieżek. W prawo czerwony szlak prowadzi do Schroniska pod Rysami i na Rysy. My podążamy dalej Doliną Mięguszowiecką. Od tego miejsca szlak jest zamknięty dla ruchu turystycznego od 1 listopada do 31 maja. Pełna informacja o dostępności szlaków w TANAP znajduje się na stronie http://www.tanap.org/national-park-rules/.

Przechodzimy po głazach przez Hińczowy Potok (Hincov potok), który powyżej spada efektownymi kaskadami.
Uwaga! Przy gorszych warunkach pogodowych należy zachować ostrożność przy przejściu przez Hińczowy Potok (śliskie głazy).

Wysoko, w górnej partii Doliny Żabiej (dolina Žabích plies ) możemy dostrzec Schronisko pod Rysami (Chata pod Rysami).

Zaczynamy strome podejście kolejnymi zakosami na próg Doliny Hińczowej (Hincova dolina), po lewej mijamy potężne piargi Szatana (Satan) i wylot Dolinki Szataniej (Satania dolinka).

Potem szerokim, płaskim tarasem z kilkoma małymi stawkami docieramy do Wielkiego Stawu Hińczowego (Veľké Hincovo pleso).

Wielki Staw Hińczowy znajduje się na wysokości 1946 m n.p.m. , ma powierzchnię 20 ha, a jego maksymalna głębokość wynosi 53,7m. Jest o największy i najgłębszy staw Tatr Słowackich. Maksymalna temperatura wody nie przekracza 8^o C.

Miejsce świetnie nadaje się na odpoczynek i kontemplację wspaniałych widoków otaczających nas szczytów. Szczególnie malowniczo prezentują się Mięguszowieckie Szczyty (Mengusovské štíty) odbijające się w stawie. Aż trudno uwierzyć, że po drugiej stronie opadają potężnymi, groźnymi ścianami do Morskiego Oka, które znajduje się 551 metrów niżej niż Hińczowy Staw.

Wielki Hińczowy Staw (Veľké Hincovo pleso)

Teraz przed nami ostre podejście na Koprową Przełęcz Wyżnią (Vyšné Kôprovské sedlo). Wspinamy się zakosami wygodną ścieżką. Po drodze odsłania się widok na Mały Staw Hińczowski leżący w górnej części Dolinki Szataniej.

Chociaż trasa widziana z dołu wydaje się długa szybko stajemy na przełęczy. Odsłaniają się nowe panoramy na grań Hrubego (Hrubý vrch) i Hlińską Dolinę (Hlinská dolina), do której podąża niebieski szlak.

My skręcamy w prawo i za czerwonymi znakami wspinamy się lewą stroną grani najpierw na południowy wierzchołek, a następnie, przez niewielkie obniżenie, na główny szczyt Koprowego Wierchu.

Panorama jest wyjątkowa, ponieważ znajdujemy się praktycznie w samym środku Tatr. Dobrze jest mieć ze sobą opis tego, co widzimy, aby móc rozpoznać znajome już partie gór oraz przyjrzeć się zupełnie nowym krajobrazom. Szczególnie piękne są, znajdujące się dosłownie pod nogami, Ciemnosmreczyńskie Stawy (Temnosmrečinské plesá) od zachodu, a od wschodu Wielki Staw Hińczowy (Veľké Hincovo pleso).

Ponieważ miejsce to nie jest tak popularne, jak inne tatrzańskie szczyty możemy spokojnie posiedzieć i podziwiać wspaniałe panoramy: Zadni Mnich, Bystra Ławka i Cubryna

     Mięguszowieckie, Szatan, Hruby i za nim Krywań

Panorama ze szczytu Koprowego Wierchu (na zachód)

Panorama ze szczytu Koprowego Wierchu (na pn. zachód)

Panorama ze szczytu Koprowego Wierchu (na pn. wschód)

Panorama ze szczytu Koprowego Wierchu (na południe)

Ze szczytu wracamy dokładnie tą samą drogą.

Jeżeli czas i finanse pozwolą to możemy zaglądnąć na obiad do schroniska nad Popradzkim Stawem. Jeżeli naszym środkiem transportu jest elektriczka, to aby nie wracać tą samą asfaltową drogą, możemy od skrzyżowania przy Popradzkim Stawie pójść czerwonym (piękny widokowo) lub zielonym szlakiem do Szczyrbskiego Plesa, gdzie również dociera kolejka [Symboliczny Cmentarz pod Osterwą] . My schodzimy do samochodu pozostawionego na parkingu przy stacji Popradské Pleso. Całość wyprawy, z licznymi przerwami na odpoczynki i zdjęcia, zajmie nam ok. 8 godzin.

Post Koprowy Wierch i Hińczowe Stawy pojawił się poraz pierwszy w Góry dla Ciebie | Najciekawsze wycieczki górskie, ferraty, rowery, narty.